Μεστός ποιητικός λόγος σε πεζογραφική μορφή. Συγγραφέας 28 εκδοθέντων βιβλίων, η καταξιωμένη λογοτέχνης και μέλος του ΔΣ της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών, η Σούλα Ροδοπούλου ανάλωσε τη ζωή της στην παιδαγωγική τέχνη κι επιστήμη. Μέλος επίσης του ΔΣ της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και μέλος του Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Έχει πάρει πέντε βραβεία και τρεις επαίνους.

Όπως κάθε έργο τέχνης είναι μοναδικό έτσι και το μυθιστόρημα αυτό είναι μοναδικό στο είδος του, καθώς εκεί που ο αναγνώστης τείνει να επαναπαυτεί από τη «γεύση» μιας κοινότοπης καθόλα σύγχρονης ερωτικής ιστορίας, ο συγγραφέας με μια πινελιά χρωματίζει διαφορετικά τα γεγονότα και την ερμηνεία τους και δίνει άλλη διάσταση στην πορεία της ιστορίας.

Με μια εντυπωσιακή είσοδο για πρώτο μυθιστόρημα, που έχει κερδίσει το βραβείο PEN/Hemingway και συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο Man Booker 2016, η Οτέσα Μόσφεγκ παραδίδει ένα ψυχολογικό θρίλερ μυστηρίου, χιτσκοκικής κοπής και ατμόσφαιρας, που διαβάζεται απνευστί λόγω εξαιρετικής, ρέουσας γραφής και σασπένς.

Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με τρένο ένας άντρας συνταξιδεύει μ’ έναν αλλοπρόσαλλο και ιδιόρρυθμο μεγαλύτερο ηλικιακά άντρα. Ο ιδιόρρυθμος άντρας αρχίζει να αφηγείται κομμάτια της ζωής του με επίκεντρο τον γάμο του και το πώς έφτασε να σκοτώσει τη γυναίκα του.

«Οι Τέσσερις Συμφωνίες» είναι το πιο διάσημο έργο του Don Miguel Ruiz, ένα διεθνές best seller, που έμεινε στην αντίστοιχη λίστα βιβλίων των New York Times για σχεδόν δέκα χρόνια, εμπνέοντας και καθοδηγώντας εκατομμύρια ανθρώπους.

Ο Χρήστος Τουμανίδης που ανήκει στην ποιητική γενιά του ’70, παραδίδει μια ιδιαίτερη ποιητική συλλογή, με 15σύλλαβα μονόστιχα τα οποία «ντύνουν» εικαστικά τα σχέδια της Ευθυμίας Ζάχου.

Ένας μονόλογος για τη χαμένη αίσθηση της ζωής, μια εκ βαθέων εξομολόγηση για την έννοια του καθήκοντος και της δημιουργικότητας και παράλληλα ένα αλληγορικό σχόλιο για την αμφιταλάντευση μεταξύ της ανάγκης για σταθερότητα και της επιθυμίας για αλλαγή.

…στο επίπεδο της τεχνικής, όσο και να φαίνεται ότι απεχθάνεται τους –ισμούς ο Βάλτερ Πούχνερ, η ποιητική του συνεισφορά είναι –κατά τη γνώμη μου– ένα μεταμοντέρνο ημερολόγιο, εξομολογητικό και καταγραφικό της εποχής μας.

Δεκαετία του 1950. Ένας δεκαεξάχρονος περνά το καλοκαίρι του σε ένα νησί με την οικογένειά του. Η καθημερινότητά του περιλαμβάνει πρωινό ψάρεμα με τον Νικόλα και τον θείο του, μπάνιο στη θάλασσα και βόλτες με την παρέα του μεγαλύτερου κατά τέσσερα χρόνια ξαδέλφου του. Εκεί γνωρίζει την Κάια, που ο πατέρας της έχει πεθάνει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η πέμπτη ιστορία με πρωταγωνιστή τον Ντέιβ Γκάρνεϊ, όπου τέσσερις άντρες αυτοκτονούν, αφού έχουν επισκεφτεί τον ίδιο ψυχολόγο και έχουν δει τον ίδιο εφιάλτη.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1916 το Δ΄ Σώμα Στρατού –γύρω στους 7.000 άνδρες– φτάνει στη γερμανική πόλη Γκαίρλιτς με τρένο από τη Δράμα. Η ιστορία εκτυλίσσεται με επίκεντρο και υπό την οπτική  μιας παρέας πέντε Ελλήνων στρατιωτών του Δ́ Σώματος Στρατού στο Γκαίρλιτς από τον Μάιο του 1917 έως τον Νοέμβριο του 1918.