Από αισθητικής και ιδεολογικής πλευράς, ρυθμός και περιεχόμενο, ιδέα και μορφή, νοήματα και φωνήματα συνάδουν αποτελεσματικά σε μια ιδιότυπη πρωτότυπη συμφωνία που συνθέτει κάθε επαρκής αναγνώστης-θεατής στο μυαλό και στην ψυχοσωματική του δομή προσδίδοντας στην εξατομικευμένη πνευματικότητα ένα καινούργιο δυσθεώρητο βάθος.

Μετά τα «Πεντάχορδα» του Καθηγητή και Ποιητή Βάλτερ Πούχνερ, ο επινοητικότατος, πολυμήχανος, ευρηματικότατος σκηνοθέτης, δραματουργός πρωτεϊκός θεατράνθρωπος Ηλίας Φραγκάκης έρχεται πάλι να καινοτομήσει, όχι βάζοντας κατοπτρικά τις σελίδες σε ένα βιβλίο που διαβάζεται και (κατά το ήμισυ) ανάποδα.

Αυτοσαρκασμός και υποδόρια καλόγνωμη ειρωνεία είναι αυτά που χαρακτηρίζουν από δομικής-αισθητικής πλευράς το πολυσέλιδο ετούτο ποίημα με διαρκείς επωδούς και ανερχοκατερχόμενα crescendo δίκην δερβίσικου στροβιλισμού.

Απαράμιλλη γλωσσοπλαστική δεινότητα αναδημιουργεί ύφος παράγοντας ήθος. Η «τάξις» του τίτλου είναι αντίθετη του διαλυτικού, αποδομητικού Χάους και σύμφωνη με τον άγραφο (και αδήριτο, εν πολλοίς) συμπαντικό Νόμο που υπαινίσσεται η σοφόκλεια «Αντιγόνη».

Η λιτότητα συμβάλλει στην καθαρότητα μιας έκφρασης λακωνικής που συμπληρώνεται από αδιόρατα, ιδεατά «παραγλωσσικά σημεία» που τα συμπληρώνει ο εκάστοτε επαρκής αναγνώστης με τη συνδημιουργική φαντασία του κι αυτό είναι ένα ακόμα απολύτως αποτελεσματικό αφηγηματικό τέχνασμα βαθιά ριζωμένο στην παράδοση, με την οποία συνομιλεί  η Ποιήτρια Παυλίνα Παμπούδη.

Νίκος Κατσαλίδας, γενναιόδωρος μεταφραστής των πολιτιστικών φαινομένων, σκύβει πάνω από το έργο άλλων ομοτέχνων του όπως σε ζωοδόχο πηγή, με νερό λαγαρό, που ρέει γάργαρο ανάμεσα σε αγριολούλουδα και βότανα ταπεινά.

Ποιήματα ολιγόστιχα, με απλότητα και καθαρότητα, πασπαλισμένα με κάμποσο φιλοσοφικό στοχασμό. Ο ποιητής δεν υιοθετεί τα λεκτικά πυροτεχνήματα, ούτε τα μεταμοντέρνα σχήματα, αρκείται σε μια αμεσότητα που αγγίζει τον αναγνώστη μέσα στη «γυμνότητά» της.

Συγκοινωνούντα δοχεία θέατρο, ποίηση, υπαρξιακή αγωνία που μας ωθεί να φιλοσοφήσουμε πραγματοποιώντας σουρεαλιστικές υπερβάσεις, πετώντας τα βαρίδια από το αερόστατο της κουρασμένης (πολιτιστικώς) ύπαρξής μας που υποκύπτει διαρκώς στη Βαρύτητα, στην ολοένα κι επιταχυνόμενη Εντροπία.

Είτε παραίσθηση είτε όχι, ετούτο το μυθοπλασμένο συμβολικό σύμπαν είναι δελεαστικό, σαγηνευτικό, «μαγικό», μακριά από τον όποιο ρεαλισμό που κατατρέχει τις καθημερινότητές μας και μας κατατρύχει ατελείωτα… ανυπερθέτως.

Η Ευτυχία Παναγιώτου στη συλλογή ποιημάτων της με τον εξαίρετο τίτλο «Μύθοι για το τέλος του κόσμου» αφουγκράζεται την ανθρώπινη υπόσταση μέσα από καλλιτεχνικές αναφορές, την πραγματικότητα, το μυθικό στοιχείο, τις ευφάνταστες και φαντασιακές προσδοκίες.