Μέσα στον καθρέφτη της Περσεφόνης βλέπουμε να εικονίζονται διάφορες μορφές από τη μυθολογία. Παρελαύνουν πρόσωπα που κουβαλούν στους ώμους τους τη δική τους ιστορία.

Πρακτική άσκηση ενσυναίσθησης στα λιμνάζοντα λογοτεχνικά νερά. Η ουμανιστική θεώρηση των πραγμάτων δεν γερνά αλλά καθίσταται επιτακτικότερα επείγουσα συν τω χρόνω.

Εκκινώντας από το σκοτάδι για να μετέλθει στο φως ο Αργύρης Παλούκας παραδίδει μια ποιητική συλλογή, όπου κάθε ποίημα, επί το πλείστον, αποτελείται από λίγους στίχους, καταγράφοντας εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα που ελλοχεύουν σε κάθε σπιθαμή της ζωής.

Ξέρουμε πώς μοιάζει το Κακό χωρίς Θεό, στην εποχή μετά το θάνατό Του. Μοιάζει με άρρωστο φωτάκι που ξεκινά σ’ ένα σοκάκι σκοτεινό σαν κουδουνάκι στον αστράγαλο του νεκροθάφτη στις πόλεις της πανούκλας. Κανείς μην πλησιάσει. Μα νά, δειλά, όλοι ανοίγουν τα παράθυρα να δουν, περίεργοι, τι σέρνεται στον δρόμο κι αφήνουν να περάσει εντός, με ένα χάδι στις κουρτίνες, το μοχθηρό ετούτο φως που λαμπαδιάζει τα δωμάτια ανάβει τα καντήλια κάνει τα κτίρια να φωσφορίζουνε σκληρά και σκάβει στις εξώπορτες χάσκοντες τάφους. Το Κακό μετά το τέλος του Θεού μοιάζει με θάνατο ανούσιο σε κλίμακα μαζική, γενοκτονίες εθνοκαθάρσεις διακρίσεις ανθρωποβόρες μάχες για την κατάκτηση μιας νέας πηγής νοήματος και ηθικής το μέτρο όλων το άτομο το μέτρο όλων η κοινωνία το μέτρο όλων η ιδεοληψία το μέτρο όλων ποτέ το μέτρο – Ξέρουμε πώς μοιάζει το Κακό. Σκέψου. Σκέψου πώς θα ’ταν το Καλό· το Καλό σκέψου πως θα ’ταν σε κλίμακα μαζική.

Από τον τίτλο ακόμα το «Εγώ έχω κι άλλα πράγματα που αγαπώ» της Μυρσίνης Γκανά γίνεται σαφές για το περί τίνος θα μιλήσει. Για τον έρωτα σε όλες του τις φάσεις, αρχή, μέση, τέλος.

Το ''Ρέκβιεμ'' της Ρωσίδας ποιήτριας Άννα Αχμάτοβα αποτελεί ένα εμβληματικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γραμμένο σε συνθήκες παρανομίας κατά τη διάρκεια του σταλινικού καθεστώτος, είναι ένας διαχρονικός ύμνος στη δύναμη αντοχής του ανθρώπου που παγιδευμένος στη δίνη της ιστορίας επιμένει, αντιστέκεται, ελπίζει.

Ιστορία και αρχαιομάθεια, ιστορικότητα και ποιητική αφαιρετικότητα, φορμαλιστική συμπύκνωση και νεορομαντικό στυλιζάρισμα… Αυτά είναι μόνο μερικά από τα λογοτεχνικά γνωρίσματα του Μάριου Μιχαηλίδη που του χαρίζουν ένα απολύτως διακριτόν ύφος και του προσπορίζουν τον έπαινο και την αποδοχή ειδημόνων και μη.

Ο Σπύρος Αραβανής, συνεκδότης τού ηλεκτρονικού περιοδικού www.poiein.gr, μετά από μια πρώτη ποιητική απόπειρα, επιτυχημένη απολύτως, έρχεται τώρα, «σαν έτοιμος από καιρό», να απογειωθεί στο ποιητικό στερέωμα, όπου πολλοί τολμούν, οι περισσότεροι πέφτουν πριν καν αγγίξουν τα κέρινα φτερά τους το άρμα του Ήλιου, το ποθητό κι ελάχιστοι παραμένουν.

Κάπου μεταξύ Σολωμού κι Ελύτη κινείται το ευσύνοπτο αυτό πόνημα του Λ. Χαζίρογλου, τυπωμένο άψογα και με επιμέλεια των συνεργατών του εκδοτικού τυπογραφείου Ιδεόγραμμα. Η στοιχειοθεσία στο χέρι, το πολυτονικό με βαρείες δίνουν στην ποίηση ένα άλλο βάθος και πλουταίνουν το ρυθμό των πονημάτων – παλαίμαχων και νεότευκτων εραστών της Μούσας Ερατώς.

Η ανάγκη φυγής από το σαρκίο της ύλης, η ποιητική πτήση σε άλλες διαστάσεις και το Κάλλος συνεκτικό. Ο θάνατος ως εμμονή, αποφυγή κι έσχατο καταφύγιο. Η μοναξιά των ανέφικτων ερώτων και η καρδιά άνυδρη, αδυνατεί να μιμηθεί τα αισθήματα και τους παλμούς περασμένων κατακτήσεων. Ο έρωτας κατακτάται κι ο θάνατος αποδίδεται στο σύμπαν της ποιήτριας.