Στην ποιητική συλλογή της Μαρίας Σκουρολιάκου με επίκεντρο τον άνθρωπο και την πορεία του μέσα στο χρόνο, συνδέεται το κλασικό με το σύγχρονο, η ζωή με τον θάνατο, ο θρήνος με την ελπίδα. Συστατικά στοιχεία ενός κόσμου που βάλλεται και αυτοκαταστρέφεται, ανθρώπων που κατακρημνίζονται μα ελπίζουν.

Αξιοπερίεργα αυτοαναφορική λυρική ποίηση που υπερβαίνει τα εσκαμμένα κι ανακτά απαιτήσεις καθολικότητος. Ενδιαφέρουσα προσπάθεια καθολικεύσεως του ατομικού που δεν είναι ποτέ προσωπικό.

Ερωτοτροπώντας με τη θεολογία των Ορφικών, χρησιμοποιεί επιλεκτικά τη visual poetry για να θραύσει τη μονοτονία του “matrix” μέσα στο οποίο συμπλέκεται η ζωή με τα νοητικά του δημιουργήματα… Οι λέξεις όπλα που εκπυρσοκροτούν κι άλλοθι αειζωίας, ξόρκια αλεξιθάνατα. Βαθιά τα ποιητικά νερά όπου κολυμπάει ο Σάββας Καράμπελας. Νοητική η έκφρασή του.

Τεσσαράκοντα και επτά (47) ποιήματα με τίτλους που παραπέμπουν στο φως. Ο Παναγιώτης Βούζης είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο στα Νεοελληνικά Γράμματα γιατί βλέπει το έργο των άλλων (και τον εαυτό του) κριτικώ τω τρόπω μέσα από τα παράλληλα κάτοπτρα που λάμπουν στην ξάστερη ποίησή του.

Ο Τόλης Νικηφόρου στο 37^ο βιβλίο του έφτασε στην πλήρη ποιητική του ωριμότητα.

Έτσι, χωρίς κεφαλαία και στίξη, χαμηλόγνωμα αλλά όχι πάντα χαμηλόφωνα, ο ποιητής-φιλόσοφος Τόλης Νικηφόρου είναι κατ’ αρχήν και κυρίως οραματιστής-προφήτης.

Υψισύχνου στοχασμού ποίησις, σπάνια τα τελευταία χρόνια στη νεοελληνική περιρρέουσα πνευματική ατμόσφαιρα. Ο Πότης Κατράκης είναι ποιητής στοχαστής, μεγάλου φιλοσοφικού βεληνεκούς. Βαθιά νοήματα, πρωτότυπο πέταγμα σκέψης, τολμηρότητα στη διατύπωση, καθαρότητα στην πρόθεση και στο αποτέλεσμα.

Μια συλλογή από ερωτικά ποιήματα ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, ο οποίος εμπνεύστηκε κυρίως από προσωπικά βιώματα. Στο φόντο, αλλά έντονα χρωματισμένες, περνούν οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της Ευρώπης της εποχής του.

Σε μια ιδιαίτερα καλαίσθητη έκδοση με δύο εικαστικά του Γιάννη Ρίτσου να κοσμούν το εξώφυλλο, ο Μάνος Ορφανουδάκης παρουσιάζει μια συλλογή έμμετρης ποίησης, γεμάτη τρυφερότητα, λυρισμό και γλυκόπικρη νοσταλγία για εκείνα που χάθηκαν: το παρελθόν, η αθωότητα της νιότης, οι έρωτες, οι νίκες που έγιναν στην πορεία της ζωής ήττες…

Στη δεύτερη ποιητική του συλλογή του Μάνου Ορφανουδάκη, η γυναικεία μορφή κυριαρχεί απόλυτα. Από τον τίτλο ήδη έχουμε το στίγμα της ποιητικής του: κόρη που βασιλεύει σε κόσμο υπόγειο –μια Περσεφόνη, ίσως;–, κόρη σκοτεινή, «λοξή», σπασμένη…