Φιλοσοφική ποίηση με πεζογραφικές προεκτάσεις, φωτογραφική αφηγηματικότητα, κινηματογραφική λιτότητα, θεατρική δραματικότητα, πυθαγόρεια ρυθμολογία… Παραδοχή του αναπόδραστου τέλους, αποδοχή των συνθηκών αυτού που λέμε ζωή, ωριμότητα εντέλει ίσως σημαίνει πώς ακροβατείς πάνω από το υπαρξιακό χάος… Πορεία ζωής, πνευματικός απολογισμός.

Πατώντας πάνω στα αρχέτυπα, με όπλο την ειρωνεία και την αποστασιοποίηση, ο ποιητής Γιώργος Ν. Ευσταθίου μεταδίδει τη συγκίνησή (του) αμείωτη από κάθε περιττό λεκτικό ή διανοουμενίστικο στοιχείο.

Η ποιητική σύνθεση με τον τίτλο «Η Εποχή των Κυθήρων» λειτουργεί μάλλον ως λιμπρέτο για ένα (άγραφο ακόμα) ορατόριο, δοξαστικό της Ουρανίας Αφροδίτης. Η πάνδημος δεν έχει θέση στην αθώα, παιδική ματιά του. Την παρουσιάζει ως νεορομαντική μορφή που παραπέμπει ευθέως κι ευκρινώς στη «Φεγγαροντυμένη» του Σολωμού και στη φασματική Μαργαρίτα του Γκέτε.

Συγκινητικός ο τριαντάχρονος φιλόλογος αναζητά εδώ τη διαφυγή από κάθε τι κάλπικο και ψεύτικο, ανιχνεύει το πάθος και φιλοτεχνεί αριστοτεχνικές σκέψεις. Μαχητικός, ενεργός πολίτης του κόσμου βλέπει τα πράγματα υπό ευρυγώνια προοπτική λειτουργώντας ως «ποιητής-προφήτης». Ένα βιβλίο σκληρό, όπως το Φως, που δεν το αντέχουν ακάλυπτοι οι οφθαλμοί μας.

Ποίηση εικονοποιητικώς κινηματογραφική και εικονοκλαστικώς απομυθοποιητική/αναμυθοποιητική αυτού που λέμε «Πραγματικότητα» και καθημερινός κόλαφος.

Συμπέρασμα: ο πρωτοεμφανιζόμενος ποιητής δεν θα αυτοκτονήσει, αφού βυθίζει βαθιά τις ρίζες του στη γη και ρουφάει τον ζωογόνο χυμό του Έρωτα. Αμήν. Γέγονε!

Η μικρή αλλά ιδιαίτερα καλαίσθητη αυτή ποιητική συλλογή περικλείει το βίο και επιλεγμένα ποιήματα επτά Αμερικανών αυτόχειρων ποιητών. Η πιο γνωστή στο ελληνικό κοινό είναι η Σίλβια Πλαθ (και λιγότερο η Ανν Σέξτον), ενώ οι Βάτσελ Λίντσεϊ, Χάρολντ Κρέιν, Σάρα Τίσντεϊλ, Ράνταλ Τζάρελ και Τζον Μπέριμαν παραμένουν άγνωστοι και αμετάφραστοι στη χώρα μας.

Ο Γιάννης Σουλιώτης στο βιβλίο ''Φερνάντο Πεσσόα, Κ. Π. Καβάφης'', παραθέτει αρχικά τα χρονολογικά σημεία της ζωής και του έργου των δύο ποιητών. Έπειτα κάνει δύο, αντίστοιχα, εισαγωγές. Μας αναφέρει την πορεία της ζωής τους, τις ομοιότητες και τις διαφορές τους. Παραθέτει τα ποιήματά τους και τα κοινά τους στοιχεία.

Δεκαοκτώ ποιήματα και μία σονάτα του Πάμπλο Νερούδα, τα οποία είναι γεμάτα από γήινες εικόνες, με τη φύση να ξεχειλίζει σε κάθε στίχο και έναν έρωτα οικουμενικό να αναδύεται από τα βάθη του σύμπαντος.

Ο Αρθούρος Ρεμπώ, ''ο πιο σημαντικός ποιητής της εξέγερσης'' κατά τον Αλμπέρ Καμύ, ήταν 17 ετών όταν έγραψε το ''Μεθυσμένο Καράβι''. Το ποίημα ήταν η αφορμή της γνωριμίας του με τον συμβολιστή ποιητή Πωλ Βερλαίν, ενώ αποτελεί ως έργο το εστιακό σημείο της σύντομης αλλά υπέρλαμπρης, σαν surer nova, πορείας του Ρεμπώ στο ποιητικό στερέωμα.