Ο Ευάγγελος Ρήγας χτίζει την ποιητική του με σύμβολα: η σιωπή, το αίμα, το νερό σε διάφορες μορφές, κυρίως η θάλασσα και το ταξίδι σε αυτήν. Ο έρωτας επίσης κυριαρχεί, περισσότερο ως νοσταλγία και ως απουσία, από εκείνες τις απουσίες όμως που είναι απτές, σχεδόν σωματοποιημένες.

Συναντάμε εικόνες σκληρές συχνά εδώ μέσα. Όνειρο, άνθρωπος, θεός, μάγισσες καμένες και ξαναγεννημένες, αναφορά στο κακό, σύμπαν αλλόκοτο, ανοίκειο που αναστατώνει. Αυτά είναι κάποια μοτίβα-κλειδιά που επανέρχονται και είναι συνδεδεμένα με το Σκοτεινό και το Ανείπωτο.

Στίχοι δυνατοί, αμφίστομοι, ακονισμένοι να φτάνουν κατευθείαν στην πληγή και να την ανοίγουν στο φως. Ποιητική διαθήκη με απόηχους Πολυδούρη. Αισιόδοξη μεταφυσική, υγιής νεοπλατωνισμός, αλγολάγνα σιωπή, μέτρο στην απελπισία, άμετρη ηδονή, βεγγαλικά του πόθου που εκρήγνυται εκκωφαντικώς στο χαρτί.

Ραλλού Γιαννουσοπούλου: η σειρήνα του αβίωτου έρωτα, του ανεκδιήγητου πόθου, της ανώδυνης μετάβασης στη λησμονιά, που δεν είναι όμως –σε καμία των περιπτώσεων– ταυτόσημη με τη Λήθη.

Έκδηλος υπερ-ρεαλισμός καφκικού παράλογου. Η καρυωτακική Πολυδούρη συναντάει τον Μαγιακόφσκι. Έκδηλο το θεατρικό στοιχείο. Κινηματογραφικός σουρεαλισμός λατινοαμερικάνικου τύπου. Λογοτεχνία φυγής, αλλά κι αποκαθηλωτική εικονολατρεία της «αλλοτρίωσης» που βιώνουν οι έφηβοι πριν καταλαγιάσουν και συμβιβαστούν με το «επάρατο» σύστημα των «μεγάλων».

Ένα αξιόλογο πρωτότυπο διαλογικό ποίημα φιλοτέχνησε η εξαίρετη ηθοποιός κι αισθαντικός άνθρωπος με το πασίγνωστο όνομα Όλια Λαζαρίδου. Είναι σαφές ότι κινούμαστε στο μπεκετικό σύμπαν.

Με το δυνατό του αυτό έργο, ο Ζαν Φιλίπ Καρλό εντάσσεται στη μεγάλη χορεία των πολεμιστών του Φωτός (για να θυμηθούμε τον Πάολο Κοέλιο) ή των εργατών του Φωτός (για να είμαστε πιο σεμνοί, σαν τον Μαχάτμα Γκάντι).

Η χαμηλόφωνη στοχαστική ματιά πάνω στην Ιστορία που μεθερμηνεύει το τώρα με τη σεμνότητα του παρατηρητή, είναι το χαρακτηριστικό της πρώτης ποιητικής εμφάνισης του φιλολόγου Γιώργου Δ. Μπέτη, με τον σεμνό τίτλο «Απόπειρα Ι».

Ο Ιμπραχίμ Σπάχιτς μπορεί να θεωρηθεί ασφαλώς ένας από τους πρωτεργάτες της επανατελετουργοποίησης (reritualisation) κι επανακοινωνικοποίησης (resocialization) της σύγχρονης Τέχνης του Λόγου.

Ο Αντόνιο Μπόττο ήταν ένας μάρτυρας σύγχρονος του εικοστού αιώνα. Έζησε και πέθανε στο μεταίχμιο μεταξύ πόνου, θλίψης κι ανεκπλήρωτης εξιδανικευμένης ηδονής. Ένας εστέτ αλλιώτικος από τους άλλους, μπολιασμένος με τον βαθύ μυστικισμό της Πορτογαλίας, ποτισμένος με τα νάματα του κλασικού ιδεώδους για το Κάλλος των γυμνών και αθώων ανδρικών μορφών.