Λαχτάρησα να πλάσω μια ηρωίδα συνομήλικη με τον 21ο αιώνα. Μια νέα γυναίκα που να μη χωράει σε στερεότυπα, να μην εκπληρώνει ελπίδες, να μην επιβεβαιώνει φόβους. Να ζει μέρα με την ημέρα, απολαμβάνοντας τις αντιφάσεις της, υποφέροντας εξαιτίας τους. Να κόβει και να κόβεται, πότε νηφάλια, πότε πιωμένη. Να μπαινοβγαίνει σε παράλληλους κόσμους χωρίς να βολεύεται, δίχως να ξαποσταίνει σε κανέναν τους. Το μέλλον πότε να το τρέμει, πότε να το νιώθει του χεριού της, να λαχταρά να το στύψει και να το ρουφήξει, να μην αφήσει τίποτα που να μη δοκιμάσει, να μη γευτεί… Να πολιτεύεται από άγνοια κινδύνου. Και να ερωτεύεται, παράφορα, με πλήρη γνώση του. Ένα κορίτσι στον ανθό του, διαμορφωμένο στο πιο ρευστό περιβάλλον, βομβαρδιζόμενο από την κούνια με πληροφορίες, θεωρίες, εμπειρίες, ό,τι επαληθεύει ευθύς να διαψεύδεται. Ένα κορίτσι τόσο αλλιώτικο και τόσο ίδιο στον πυρήνα του με τη «Μαρία Νεφέλη» του Οδυσσέα Ελύτη, αλλά και την «Παράξενη κοπέλα» του Μανώλη Χιώτη. Σας παραδίδω την Πανδώρα Σταφυλά.

Όταν το μυστήριο χτυπήσει την πόρτα σου, φώναξε τον... Σέργουφ Χολμς! Ο διάσημος γιατρός Τριχωτός δεν μπορεί πια να συγκεντρωθεί ούτε να δουλέψει. Δεν είναι σε θέση ούτε καν να σκεφτεί, επειδή όλη τη μέρα ξύνεται! Η τρομερή φαγούρα του οφείλεται σ’ ένα ασυνήθιστο βακτήριο, το βακτήριο ξύσε-ξύσε! Πού βρέθηκε όμως αυτό το βακτήριο; Αυτά είναι τα ΓΕΓΟΝΟΤΑ! Κάποιος δημιούργησε το βακτήριο και μόλυνε μ’ αυτό τον οργανισμό του δόκτορα Τριχωτού, που τώρα μοιάζει με δόκτορα Ψυλλοσακούλα. Αυτά είναι τα ΣΤΟΙΧΕΙΑ! Ο γιατρός είναι πεπεισμένος ότι ο ένοχος είναι κάποιος από τους επιστήμονες του ερευνητικού κέντρου του… κι όλοι έχουν λόγους για να τον βλάψουν. ΕΔΩ ΜΥΡΙΖΕΙ… ΜΥΣΤΗΡΙΟ!

Γεννιέσαι, γεννιέμαι και περνούν χιλιάδες μέρες.

Μια νύχτα του Δεκέμβρη ένας άντρας μπαίνει σε ένα ουζερί στην Ευελπίδων, μια γυναίκα γυρίζει να τον αντικρίσει και γεννιέται ο κόσμος. Ίσως βέβαια να είναι ο κόσμος που υπήρχε πάντα, μόνο που τώρα μοιάζει ξανά καινούργιος και αστραφτερός. Μια αναζήτηση φτάνει στο τέλος της, νέοι δρόμοι ανοίγονται, το κοντέρ μηδενίζει.

Ο πρώτος χρόνος ενός έρωτα, του καλύτερου έρωτα, αυτού που δεν ήξερες ότι έψαχνες: η χαρά, η αγωνία και η λαχτάρα για έναν άνθρωπο άγνωστο μέχρι τότε, που γίνεται αναπάντεχα το κέντρο του κόσμου σου. Μια αφήγηση, μέσα από στιγμιότυπα, για το πώς αλλάζει η ματιά μας όταν ερωτευόμαστε και πώς δημιουργείται ένα σύμπαν για δύο εκεί που πριν δεν υπήρχε τίποτα.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΦΙΟΝ ΜΟΡΓΚΑΝ Λένε ότι ο φακός δεν λέει ποτέ ψέματα. Σε αυτή όμως την εκπομπή, μην εμπιστευτείς τίποτα απ’ όσα βλέπεις. Αποκλεισμένοι στα ουαλικά βουνά, εφτά παίκτες ριάλιτι σόου δεν έχουν ιδέα πού έμπλεξαν… Όλοι τους έχουν από ένα μυστικό. Αν κάποιος άλλος παίκτης μαντέψει την αλήθεια, δεν θα βγουν απλώς απ’ το παιχνίδι – θα τους ξεμπροστιάσουν στον αέρα. Το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο απ’ ό,τι είχαν ποτέ φανταστεί κι εκείνοι παγιδευμένοι. Η εξαφάνιση ενός από τους παίκτες δεν ήταν μέρος του παιχνιδιού. Η αστυφύλακας Φιόν Μόργκαν πρέπει να αφήσει κατά μέρος ό,τι έχει παρακολουθήσει στην τηλεόραση και να ανακαλύψει ποιοι στ’ αλήθεια είναι αυτοί οι άνθρωποι – και ξέρει ότι δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν τους. Κι όταν χτυπήσει ο δολοφόνος, η Φιόν ξέρει ότι κάθε ύποπτός της έχει άλλοθι – κι ένα μυστικό για το οποίο αξίζει να σκοτώσει.

[…] Ὁ κύριος Βάγιος λοιπὸν τὸ πῆρε ἀπόφαση ἀπὸ κάποια στιγμὴ καὶ μετὰ ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶχε δὲν ἦταν μαγαζί. Ἦταν μιὰ ἀλάνα γιὰ τὶς μανοῦβρες αὐτῶν ποὺ εἶχαν κάνει λάθος στὴ στροφή. Καὶ ἔτσι ἐπέστρεψε σὲ ἐκείνη τὴ φάση ποὺ δὲν ἀνασηκωνόταν ἀπὸ τὴν καρέκλα του. Παρακολουθοῦσε τὰ αὐτοκίνητα νὰ ἔρχονται καὶ νὰ φεύγουν, ὅπως κάτι γριὲς σὲ αὐτὰ τὰ σπίτια ποὺ περνάει ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸ χωριὸ ἡ Ἐθνικὴ Ὁδός, ποὺ κάθονται ὅλο τὸ ἀπόγευμα σὲ μιὰ καρέκλα μὲς στὸν δρόμο καὶ μετρᾶνε ἀποβλακωμένες αὐτοκίνητα νὰ περνᾶνε τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο. Μὲ τὸν καιρὸ ἀποθρασύνονται κιόλας, ἡ καρέκλα προχωράει ἀκάθεκτη καὶ μουλωχτὴ πρὸς τὴ μέση τοῦ δρόμου, μὲ μιὰ μακαριότητα ποὺ τὴ συναντᾶς μόνο σὲ κάτι σκυλιὰ ποὺ κάνουν σιέστα πάνω στὴ διαχωριστικὴ λωρίδα. Κάπως ἔτσι εἶχε ἐξελιχθεῖ ἡ κατάσταση, γιατὶ ἡ γριὰ μὲ τὴν καρέκλα στὸ χωριὸ εἶναι ἕνας ἀτάραχος καὶ βλοσυρὸς μάρτυρας τῆς διάλυσης τῆς ἡσυχίας της. Ἔτσι καὶ ὁ κυρ-Βάγιος, ἀποφάσισε πιὰ σὲ αὐτὴ τὴ φάση τῆς ζωῆς του ὅτι δὲν ἦταν προορισμένος νὰ πουλήσει καρέκλες, ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἡ ζωὴ τὸν πέταξε σὲ λάθος οἰκόπεδο. Καὶ ἔτσι ἔφτιαξε ἕνα πολὺ ὡραῖο ἐπαρχιακὸ πάρκινγκ, στὸ ὁποῖο τὰ αὐτοκίνητα δὲν πάρκαραν, ἀλλὰ ἔκαναν αὐτὴ τὴ μανούβρα τῆς λάθος στροφῆς.

Στην παραπάνω γειτονιά ζει ένα παιδί που νομίζει ότι είναι καλύτερος απ’ όλους και πως δεν έχει ανάγκη κανέναν. Τι θα γίνει όμως όταν βρεθεί στην παρακάτω γειτονιά μόνος του και φοβισμένος; Θα νιώσει την αξία της φιλίας, τη δύναμη και τη χαρά να μοιράζεσαι και τα καλά και τα δύσκολα. Και τότε θα καταλάβει γιατί «οι φίλοι είναι τουλάχιστον δύο».

Μυστικές λατρείες που αναβιώνουν, τελετουργικά που καλούν σκοτεινές θεότητες, επινοητές παραδόσεων που μπλέκονται στα δίχτυα των ίδιων τους των μύθων, χωριά που αρνούνται να αλλάξουν όνομα, κάμαρες δίχως πόρτες, γειτονιές με ιλιγγιώδη ρυμοτομία, κτίρια που κρύβουν μυστικά, ανύπαρκτοι δρόμοι, ανεπίδοτες επιστολές και στοιχειώματα οικοδομών. Ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης, στην τρίτη συλλογή διηγημάτων του, μετατοπίζει το πεδίο του τρόμου σε φανταστικά βαλκανικά τοπία και στις αθηναϊκές γειτονιές, επιστρατεύοντας τα εργαλεία του είδους για να ανοικειώσει το καθημερινό και να υπονομεύσει το συνηθισμένο.

Μια πόλη βομβαρδίζεται. Η δεκαεφτάχρονη Άννα και η Όλγα, η γιαγιά της, βρίσκονται στο άδειο σαλόνι του σπιτιού τους. Το κορίτσι προτείνει να φύγουν, να βρουν καταφύγιο. Η γιαγιά αρνείται. Η Άννα διαπιστώνει ότι τα πόδια της Όλγας έχουν παραλύσει. Τότε η εγγονή παίρνει τη γιαγιά στην πλάτη και βγαίνουν από το σπίτι.

Οι δύο γυναίκες σαν ένα σώμα θα έρθουν αντιμέτωπες με την αποσύνθεση ενός κόσμου, με σκιές και αγρίμια με αποκριάτικες μάσκες, με παρένθετες μητέρες και καταφύγια-φυλακές, με παιδομάζωμα, αλλά και με κάθε λογής όμορφα πλάσματα, προσπαθώντας να επιζήσουν.

Θα φτάσουν, άραγε, στα σύνορα; Και τι θα θυσιάσουν;

Μια ιστορία επιβίωσης σε μια βομβαρδιζόμενη χώρα. Μια περιπέτεια ενηλικίωσης στις φλόγες του πολέμου. Ένας αγώνας διεκδίκησης των πλέον δεδομένων, του νερού, της τροφής, της στέγης, της ασφάλειας, της αγάπης, και κάποιων όχι και τόσο αυτονόητων, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της ίδιας της ζωής.

Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία και κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών κατοικημένων πόλεων, όπως στη Λωρίδα της Γάζας και σε άλλα σημεία του πλανήτη. Η ιστορία και τα πρόσωπα είναι προϊόντα μυθοπλασίας.