Το “Δε λες κουβέντα” του Μάκη Μαλαφέκα είναι ένα σύγχρονο αστικό νουάρ που διαδραματίζεται κυρίως στην Αθήνα του 2017, σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, καύσωνα και έντονης καλλιτεχνικής δραστηριότητας λόγω της Documenta 14. Κεντρικός ήρωας είναι ο Μιχάλης Κρόκος, ένας συγγραφέας που επιστρέφει στην Αθήνα και βρίσκεται σχεδόν τυχαία μπλεγμένος σε μια παράξενη υπόθεση γύρω από την κλοπή ενός μικρού πίνακα στην Ύδρα.

Στο βιβλίο του «Η Μονίκ δραπετεύει» ο Εντουάρ Λουί αναφέρεται στη μητέρα του η οποία είναι μια γυναίκα της εργατικής τάξης από την επαρχία της Βόρειας Γαλλίας. Πολλές γυναίκες βρίσκονται στη θέση της, και βιώνουν τη βία χωρίς να έχουν διεξόδους, αφού οι περισσότερες δεν έχουν δουλειά και κατά συνέπεια χρήματα για να εξαγοράσουν την ελευθερία τους. Ο Εντουάρ Λουί αφηγείται την πορεία της μητέρας του η οποία αφού καταφέρνει να ξεφύγει από τον κακοποιητικό πατέρα του και από μια ζωή που της στοίχισε την προσωπική της ελευθερία, καταλήγει στο Παρίσι εγκλωβισμένη πάλι σε μια σχέση κακοποιητική και εφιαλτική.

Στον αμερικανικό Νότο των πρώτων χρόνων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δέκα ιστορίες ανθρώπων με τραγική κατάληξη παρουσιάζουν με τον πιο δυνατό τρόπο τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων και τη ρευστότητα της ζωής.

Στην πόρτα του συγγραφέα Μιχάλη Κρόκου εμφανίζεται η εισαγγελέας Χαρίτση. Του ζητά να εισχωρήσει σε μια ομάδα με εναλλακτική δεξιά ατζέντα, με σκοπό να μαζέψει στοιχεία για τη δίωξη του επικεφαλής της. Ο Κρόκος θα δεχτεί και θα μπλεχτεί σε αυτόν τον κόσμο που του είναι ξένος.

Πρωταγωνίστρια στα διηγήματα του τόμου «Ανατολικά της Δύσης» είναι μια χώρα,  η Βουλγαρία. Για τους ανθρώπους της, που μας μιλούν σε πρώτο πρόσωπο, η Δύση αποτελεί σημείο αναφοράς και στα χρόνια που το «αγαπητό Κόμμα» είναι στο επίκεντρο της ζωής τους, αλλά και μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Η Μαρία Φακίνου, στη νουβέλα της «Κλίμακα Μπόγκαρτ», καταπιάνεται με το παρελθόν σε σχέση με τη μνήμη, πώς αυτή θυμάται γεγονότα και καταστάσεις αλλά και τα παραποιεί κατά βούληση.

Σε ένα σανατόριο στα προάστια του Μπουένος Άιρες των αρχών του αιώνα ένας γιατρός παίρνει μέρος σε ένα οριακό ιατρικό πείραμα, ενώ εκατό χρόνια αργότερα ένας καλλιτέχνης εξερευνά τα όρια της αισθητικής μεταμόρφωσης, μετατρέποντας τον εαυτό του σε έργο τέχνης.

Η συγγραφέας προσεγγίζει την οικογενειακή εστία, όποια μορφή κι αν έχει αυτή, με πολλούς και πολυσήμαντους τρόπους – όταν δεν βυθοσκοπεί την ψυχή των ηρωίδων και των ηρώων της.

Ο 34χρονος Γκρεγκ Τζάκσον, από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της αμερικανικής πεζογραφίας, γράφει οκτώ διηγήματα για τους νέους που, πριν κάνουν οικογένεια, αποφασίζουν να κάνουν όλα εκείνα τα «ανεύθυνα» πράγματα που δείχνουν ότι «Ορίστε, εγώ την έζησα τη ζωή μου».

Ένα εξαιρετικό δείγμα της εκ νέου ανακάλυψης των ελληνικών λαϊκών θρύλων και δοξασιών: τις αφηγήσεις αυτές ο συγγραφέας δεν τις χρησιμοποιεί αυτούσιες όπως παραδόθηκαν από τους παλιούς, αλλά ως υλικό και ως έμπνευση για να δημιουργήσει τις δικές του ιστορίες, ταξινομημένες μέσα στο βιβλίο σύμφωνα με περιοχές της Θεσσαλίας.

Μια γυναίκα συγκεντρώνει τις ψηφίδες του παρελθόντος της από τη στιγμή που ήταν κορίτσι. Οι μνήμες εξηγούν πώς ήταν και ποια στοιχεία τη διαμόρφωσαν. Ένα ελλειπτικό και άκρως ποιητικό αφήγημα.