Ο αφηγητής βρίσκεται αιφνιδίως αντιμέτωπος με μια αποκάλυψη που αφορά την οικογενειακή του ιστορία, καθώς γίνεται αποδέκτης μιας διαθήκης και μιας σειράς επιστολών για την Αθήνα της κατοχής, των δωσίλογων, και των δικών που ακολούθησαν.

Στα αλληλοσυνδεόμενα διηγήματα της συλλογής “Το Αδελφομοίρι και άλλες ιστορίες”, παρακολουθούμε τους κατοίκους ενός χωριού του Παγγαίου στα χρόνια της βουλγαρικής κατοχής: εύκολες επιλογές σε τόσο δύσκολους καιρούς δεν υπάρχουν.

Στις εννιά μέρες που διαρκεί η αφήγηση, ο Νίκος επισκέπτεται καθημερινά στην εντατική τον αδερφό του Λευτέρη, μετά  τη φωτιά που ξέσπασε στο διαμέρισμά του. Υπάρχουν υποψίες πως ο ίδιος ο Λευτέρης έβαλε φωτιά στο σπίτι του ‒ γιατί ο Λευτέρης έπασχε χρόνια από ψυχική νόσο.

«Το όνομα μου είναι Εστέλα» είναι η πρωτοπρόσωπη αφήγηση μιας Χιλιανής οικιακής βοηθού για τα επτά χρόνια της υπηρεσίας της ως εσωτερική σε μια ευκατάστατη οικογένεια στην πρωτεύουσα Σαντιάγο: μια θητεία με αυξανόμενες εντάσεις και δραματικό τέλος.

Στην πόρτα του συγγραφέα Μιχάλη Κρόκου εμφανίζεται η εισαγγελέας Χαρίτση. Του ζητά να εισχωρήσει σε μια ομάδα με εναλλακτική δεξιά ατζέντα, με σκοπό να μαζέψει στοιχεία για τη δίωξη του επικεφαλής της. Ο Κρόκος θα δεχτεί και θα μπλεχτεί σε αυτόν τον κόσμο που του είναι ξένος.

Στην πρώτη περίοδο της Aγγλοκρατίας στην Κύπρο, ανάμεσα στους Βρετανούς που έχουν έρθει στο νησί, κυκλοφορεί και ένας ιδιόρρυθμος Γάλλος. Τίποτα δεν είναι γνωστό γι’ αυτόν, κανείς δεν ξέρει πως είναι ποιητής ‒ μέχρι τη στιγμή που ένα περιστατικό θα ωθήσει τους πάντες να τον αναζητήσουν.

Πρωταγωνίστρια στα διηγήματα του τόμου «Ανατολικά της Δύσης» είναι μια χώρα,  η Βουλγαρία. Για τους ανθρώπους της, που μας μιλούν σε πρώτο πρόσωπο, η Δύση αποτελεί σημείο αναφοράς και στα χρόνια που το «αγαπητό Κόμμα» είναι στο επίκεντρο της ζωής τους, αλλά και μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Τριάντα χρόνια σχεδόν μετά τον θάνατο του Φράνκο κυκλοφόρησε το μοναδικό μυθιστόρημα του Αλμπέρτο Μέντεθ «Τα τυφλά ηλιοτρόπια». Τέσσερα διηγήματα, που λειτουργούν αυτοτελώς, όμως συνδέονται με κάποιον τρόπο μεταξύ τους, συναπαρτίζουν αυτό το χαμηλών τόνων βιβλίο.  Όλα τους διαδραματίζονται μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Κάθε ένα από αυτά μιλάει για μια ήττα.

Στους «Νετανιάχου» ο Κοέν μας μεταφέρει σε μια μικρή αμερικανική πανεπιστημιούπολη το 1959. Παρεμβάλλοντας σελίδες για την ιστορία του εβραϊσμού, μας διηγείται τα ιλαροτραγικά περιστατικά γύρω από τη διαδικασία πρόσληψης του Μπενσιών Νετανιάχου ως ιστορικού στο πανεπιστήμιο και τις ημέρες της φιλοξενίας του στο σπίτι του επίσης Εβραίου, καθηγητή Ιστορίας, αφηγητή.