Ο αφηγητής βρίσκεται αιφνιδίως αντιμέτωπος με μια αποκάλυψη που αφορά την οικογενειακή του ιστορία, καθώς γίνεται αποδέκτης μιας διαθήκης και μιας σειράς επιστολών για την Αθήνα της κατοχής, των δωσίλογων, και των δικών που ακολούθησαν.

Ο φαρμακοποιός  Εμανουέλ Περόν, με την πίστη του στις επιστημονικές μεθόδους, είναι ο μόνος που θα μπορέσει, με την παρατήρηση και με τη λογική, παρά τις αντιξοότητες, να βρει τη θεραπεία για μια παράδοξη και θανάσιμη ασθένεια,  που εμφανίζεται στην πόλη του και εξαπλώνεται επικίνδυνα.

Η αφήγηση ξεκινά όταν η πρωτοπρόσωπη αφηγήτρια, που πηγαίνει κάθε Πέμπτη να καθαρίσει στο σπίτι των τυφλών θείων της, παρατηρεί ότι ο γιος τους κολλάει κίτρινα χαρτάκια γύρω γύρω στο σπίτι, με ακατάληπτες λέξεις γραμμένες πάνω τους. Δεμένη όπως είναι με τον ξάδερφό της, ψάχνει τρόπο για να τον βοηθήσει.

Ο διάσημος, προοδευτικών καταβολών ντοκιμαντερίστας Λέοναρντ Φάιφ, στην τελευταία συνέντευξη της ζωής του, αποφασίζει να αποκαλύψει την αλήθεια για τη διαφυγή του στον Καναδά κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Βιετνάμ, και μαζί με αυτήν όλα τα σκοτεινά μυστικά που απομυθοποιούν τη θαυμαστή ζωή και δράση του.

Στην πρώτη περίοδο της Aγγλοκρατίας στην Κύπρο, ανάμεσα στους Βρετανούς που έχουν έρθει στο νησί, κυκλοφορεί και ένας ιδιόρρυθμος Γάλλος. Τίποτα δεν είναι γνωστό γι’ αυτόν, κανείς δεν ξέρει πως είναι ποιητής ‒ μέχρι τη στιγμή που ένα περιστατικό θα ωθήσει τους πάντες να τον αναζητήσουν.

Ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής είναι παντρεμένος και πατέρας δύο μικρών παιδιών, όμως δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει ό,τι έγινε στο Χίλσμπορο, τον Απρίλιο του 1989, όταν 97 οπαδοί, κυρίως της Λίβερπουλ, έχασαν τη ζωή τους – ανάμεσά τους και ο καλύτερός του φίλος. Η επικείμενη επιστροφή ενός μέλους της παρέας εκείνων των νέων τότε παιδιών πυροδοτεί αναμνήσεις και συναισθήματα ενόσω ασχολείται με το περιεχόμενο μιας κούτας στο γκαράζ του σπιτιού του.

Στο ‒όχι και πολύ μακρινό‒ 2040, στην υπερσύγχρονη, δυστοπική γαλλική πόλη Οράνζ, η οποία τελεί υπό τον απόλυτο έλεγχο ενός ιδιότυπου οικονομικο-πολιτικού κατεστημένου, η Σαχάρ και ο Λόρκα αναζητούν τη χαμένη κόρη τους στον κόσμο των Αθεάτων, ένα είδος έμβιων όντων που δεν μπορούν να εντοπιστούν από τα ραντάρ του συστήματος.

Ο συγγραφέας χειρίζεται με άνεση τη γλώσσα, δημιουργώντας εναργείς εικόνες αλλά και διαποτίζοντας τον λόγο του με αυτοσαρκασμό και ειρωνεία. Η υπόμνηση του θανάτου στα περισσότερα διηγήματα δεν αποκλείει κάτι που μοιάζει με μια έκρηξη χαράς.

Το έργο πραγματεύεται την έννοια της απώλειας: από τη μία πλευρά, ο βομβαρδισμός του βιβλιοπωλείου κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας το 1961 κι από την άλλη, η τελική εκκαθάριση της δανειστικής βιβλιοθήκης από τον Ρυάντ. Επίσης, μπορεί να διαβαστεί υπό το πρίσμα του αργού ξεφτίσματος του οράματος του Σαρλό.

Ο Χρήστος Οικονόμου επιστρέφει στο προσκήνιο με ένα βιβλίο-ψηφιδωτό του σύγχρονου ανθρώπινου δυναμικού της Ελλάδας επηρεασμένο από την πανδημία και τα λοκντάουν.

Το μυθιστόρημα του Νταβίντ Ντιοπ «Τη νύχτα, όλα τα αίματα είναι μαύρα» αποτελεί φόρο τιμής σε όλους τους Σενεγαλέζους που πολέμησαν στο πλευρό της Γαλλίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο – είναι μια απόπειρα να ακουστεί και η δική τους φωνή.

Σε μια απομακρυσμένη γειτονιά της Αλεξανδρούπολης, δύο κορίτσια μένουν ορφανά και τίθενται υπό την προστασία της οικογένειας του θείου τους. Όταν ένα πρωινό ο θείος βρίσκεται νεκρός στην αυλή, οι συγγενείς θα προσπαθήσουν να αποκρύψουν τις συνθήκες  του θανάτου του και να συγκαλύψουν το μυστικό που τον προκάλεσε. Χρόνια αργότερα, τα δύο κορίτσια κοιτάζουν πίσω στο παρελθόν για να επιβιώσουν στο παρόν.