Η συγγραφέας με τρόπο ακραίο περιγράφει πώς μια φαινομενικά ασήμαντη απόφαση, που απλά προσκρούει σε δεδομένες συνήθειες μιας κοινωνίας χωρίς στην πραγματικότητα να την επηρεάζει άμεσα, μπορεί να καταλήξει αφορμή για την πιο αβάστακτη σκληρότητα.

Στις εννιά μέρες που διαρκεί η αφήγηση, ο Νίκος επισκέπτεται καθημερινά στην εντατική τον αδερφό του Λευτέρη, μετά  τη φωτιά που ξέσπασε στο διαμέρισμά του. Υπάρχουν υποψίες πως ο ίδιος ο Λευτέρης έβαλε φωτιά στο σπίτι του ‒ γιατί ο Λευτέρης έπασχε χρόνια από ψυχική νόσο.

Ο νεαρός Τζίμι μεταβαίνει από το Μπρούκλιν στη Λίμα για να φροντίσει την ετοιμοθάνατη γιαγιά του. Το ταξίδι του, όμως, θα γίνει η αφορμή να μάθει την οικογενειακή ιστορία και την ιστορία του πατέρα του, γεγονός που θα τον ωθήσει να αναρωτηθεί κατά πόσον γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι ο πατέρας του.

Αυτοσαρκασμός και υποδόρια καλόγνωμη ειρωνεία είναι αυτά που χαρακτηρίζουν από δομικής-αισθητικής πλευράς το πολυσέλιδο ετούτο ποίημα με διαρκείς επωδούς και ανερχοκατερχόμενα crescendo δίκην δερβίσικου στροβιλισμού.

Ο Σεργκέι Σεργκέγεβιτς είναι μελισσοκόμος και ζει στην «γκρίζα ζώνη» του Ντονμπάς, στην ανατολική Ουκρανία. Στο χωριό του, τη Μάλαγια Σταρογκράντοφσκα, έχουν απομείνει μόνο δύο κάτοικοι, αυτός και ο παλιός συμμαθητής του, ο Πάσκα Χμελένκο, με τον οποίο δεν έχει καλές σχέσεις. Όλοι οι υπόλοιποι συγχωριανοί έχουν φύγει για να γλιτώσουν από τον πόλεμο, που μαίνεται στην περιοχή εδώ και τρία χρόνια.

Όταν ο ηλικιωμένος Λίο Κόλστον βρίσκει τυχαία ένα ημερολόγιο της παιδικής του ηλικίας, πραγματοποιεί ένα μικρό ταξίδι στο καλοκαίρι του 1900, ένα θερμό καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του οποίου υπήρξε εν αγνοία του ο αγγελιοφόρος ενός παράνομου ζευγαριού.

Η Χούλντα Χερμανσντότιρ, εξήντα πέντε χρονών πλέον, βρίσκεται στο κατώφλι της σύνταξης, αναλαμβάνοντας μια τελευταία υπόθεση. Μια νεαρή Ρωσίδα βρέθηκε πνιγμένη, αλλά ο θάνατός της αποδόθηκε σε αυτοκτονία. Όσο η Χούλντα αναζητά στοιχεία τόσο υπεισέρχεται σε σκοτεινά μονοπάτια, ενώ μνήμες του παρελθόντος στοιχειώνουν την καθημερινότητά της, σαν αλυσίδες που την κρατούν δέσμια στο σκοτάδι του ερέβους.

Μία νουβέλα σφηνάκι, όπως είναι τα νιάτα, γράφει ο Αλέξανδρος Διαμαντής, μιλώντας για μια σκληρή και επίπονη ενηλικίωση, αυτή των ηρώων του, αλλά ταυτόχρονα και όλων των παιδιών του καιρού μας.

Δύο είναι τα νήματα που δένει ο Βάργκας Λιόσα για να υφάνει την πλοκή στο μυθιστόρημά του «Ο άνθρωπος που έλεγε ιστορίες»: η ιστορία της φυλής των Ματσιγκένγκα στην περουβιανή Αμαζονία κι η ιστορία ενός συμφοιτητή του αφηγητή, με μια εκ γενετής δυσμορφία στο πρόσωπο.

Ο Αλέξης Σταμάτης στο Λευκό Δωμάτιο δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο σύμπαν, οπού υπερτερεί το επινοημένο, προς τιμήν σημαινόντων χαρακτήρων βιβλίων και θεατρικών έργων, αναμειγνύοντας τη θεατρική γραφή με αυτή του αφηγήματος. Με εξαίσιο αποτέλεσμα.

Παραμονές Χριστουγέννων ο Έιναρ και η Έρλα προετοιμάζονται για τις γιορτές, αλλά και το δύσκολα καιρικά φαινόμενα που έχουν καταφτάσει. Στην απομονωμένη αγροικία τους, όπου δεν υπάρχει άλλο σπίτι κοντά, εκτός από εκείνο της κόρης τους, το ηλικιωμένο ζευγάρι βλέπει το χιόνι και την ομίχλη να τους έχουν κυκλώσει από παντού. Ώσπου ξαφνικά χτυπάει η πόρτα κι ένας άντρας ζητάει τη βοήθειά τους για να προστατευτεί από τη χιονοθύελλα που πλησιάζει.

Περί αγάπης, απόστασης και αποξένωσης ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν στο ίδιο σπίτι και τους συνδέει συγγένεια πρώτου βαθμού, μιλάει η Χάνε Έρσταβικ στη νουβέλα της Αγάπη.