Η ιστορία πίσω από το βραβείο Νόμπελ που ο Νίκος Καζαντζάκης δεν έλαβε ποτέ. Με μυθιστορηματικό τρόπο, ο Κώστας Αρκουδέας ξετυλίγει το κουβάρι των γεγονότων που ξεφεύγουν της λογοτεχνίας και αγγίζουν θέματα πολιτικής και θρησκείας.

Αγαπησιάρικες ιστορίες, βαθιά ρομαντικές, νοσταλγικές θα έλεγα των «παλαιών καλών εποχών», όπου οι άνθρωποι έψαχναν έρωτα κι όχι σκληρό, κρύο, «ανώνυμο» σεξ.

Μια γυναίκα πανέμορφη, δυναμική και δυνατή, στήριγμα της οικογένειάς της και καταδικασμένη να μη γνωρίσει τον έρωτα. Αυτή είναι η Αλεξάνδρα, η πρωταγωνίστρια στο τελευταίο μυθιστόρημα του Ανδρέα Μήτσου. Και αυτή η ίδια αφηγείται την ιστορία της, στον όποιο αναγνώστη αφιερώσει χρόνο να τη διαβάσει, να την καταλάβει, να την αθωώσει.

Η ενδοσχολική βία ή θυματοποίηση (bullying) ορίζονται ως μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται σκόπιμη, χωρίς αίτιο επαναλαμβανόμενη βία μεταξύ ατόμων με σκοπό την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου. Αυτό είναι και το θέμα του εφηβικού μυθιστορήματος «Το ημερολόγιο ενός δειλού», στο οποίο απεικονίζεται μια σύγχρονη σχολική πραγματικότητα.

Η βραβευμένη με Booker Ιρλανδή συγγραφέας Ανν Ένραϊτ επιστρέφει με ένα μυθιστόρημα για την οικογένεια, τα παιδιά, τη μητέρα, αυτό που γινόμαστε ή που είμαστε τελικά. Για την αρρώστια, τον θάνατο, τα γηρατειά, τα μεγάλα ιδανικά-τη σωτηρία του (τρίτου) κόσμου, την αγάπη, τον έρωτα, την ψυχρότητα μιας καρδιάς και τη θερμότητα μιας εστίας.

Τα υλικά της Καρυστιάνη έχουν μια δύναμη μοναδική σαν μαγικοί καθρέφτες να σε πηγαίνουν πίσω, μαύρες τρύπες οι  λέξεις της που μεταφέρουν ακαριαία τον αναγνώστη στον χωροχρόνο  των ηρώων της, σε αυτή την πλειάδα αντιηρώων  που πάσχουν ασίγαστα, εσωτερικά για όσα υπομένουν απ’ τις απώλειες και τα σφάλματά τους για ό,τι βαφτίζουν οι ίδιοι σφάλματα.

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα, σε χρόνο λίγο πιο μπροστά από τον δικό μας, στην περιοχή των Πρεσπών. Τα νερά της μεγάλης εξ αυτών, στα σύνορα τριών χωρών, στοιχειώνει η παρουσία ενός μυθικού πλάσματος που κατασπαράσσει, ακρωτηριάζει, βιάζει, σύμφωνα με τις ορέξεις του. Γύρω από αυτή τη θηριώδη φύση, έχει στηθεί μια κοινωνία «δρακολόγων», και των τριών εθνοτήτων, με τη δική της ιδιαίτερη οργάνωση, κανόνες και σκοπούς, αλλά και αντιπαλότητες ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες τους.

Η ιστορία τεσσάρων νέων ανθρώπων στο Πεκίνο του ’89 και η περίεργη τροπή που παίρνουν οι ζωές τους έπειτα από ένα τραγικό συμβάν με θύμα έναν από αυτούς. Άνθρωποι απομονωμένοι, κλειστοί στο κουκούλι της μοναξιάς τους που δεν μπορούν να αποχωριστούν το παρελθόν τους.

Με σπουδές Μουσικολογίας και Ψυχολογίας στο Αμερικανικό Κολέγιο Deree, η στιχουργός Ελεάνα Βραχάλη (γεν. 1978) μας παραδίδει ένα κείμενο ακατάτακτο, δοκίμιο, ποίηση, μυθιστόρημα, μονόλογος, που απευθύνεται στον άλλο μέσα από μια καθαρτήρια διαδρομή από το σκοτάδι στο φως.

Άραγε είναι δυνατόν να εντοπιστεί σημείο επαφής ανάμεσα στις θεωρήσεις των φυσικών και των ανθρωπιστικών/κοινωνικών επιστημών; Τι κοινό μπορεί να έχει η θεωρία των κβάντα με τη θεωρία των μορφημάτων ή των φθόγγων στη γλώσσα; Οι δύο συγγραφείς επιχειρούν μια διεπιστημονική προσέγγιση για τη δημιουργία της γλώσσας και τη δημιουργία του σύμπαντος.