Μια συλλογή διηγημάτων από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς για τα βιβλία και την αγάπη της λογοτεχνίας με επιμέλεια του Νίκου Χρυσού και εικονογράφηση του Φίλιππου Παπανικολάου σε μια άρτια έκδοση.

Ενας ταξιτζής και πρώην βιομήχανος βρίσκει ένα τσαντάκι που περιέχει 350.000 ευρώ. Το παραδίδει στην αστυνομία και αντί να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, βιώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη χλεύη.

Μια τοιχογραφία της εποχής που ερμηνεύει την κρίση, κι ενδεχομένως να εγκυμονεί και τη λύση. Ο δρόμος είναι πάντοτε εκεί και παραμένει ανοιχτός παρά τον θρίαμβο της σταθερής μας απώλειας.

Η Τερέζα είναι έντεκα χρονών το 1960, όταν ξεκινάει το μυθιστόρημα. Επιστρέφει με τη μητέρα της και τον μικρότερο αδελφό της στο Γκρέιτ Φολς της Μοντάνα, όπου ζουν ο παππούς και η γιαγιά της. Μεγαλώνοντας, η Τερέζα θα ζήσει όλα τα πολιτικά γεγονότα που συντάραξαν την Αμερική τη δεκαετία του ’60. Το 1974 θα γνωρίσει στη Μήλο τον συγγραφέα-αφηγητή.

Ένας Έλληνας δημοσιογράφος συναντά κατά τύχη την καθηγήτρια Φιλοσοφίας που είχε σε πανεπιστήμιο της Ρωσίας. Εκείνη βρίσκεται στην Ελλάδα γιατί έχει χάσει τα ίχνη της εγγονής της, η οποία το τελευταίο διάστημα ζούσε στη χώρα. Ο δημοσιογράφος αναλαμβάνει μαζί με έναν άλλο φίλο και συμμαθητή από τα παλιά, να αναζητήσουν την εξαφανισμένη εγγονή.

Το μυθιστόρημα αυτό της Ευγενίας Φακίνου μπορεί να διαβαστεί και ως αλληγορία που αποπνέει αισιόδοξα μηνύματα επιβίωσης εν καιρώ κρίσης και ελπίδας για μια τελική νίκη. Θίγονται μοτίβα, όπως η γυναικεία ευαισθησία και η ανάγκη των γυναικών να νιώσουν αυτόνομες, τα οποία έχουμε συναντήσει και σε προηγούμενα βιβλία της.

Η «Μικρά Αγγλία», γραμμένη στα 1997, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη λογοτεχνική απόπειρα μιας γυναίκας συγγραφέως του εικοστού αιώνα, αλλά ένα έργο εμβληματικό για μια εποχή όπου άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της η καταπιεσμένη γυναικεία παρουσία: την κρίσιμη περίοδο 1930-1950, μια εποχή όπου η γυναίκα δεν έχει ακόμη ορθώσει το ανάστημά της στην κοινωνία.

Μια προσωπική περιπέτεια του Κωστή Γκιμοσούλη που έγινε ημερολόγιο επιβίωσης –έτσι επιζεί του ναυαγίου του ένας ποιητής, με τη γραφή– και δηλώνοντας «μαρτυρία» μάς υποδεικνύει ξανά τα βασικά της ζωής. Αποκαλύπτει με γενναιοδωρία και σε μας τη σημασία και το φωτεινό άλγος της δεύτερης ευκαιρίας στη ζωή.

Λένε πως είναι ένα τρένο-φάντασμα, που, αφού φύγει από το σταθμό, βγαίνει από τις ράγες του, χώνεται στα νέφη και χάνεται. Ότι ταξιδεύει ακυβέρνητο και πως όταν φτάσει στο τέρμα του, που είναι και το τέλος του κόσμου, οι επιβάτες έχουν χάσει τα νιάτα τους. Ο Κανένας όμως, αν και ήταν μόνο δέκα χρονών, δεν τα πίστευε αυτά και ανέβηκε στο τρένο.

Δέκα χρόνια μετά τη βράβευσή του με το «Νομπέλ-σκάνδαλο» το 1997, ο εμβληματικός ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας Ντάριο Φο μιλάει με τη δημοσιογράφο Τζουζεπίνα Μανίν, πολιτιστική συντάκτρια της «Corriere della Sera», για τον κόσμο του: όλα όσα έζησε, έγραψε και κατάλαβε μέσα σε ογδόντα χρόνια ζωής που, όπως λέει, μετράνε για εκατόν πενήντα.

Η «Λούλα», το εμβληματικό έργο στην πορεία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1997, προκάλεσε στο ντεμπούτο της αίσθηση, απορίες, ίσως και ένα είδος σοκ, όχι μόνο για την τολμηρότητα της γραφής και του θέματος, αλλά και γιατί δεν μπορεί να κατατάξει κάποιος το κείμενο σε συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος.