Το τελευταίο βιβλίο της Λισπέκτορ λίγο πριν πεθάνει. Μια νουβέλα για ένα φτωχό και χωρίς ιδιότητες κορίτσι, τη Μακκαμπέα, αλλά και μια ματιά στην αδυναμία του αφηγητή-συγγραφέα να γράψει και να αγκαλιάσει το έργο του.

Οι ήρωες στα περισσότερα διηγήματα είναι χειρώνακτες κι όταν δεν είναι,  μοιάζουν να διεκπεραιώνουν απλώς. Χρησιμοποιώντας την ιδιόλεκτο του κάθε επαγγέλματος, ο Κώστας Περούλης φτιάχνει κόσμους και μας βυθίζει μέσα τους, αποτυπώνοντας μια πραγματικότητα που μπορεί να διανθίζεται από ορισμένα περιστατικά, παραμένει όμως αναλλοίωτη και αναπόδραστη.

Τα διηγήματα του πρωτοεμφανιζόμενου Παναγιώτη Κεχαγιά (Αθήνα, 1978), άλλα ερμητικά, άλλα ευκολότερα προσβάσιμα, ανοίγονται σε διάφορα πεδία, πέρα από το προφανές ή το αναμενόμενο, χαρίζοντάς μας αναγνωστική απόλαυση.

Το κοινό στοιχείο των διηγημάτων  που περιλαμβάνονται στη συλλογή του Δημοσθένη Παπαμάρκου «Γκιακ» είναι ότι ο αφηγητής ή κάποιο άλλο πρόσωπο συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Από κει και πέρα αντιλαμβανόμαστε ότι εδώ δεν πρόκειται για ήρωες, αλλά για ανθρώπους που όσα έζησαν (και όσα έκαναν) εκεί άλλαξαν τη ζωή τους.