Ο δρυΐδης της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, ο παγανιστής και γλωσσολάγνος Νίκος Κατσαλίδας ανιχνεύει όλες τις πτυχές της διαχρονικής ελληνικής λαλιάς με τη φυσικότητα και την αθωότητα ενός παιδιού… Και μόνον για τη βαθιά γνώση και τον τολμηρό χειρισμό της ελληνικής γλώσσας θα άξιζε να μελετηθεί το βιβλίο αυτό, ως κιβωτός λέξεων, ήχων, τονισμών.

Ποιητικές φωνές όπως της Έμυς Τζωάννου, όπως μεταπλάστηκε στη γαλλική γλώσσα από τη μοναδική Παρασκευή Μόλαρη, υπό την εποπτεία και χάρη στην επιμέλεια του Καθηγητή Δημήτρη Φίλια, δείχνουν πολλά σημάδια ανάκαμψης κι εγγράφουν ομόλογα αισιοδοξίας στο Χρηματιστήριο Αξιών ενός κόσμου άλλου…

Το βιβλίο «Αναμονής ανθοφορία» είναι μια συλλογή που αποτελείται από 28 ποιήματα, τα οποία γράφηκαν σε διάστημα 15 ετών. Στα ποιήματα της συλλογής εκφράζεται η γονιμότητα τις ώρες εκείνες που ο άνθρωπος κάθεται μόνος του, σκέφτεται, ακούει, παρατηρεί, θυμάται, ελπίζει.

Τολμηρός; Ναι. Αλλά όχι σε θεματολογικό επίπεδο. Σε γλωσσικό επίπεδο έγκειται η ιδιαιτερότητά του. Επιτέλους, κάποιος που γράφει απλά και ξαναθυμόμαστε την ανθρώπινη γλώσσα με την οποία τελειώνει το υπόμνημα του Βάτσλαβ Χάβελ: «Ζήτω η ζωντανή ανθρώπινη λαλιά!!!».

Η συλλογή «Διακοπές στην πραγματικότητα» αποτελείται από ποιήματα, σχεδιασμούς, μεταγραφές όπου κύριο θέμα είναι ο άνθρωπος, ο χρόνος, η αγάπη, η απώλεια, η ζωή.

''Δεν μπορεί...κάποιοι κροκόδειλοι θα κλαίνε αληθινά'', ελπίζει στην αφετηρία της πρώτης του ποιητικής του συλλογής ο Ιορδάνης Παπαδόπουλος και ξεκινά έτσι την περιπλάνησή του στο χαοτικό τοπίο της σύγχρονης μητρόπολης αλλά και στο εσωτερικό του τοπίο – με εφόδια τους στίχους και την ύπαρξή του, που ''ελλείψει σκύλου βγάζει βόλτα κάθε βράδυ''.

Το αφήγημα εκτυλίσσεται ως μυθιστορία, ενίοτε με σασπένς κι άλλοτε άνευ. Διατρέχουμε μετά μανίας αυτό το πλούσιο πόνημα κι εμπλουτιζόμαστε από αναλύσεις φωτός σε τυχαία κρύσταλλα, πανάκριβα ή γαιώδη…

Ο Νίκος Λυμπέρης συνθέτει με γεω-λογικά υλικά ένα εικαστικό ποιητικό τοπίο με μηδενική εξωτερική «κίνηση» προς όφελος της εσωτερικής περιπλάνησης στα κομμάτια ενός εγώ που νοσταλγεί την επανένωσή του.

Η διακεκριμένη, επαρκής και πολύ-σπουδαγμένη ηθοποιός και πνευματικός άνθρωπος του Θεάτρου, η αγαπημένη σε όλους μας και τρυφερή Θάλεια Αργυρίου, συνθέτει μια φιλειρηνική κι αγαπησιάρικη σύγχρονη διαλογική ποίηση στα χνάρια και στο πρότυπο του αρχαίου δράματος, και ειδικότερα, της αρχαίας τραγωδίας.

Από το συλλογικό Θυμητικό κι από την ατομική Μνήμη αντλεί τις ποιητικές του θύμησες ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης, χωρίς νοσταλγία για εκείνο που πέρασε, χωρίς αγωνία για το άλλο που θα έρθει, χωρίς φόβο γι’ αυτό που μας βρήκε… Η καθαρότητα στη γραφή του ανεπιτήδευτου Γιώργου Χ. Θεοχάρη προδίδει πλούσιο εσωτερικό κόσμο.