Άσε το σώμα να μιλήσει

αυτό είναι παράδεισος

(σελ. 111)

O Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και πολιτική θεωρία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Έχει εκδώσει δέκα ποιητικά βιβλία, δοκίμια και τη χιουμοριστική ανθολόγηση “Britannica” (2004) . Έχει επίσης μεταφράσει έργα κορυφαίων συγγραφέων, όπως Walt Whitman, Εzra Pound, Wallace Stevens, e.e. cummings, John Ashbery, Michael Longley, William Blake, κ.λπ. Διηύθυνε το περιοδικό “Ποίηση”, επί 15 χρόνια. Σήμερα διευθύνει το νέο περιοδικό “Ποιητική” (τ.1, 2008). Είναι καθηγητής ιστορίας και ιστορίας των ιδεών στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας.

Η συλλογή «Διακοπές στην πραγματικότητα» αποτελείται από ποιήματα, σχεδιασμούς, μεταγραφές. Εν πρώτοις ο τίτλος είναι σαγηνευτικός και θελκτικός. Από ‘κεί και πέρα τα κυρίως κείμενα χωρίζονται σε τρία μέρη, όπου κύριο θέμα είναι ο άνθρωπος, ο χρόνος, η αγάπη, η απώλεια, η ζωή. Κείμενα (στο πρώτο και το τρίτο μέρος) γαλουχημένα στο χρόνο, τα οποία αντλούν τη θεματική τους από την καθημερινότητα του ίδιου του ποιητή, ντυμένα με την ανάγκη για έκφραση.

Στο δεύτερο μέρος, το οποίο τιτλοφορείται «Πρόσωπα / Προσωπεία» ο ποιητής στέκει αντιμέτωπος με πρόσωπα γνωστά, λογοτέχνες, αυτοκράτορες κ.ά. και αφήνει την έμπνευση να ξεπηδήσει από μέσα του. Άλλοτε γίνεται παρατηρητής, άλλοτε επικριτής, άλλοτε συνοδοιπόρος στην ιστορία και τις στιγμές των προσώπων αυτών, δίνοντας μια ξεχωριστή νότα στο συγκεκριμένο έργο.

Η ποίηση του Χάρη Βλαβιανού, επεξεργασμένη στο έπακρο, σε ελεύθερο στίχο και με λέξεις άρτια τοποθετημένες, σε ορισμένα σημεία δεν καταφέρνει να απεμπλακεί από την ομίχλη του μίγματος: γνώση – απλότητα. Αποτέλεσμα είναι να υπερτερεί η πρώτη έναντι της δεύτερης και κατά συνέπεια ο αναγνώστης επικεντρώνει το ενδιαφέρον σ’ αυτά που μπορεί να μάθει και όχι σ’ εκείνα που μπορεί να συναισθανθεί. Ωστόσο δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι στις περιπτώσεις που συμβαίνει το αντίθετο, γινόμαστε αναγνώστες στίχων, οι οποίοι μαγεύουν με τη σιωπηρή ένταση, την έκφραση, τη σημασία και τον αντίκτυπό τους.

Εν κατακλείδι, το έργο του Χάρη Βλαβιανού δεν είναι ένα βιβλίο που κανείς πρέπει να το προσπεράσει αψήφιστα, ακόμα και αν δεν είναι θιασώτης της ποίησης, αλλά να του δώσει το χρόνο και το χώρο που του αρμόζει, αφήνοντας παράλληλα το πεδίο να αποκαλύψει τα ιδιαίτερα χαρίσματά του.