Η ανάγκη φυγής από το σαρκίο της ύλης, η ποιητική πτήση σε άλλες διαστάσεις και το Κάλλος συνεκτικό. Ο θάνατος ως εμμονή, αποφυγή κι έσχατο καταφύγιο. Η μοναξιά των ανέφικτων ερώτων και η καρδιά άνυδρη, αδυνατεί να μιμηθεί τα αισθήματα και τους παλμούς περασμένων κατακτήσεων. Ο έρωτας κατακτάται κι ο θάνατος αποδίδεται στο σύμπαν της ποιήτριας.

Υπάρχουν ποιητές και ποιητές: οι περισσότερον ελευθέριοι ονομάζονται συνήθως «καταραμένοι», οι πλέον επιλεκτικοί αυτοανακηρύσσονται «ασκητικοί».Ο Νότης Γέροντας ανήκει στην πρώτη κατηγορία: του «καταραμένου», του παραδομένου στις ηδονές. Το αλκοόλ και οι σαρκικές ηδονές οδήγησαν ίσως στον «πρόωρο» θάνατό του. Όμως ποιος θάνατος ΔΕΝ είναι πρόωρος;

Η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Κοντού, βγαλμένη από τα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχής, δοσμένη μ’ έναν τρόπο ανθρώπινο. Κάθε ποίημα, σαν πινελιά σε πίνακα, αποτελεί μια μοναδική υφή χρώματος και συναισθημάτων.

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Τσιόγγα διαθέτει έναν τόνο μινιμαλιστικό και ένα μοτίβο, σαν σύννεφο, έτοιμο να ξεσπάσει σε μια καταρρακτώδη βροχή, ξεπλένοντας και αφήνοντας τις λέξεις απογυμνωμένες και καθ’ όλα αληθινές.

Η καινούργια ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Μπούρα είναι μεστή και συμπαγής και αφήνει να διαφανεί η βαθύτερη ένωση του ανθρώπου με το σύμπαν.

Ο ''Μώμπερλυ'', που θεωρείται μαζί με την ''Έρημη χώρα'' του Έλιοτ το μανιφέστο του μοντερνισμού, είναι ένα συγκροτημένο και τεχνικά άρτιο ποιητικό έργο, ένα ποιητικό αρχιτεκτόνημα δομημένο αριστουργηματικά από τον Έζρα Πάουντ. Η δίγλωσση έκδοση, σε μετάφραση του Χάρη Βλαβιανού, συμπληρώνεται από ένα CD, όπου ο ίδιος ο Πάουντ απαγγέλλει το ποίημα.

Στην παρούσα συλλογή βρίσκονται ποιήματα από διάφορες χρονικές περιόδους της γραφής του Κάμινγκς, με κεντρικό θέμα την άνοιξη, ενώ καταδεικνύεται η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, μια σχέση αγάπης και μίσους.

Η συλλογή του Νάσου Βαγενά, «Στη νήσο των Μακάρων», είναι ένας φόρος τιμής σε ανθρώπους που πέρασαν από τούτον τον κόσμο και άφησαν τα σημάδια τους, όπως οι Μπόρχες, Παλαμάς, Κάλβος, Μαγιακόφσκι, Καβάφης, Καρυωτάκης κ.ά.

Διττός λόγος: ποιητικά δοκιμιακός, δοκιμιακά ποιητικός. Κάπου μεταξύ ποιητικής πρόζας και λυρισμού κινείται ο Βασίλης Ρ. Φλώρος στη συλλογή με τον μακρύ επεξηγηματικό τίτλο (που δίνει και το στίγμα του όλου εγχειρήματος) «Μετενσαρκώσεις Ερώτων».

Ποιητική συγγενεύουσα με τη στιχουργική, απόηχοι Σεφέρη, Δημουλά, Καββαδία, νεολογισμοί κι αιρετική χρήση της γλώσσας. Συνειδητές ανορθογραφίες κι ασυνταξίες. Διάσπαρτη ή συνεχόμενη «φτωχή» ομοιοκαταληξία, χωρίς ίχνος ανατροπής ή ειρωνείας. Εν κατακλείδι, ένα ελκυστικό, αξιομελέτητο, αλλά άνισο πόνημα.