Ο Αρθούρος Ρεμπώ, ''ο πιο σημαντικός ποιητής της εξέγερσης'' κατά τον Αλμπέρ Καμύ, ήταν 17 ετών όταν έγραψε το ''Μεθυσμένο Καράβι''. Το ποίημα ήταν η αφορμή της γνωριμίας του με τον συμβολιστή ποιητή Πωλ Βερλαίν, ενώ αποτελεί ως έργο το εστιακό σημείο της σύντομης αλλά υπέρλαμπρης, σαν surer nova, πορείας του Ρεμπώ στο ποιητικό στερέωμα.

Η κοινή ποιητική ανθολογία του Κώστα Καρυωτάκη και της Μαρίας Πολυδούρη, από τον φιλόλογο Γιάννη Η. Παππά, πρωτοτυπεί γιατί επιχειρεί να ενώσει ποιητικά δύο ανθρώπους, που οι συγκυρίες δεν επέτρεψαν να ενωθούν στη ζωή, όπως σημειώνει στην εισαγωγή του ο συγγραφέας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια ποιητική συλλογή, στην οποία γίνεται κύρια αναφορά στα ομηρικά έπη. Ο Λόνγκλεϋ, έχοντας μελετήσει τον Όμηρο, επηρεάζεται από τα έργα του Ομήρου και γράφει για πράγματα που έχουν εμπνεύσει τον ίδιο.

Το βιβλίο «Αφιερώματα – Ξεκινώντας από το Πόμανωκ» είναι μια ποιητική συλλογή, στην οποία ξεδιπλώνεται μπροστά σε κάθε αναγνώστη η ειλικρινής δίψα του Ουόλτ Ουίτμαν για αγάπη, ήθος, ελευθερία, δημοκρατία και ελπίδα.

Η θεματολογία καθημερινή, σχεδόν ναΐφ, για να μην πω «απλοϊκή» και  αδικήσω το πόνημα δύο νοών που αφιερώθηκαν στη λατρεία του Αληθινού. Γιατί περνάει πολύ Φως μέσα από αυτά τα τυπωμένα παράθυρα. Πύργος που δεν πρόκειται να γείρει, που δεν θα κλονιστεί ποτέ από σεισμό, γιατί πατάει γερά στο συναίσθημα, στην καλοσύνη, στην αγνότητα και στη σοφία.

Η καινούρια ποιητική συλλογή, ''Εποχή Παραδείσου'', του Στρατή Πασχάλη μάς καλεί να ακολουθήσουμε την πορεία του ποιητή σ' ένα ταξίδι που ξεκινά και τελειώνει στoν τόπο καταγωγής του, το νησί της Λέσβου. Με λυρισμό και εσωτερικότητα ο ποιητής συνδιαλέγεται με τον Αρίονα και τη Σαπφώ, μιλώντας για το παρόν μέσα από τα σύμβολα του παρελθόντος.

Το λογοτεχνικό ντεμπούτο της Σεσίλιας Σαραντοπούλου, ένα κορίτσι στην εφηβεία του, μόλις 16,5 χρονών. Από τους πρώτους στίχους, αντιλαμβάνεσαι την ποιητική της φλέβα, γνήσια και καθαρή, χωρίς φτιασίδια, πόζες και μιμήσεις.

Είναι τόσο πυκνός ο δομημένος λόγος, τόσο πλήρης αυτοκριτικών σχολίων που δεν επιδέχεται έξωθεν επεμβάσεων, αφού το κειμενικό «σώμα» είναι κρουστό, λαγαρό, ξεγλιστράει σαν το χέλι και δεν του ταιριάζει η ανατομία. Όχι τώρα, όχι ποτέ, όχι εδώ. Η υψηλή Τέχνη είναι συμπαγής κι ακατανόητη, αδιανόητη για το κοινό ανθρώπινο μυαλό.

Η τιμιότητα, η ποιητική ειλικρίνεια, ο θυμόσοφος διδακτισμός, η εγνωσμένη σοφία, το αναγνωρισμένο δικαίωμα του έγκριτου Διδασκάλου, ο μελίρρυτος καταγγελτικός τόνος των κακώς κειμένων ολάκερης της παραπαίουσας, ασθμαίνουσας, παραζαλισμένης Ανθρωπότητας, συνδυάζονται με έναν μετεφηβικό λυρισμό αυτόχρημα ηρωικό.

Το «Ποσειδωνίς» είναι μια εξαιρετική συλλογή που αποπνέει την αγωνία για την πορεία του ανθρώπου μέσα στο χρόνο, αλλά και την πίστη για την πραγμάτωση των ελπίδων και των ονείρων κάθε ύπαρξης.