Ιδιαίτερα επεξεργασμένη ιδιόλεκτος, εσωστρεφής «ανέλιξις» (εισ-έλιξις, μάλλον) της ποιητικής αφήγησης, κρυπτικός λόγος, που δεν ξεκλειδώνει εύκολα σε πρώτη ανάγνωση, κώδικας που αντιστέκεται, λεξιπλασία και γλωσσο-παρα-μυθική δεινότητα, σπάνιες λέξεις… Aυτή η δουλειά διαβάζεται κι ανάκατα, με την τυχαία αναγκαιότητα του ξεφυλλίσματος.

Στην πρώτη ποιητική συλλογή του Νικόλα Νιαμονητού με τον ιδιαίτερο τίτλο «Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογερή ύπαρξη» κυριαρχεί η αναζήτηση του βαθύτερου Εγώ, η αδιάλειπτη προσέγγιση ενός κόσμου υπό το πρίσμα του ενός.

Γιάννης Δ. Στεφανάκις: μια από τις πιο σαφείς και προφητικές ποιητικές φωνές του καιρού μας. Εικαστικός καλλιτέχνης, εκδότης λογοτεχνικού περιοδικού κι ανήσυχος πνευματικός άνθρωπος, είναι ποιητής εξ ανακλάσεως κι όχι χάριν κάποιας εμμονικής νευρώσεως.

Η ποιητική συλλογή του Αλέκου Λούντζη διαπνέεται από πνεύμα στάσης αληθινής, αντίστασης αναγκαίας, κραυγής λυτρωτικής. Ελεύθερος στίχος, σιωπές που εκρήγνυνται, ένα κοινωνικό κέλυφος που πρέπει να διασκορπιστεί.

Ο Κώστας Βασιλάκος, που έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την ποιητική του συλλογή «Σκέψεις θραύσματα», έπειτα από ένα διάλειμμα με τη συλλογή διηγημάτων «Περί-διαβαίνοντας», επανέρχεται τώρα με το δεύτερο ποιητικό του πόνημα υπό τον τίτλο «Λόγια δραπέτες».

Στην πρώτη ποιητική συλλογή του Κώστα Βασιλάκου, που τιτλοφορείται «Σκέψεις θραύσματα», η παρουσία της ανθρώπινης ψυχής δεικνύει και αναδεικνύεται στο μέγα θηρίο της ύπαρξης ως λυτρωτή και ως δεσμώτη.

Ένας φιλοσοφικός διάλογος του ποιητή, εσωτερικός οπωσδήποτε, αλλά όχι τυφλός προς τον έξω κόσμο. Βλέπει, αφουγκράζεται, μεταφράζει στη δική του γλώσσα και αγωνιά: με την υπαρξιακή αγωνία αλλά και με την αγωνία για όσα βιώνει μαζί με την κοινωνία, τον άλλο άνθρωπο, αλλά και με εκείνα που δεν ανήκουν στο ανθρώπινο είδος, με τα οποία όμως επικοινωνεί.

Όχι, δεν είναι πεισιθάνατη η ποίηση του Γιάννη Τσαμαντάκη. Είναι απλώς …ασπρόμαυρη με σποραδικές πινελιές κυκλάμινου κι ανεμώνας.

Αυτό θα είναι μάλλον το μετά το μεταμοντέρνο της ποιητικής γραφής: ένα αμάλγαμα από μοντερνιστική σκοτεινιά, χωροχρονική θολότητα, ασύντακτη ιδιόλεκτος και νεολογισμοί συγκεκομμένων φωνηέντων.

Ο αρχετυπικός σπαραγμός και η αξιοπρέπεια του φυτικού βασιλείου καταδεικνύει εξ αντιθέτου την πατροπαράδοτη γελοιότητα του ανθρωπίνου είδους που είναι τραγικό εν τη αγνοία του, σαν τον Οιδίποδα πριν από την αποκάλυψη της πατρότητος/μητρότητός του. Δραματικότητα και ποιητική τέχνη σε μια γόνιμη συνάντηση απολύτως σύγχρονη και μελλοντική.