Παραδοσιακή στίξη, ευπρόσιτες μεταφορές, παρομοιώσεις αποδεκτές από το αριστερό εγκεφαλικό ημισφαίριο της Λογικής, ένας λόγος στητός, κρουστός, σαν αρχαϊκής Κόρης το παράστημα. Η δραματικότητα είναι απολύτως συμβατή με τη μετανεωτερική συνθήκη.

Μια πρώτη γνωριμία με την ποίηση του Αργεντινού Ολιβέριο Χιρόντο, ενός από τους πλέον επιδραστικούς δημιουργούς της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας για τους πειραματισμούς και την πρόσδεσή του με τα μεγάλα κινήματα των αρχών του 20^ού αιώνα.

Οι ''Θάνατοι για τις κυρίες (και άλλες καταστροφές)'', είναι το μοναδικό ποιητικό έργο του πολυγραφότατου Αμερικανού συγγραφέα Νόρμαν Μέιλερ. Γραμμένα στα μέσα της δεκαετίας του '60, όταν ο Μέιλερ πάλευε με τον καλπάζοντα αλκοολισμό του, τα ποιήματα αυτά αποτελούν ''ό,τι είχε διασωθεί από την πυρά που είχε κάνει τη ζωή του''.

Ο τίτλος «Καφές και τσιγάρα», τόσο καθημερινός σαν αιώνια στιγμή. Μια κίνηση; Ένα βίτσιο; Η συνήθεια; Η απόλαυση; Η ηδονή που μπορεί να γίνει η οδύνη; Μια πόρτα που θα οδηγήσει παντού: έχω ακόμα, επτά χρόνια μετά, το φλιτζάνι του και ένα πακέτο άφιλτρα Κάμελ.

Το «ωκεάνιο συναίσθημα» ξεχειλίζει από τις γραμμές αλλά κι από τα κενά των στίχων, τους επιμελημένους διασκελισμούς, τροχασμούς κι αποσιωπήσεις… Ποίηση σαν αυτή λειτουργεί σαν βάλσαμο στις αισθήσεις, τερψι-ψύχιον για τους κουρασμένους πλέον από τον καταιγισμό τόσων μα τόσων πληροφοριών νόες μας.

Με παιδική ψυχή που μετράει δεκαετίες ζησμένης ζωής κι ομολογεί την αγάπη προς όλα τα ζωντανά πλάσματα, ο εκπαιδευτικός, πολυγράφος και πολύπλευρος Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης λατρεύει τη Φύση, αφοσιώνεται στην Ιστορία, μεταπλάθει τις στενοχώριες και τους καημούς της μικρής καθημερινότητας σε Ποίηση υψιπετή και προσγειωμένη ταυτόχρονα.

Πολλά χρόνια πριν από το εμβληματικό «Ρέκβιεμ», όταν η Άννα Αχμάτοβα ήταν  μόλις 24 ετών, έγραψε τα ποιήματα της συλλογής «Ροζάριο» μεταξύ 1912-1914.Ήταν η δεύτερη ποιητική της συλλογή που την έκανε διάσημη στη Ρωσία: στην ανά χείρας δίγλωσση έκδοση το «Ροζάριο» είχε την τύχη μεταφραστεί από τα ρωσικά από τον Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη.

Το ασύνδετο στοιχείο και η επιλεκτική αλλά όχι απόλυτη απουσία στίξης δείχνει τον δραματικό τόνο και την αφηγηματική προοπτική. Ο επαρκής αναγνώστης-θεατής προσθέτει τον δικό του «σωματικό» ρυθμό στο κείμενο που διαφοροποιείται σε απειρία φασμάτων-αντανακλάσεων στον καθρέφτη του υποκειμενικού χωροχρόνου.

Ποιήματα ποιητικής και άκρας ευαισθησίας. Στίχοι που δεν έχουν αναγνωρίσιμο μέτρο, εξόν από τον αργό ρυθμό μιας αναπνοής προσεκτικής, υπολογισμένης. Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου: μια διεθνής φωνή, σεμνή και ταπεινή, όχι όμως και τόσο ολιγόλογη όσο θα ήθελαν οι ανύπαρκτοι εχθροί της. Κάθε επίθεση σε ένα τέτοιο έργο θα ήταν απλώς ανυπόστατη.

Κι ο τίτλος μόνον υποδηλώνει «έργον εν εξελίξει». Ψηφιδωτή σύνθεση εικόνων α-λόγων σε τόνο μαντικό κι άλλοτε δοξαστικό. Ποιητής-προφήτης (Poeta-vates). Ο Γεώργιος Γιαννούτσος θα το βρει το ποιητικό του όραμα υλοποιημένο μετά από μια-δυο προσπάθειες στο αχανές, στο τρικυμισμένο πέλαγος των λέξεων. Μέχρι τώρα ευπρόσδεκτη συγκομιδή…