Δεκαέξι ποιητικές συλλογές σε πέντε χρόνια, δεν είναι αμελητέα συγκομιδή. Όμως ο καλός μας Καθηγητής βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει να ανθίζει γιατί είναι δωροποιός, ευεργέτης, της προσφοράς κι ουχί της απολαβής. Δεν επαναπαύεται στις δάφνες του.

Ο ποιητής Δημήτρης Κοσμόπουλος επιδίδεται σε μια «γλωσσοπλαστική ομοιοτυπία».

Η ποιητική συλλογή της Ελένης Δημητριάδου-Εφραιμίδου είναι μια πολύ ιδιαίτερη σύνθεση και σύνδεση συναισθημάτων, εννοιών και λέξεων. Τρία μέρη που αλληλοσυμπληρώνονται, με την εξαιρετική λεκτική υφή της ποιήτριας να αποδομεί και να ανασυνθέτει τον κόσμο.

Η ποίηση της Διαμαντοπούλου ασχολείται διακριτικά με το εγώ. Έχει όμως και προσανατολισμό προς το εμείς. Έχει πάντως στραμμένο το πρόσωπο στον άνθρωπο και στη δράση του και τη ζωή του. Δημιουργεί εικόνες, συνδέσεις, απελευθερώνει τη γλώσσα, απαντά στις προκλήσεις, ερμηνεύει τον κόσμο.

Μου αρέσουν οι πολυγραφότατοι ποιητές. Μπορείς να βυθιστείς στο λόγο τους, όπως σε ομηρικό υφαντό που διηγείται τον πόλεμο της Τροίας. Υποκλίνομαι στη μνήμη του Γιάννη Ρίτσου. Κι αυτή την άνοιξη θα θριαμβεύσει με την παγκόσμια ελληνικότητα της ματιάς του. Τη διαχρονική.

Σοφές ψυχές, αρχαίες και παλαιές, προσπαθούν να συνηθίσουν τα καινούργια τους σώματα.

Από τις σπάνιες σημερινές (και μεθαυριανές) ποιητικές φωνές που συνδυάζει αρχαιομάθεια, λεξιπλαστικές εικόνες, μυθολογικό πέταγμα, λογοτεχνική αναδημιουργία της Αρχαίας Γραμματείας μαζί με Φιλοσοφία, Ιστορία και «Μεταφυσική».

Σεμνά και τακτοποιημένα, κλασικά σχεδόν, μέσα στον σκοτεινό σουρεαλισμό τους, ποιήματα…

Ποίηση της διπλής αρνήσεως που ισοδυναμεί με κατάφαση: στη ζωή, στον έρωτα, στη νοσταλγία του άφευκτου, στην ερινύα της προδοσίας, στης πολεμικής τον χαμό…