Στα ποιήματα της συλλογής ο Γιώργος Μολέσκης αποτυπώνει τη σύνθεση της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς οι εξωγενείς παράγοντες διαδραματίζουν τον δικό τους ρόλο στην εξέλιξη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

O Βάλτερ Πούχνερ αγάπησε την Ελλάδα και τον Πολιτισμό της περισσότερο από πολλούς Έλληνες και κατέχει τη γλώσσα και την παράδοσή μας σε όλη της την μακραίωνη τροχιά. Δημιουργοί σαν τον Βάλτερ Πούχνερ καταδεικνύουν την παγκοσμιότητα του ανθρωποκεντρικού κι ανθρωπομετρικού ελληνικού πολιτισμού.

Τα φωνήεντα δεν φωνάζουν, μα έχουν φωνή στους στίχους της Μαρίας Γερογιάννη: φωνή γυναικεία, σε μια ποιητική ώριμη που έχει δέσει καρπό.

Η ποιητική συλλογή του Γιώργου Λίλλη «Μικρή διαθήκη» είναι ένα βιβλίο που η συγγραφή του ξεκίνησε το 2009 σ’ ένα μικρό χωριό της Μαγιόρκα και ολοκληρώθηκε στη Σάμο το 2010. Κι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο συγγραφέας στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, τόσο η αφετηρία, όσο και η ολοκλήρωση έγιναν με τρόπο απρόσμενο.

Η νέα ποιητική συλλογή του Κώστα Βασιλάκου είναι χωρισμένη σε τρία μέρη, αποτυπώνοντας στίχους γεμάτους ουσία, αλήθεια κι ελευθερία.

Πεζά ποιήματα που ακολουθούν μια απλή εκ πρώτης όψεως φόρμα αποτυπώνοντας μια εικόνα, ένα συναίσθημα, μια σκέψη ή κάποτε έναν αφορισμό, σαν ένα είδος προσωπικού ημερολογίου του ποιητή. Ταυτόχρονα όμως, «παίζουν» με το δισυπόστατο των λέξεων και του νοήματός τους.

Η ποίηση του Νίκου Ερηνάκη είναι έντονα συναισθηματική, με ένα ιδιόμορφο και εντελώς προσωπικό κράμα μελαγχολίας και πεισματικής αισιοδοξίας, όχι γιατί ελπίζει ότι η πραγματικότητα που βιώνουμε θα αλλάξει, αλλά γιατί κατανοεί ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να την αλλάξουμε, «ταΐζοντας» το θηρίο με το αίμα μας.

Στο ποιητικό βιογραφικό της σημείωμα η Ευσέβεια  Χατζηχαραλάμπους έχει μια τρυφερότητα στην προσέγγιση των βιωμάτων της, παράλληλα κι έναν σεβασμό, «μπαίνοντας και βγαίνοντας/ ανάστροφα/ στο ποτάμι του χρόνου» κάνει μια κατάθεση ψυχής. Απαλλαγμένη από πικρίες, προβαίνει σε απολογισμό ζωής και συναισθημάτων.

Ο Βάλτερ Πούχνερ είναι ποιητής, γνήσιος και αυθόρμητος, «αυτοκίνητος» σαν την ψυχή κατά Πλάτωνα… και τώρα που έδωσε τόσους τόμους θεωρίας του θεάτρου ήρθε η ώρα να μιλήσει (όχι για αλλά) με τα «κινήματα της ψυχής του» (για να θυμηθούμε τον Σολωμό) όχι για τους καιρούς που πέρασαν αλλά για τους τωρινούς και τους άλλους που θα έρθουν.