Αισιόδοξη απελπισία ή απελπιστική αισιοδοξία; Απομυθοποιητική διάθεση. Η αρχαία κληρονομιά, βάρος στις πλάτες της Ελλάδας που βιώνει μια «βελούδινη χρεοκοπία» των πολιτικών που επέλεξαν οι κυβερνώντες. Προσγειωτικός λόγος με ρομαντικές προεκτάσεις. Η φυγή στο Φως, μόνη διέξοδος. Αναμονή της Άνοιξης που επελαύνει.

Επιτέλους κι ένας ποιητής που συνδιαλέγεται αληθώς με την Αιωνιότητα, παρακάμπτοντας το κρίσιμο τώρα κι αγνοώντας τις μικρότητες της καθημερινής, αστικής, πικρόχολης ζωής.

Πρώτη ποιητική συλλογή ενός δι-επιστήμονα, αναγεννησιακού ανθρώπου και πολυπρισματικού πνεύματος που θέλει να μας ξεναγήσει στις πόλεις του μέλλοντος με εμπειρίες από το παρελθόν ζωοφόρες. Επανερχόμεθα σε μια υγιέστερη προσέγγιση του ποιητικού φαινομένου εκ των έσω, καθιστάμενοι συνδημιουργοί και συν-ένοχοι.

Στοχαστική ποίηση, θέτει φιλοσοφικά ερωτήματα, χωρίς να εκβιάζει απαντήσεις. Η ποιητικώς ομιλούσα φωνή αυτοψυχαναλύεται, ευθυμεί ή δυσθυμεί, ακροάζεται τον σφυγμό του σύμπαντος και τα προσωκρατικά ενεργειακά πεδία, ειρωνεύεται χωρίς να σαρκάζει… Διακατέχεται εν γένει από έναν φιλάνθρωπο ρομαντισμό μεσογειακού τύπου.

Πρωτότυπη ποίηση σε πτήση εξοικείωσης με τον Θάνατο, με μια δόση ναρκισσισμού κι απομυθοποίησης του ιδανικού αυτόχειρα. Ραλλού Γιαννουσοπούλου: ποιήτρια, ακόμα κι όταν δεν γράφει. Της εύχομαι να μακροημερεύσει δημιουργικώς. Αυτάρκης. Κι αληθινή. Για σκληρούς και βελούδινους αναγνώστες.

Μικρή το δέμας η νέα ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Τζαννετάτου, στο ίδιο όμως κλίμα και ατμόσφαιρα με την έως τώρα ποιητική του: ποίηση χαμηλόφωνη, εσωτερική, της νοσταλγίας, της απώλειας, της ελπίδας.

Η δεύτερη ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Μούσσα, αποτελείται από δίστιχα, χωρισμένα ώστε να αποτελούν μια μικρή ενότητα, και αριθμημένα από το 1 έως το 88. Κάθε δίστιχο μοιάζει να συλλαμβάνει μια εικόνα, μια αίσθηση, ένα συναίσθημα…

Αυτό το βιβλίο είναι μια αντιπροσωπευτική ανθολογία της «εκτός των τειχών» ζωντανής νεοελληνικής ποίησης της εποχής μας.

Ο κριτικός είναι σαν την πλατιά γαλάζια θάλασσα αμέσως μετά το Δέλτα του Νείλου (ή του Φαλήρου): απορροφάει τα μικρά ποτάμια που κουβαλούν μαζί με τα φερτά υλικά και ψήγματα χρυσού και τα αφομοιώνει σε αμάλγαμα πολυπρισματικό κρυστάλλινης καθαρότητας. Κι αυτή είναι –όπως τη διαβάζω εγώ– η ποίηση του κριτικού και δοκιμιογράφου Κώστα Γ. Παπαγεωργίου.

Έρημο σπίτι, κλειστά παράθυρα, σκληρές μνήμες, αλλοτρίωση. Ζωή φοβισμένη, ζωή στολισμένη με παλιά φτιαχτά όνειρα. Μπορεί η ποίηση να λυτρώσει αυτή τη βασανισμένη ζωή, να παίξει με τις αντοχές, να αναδείξει το φως παλεύοντας με το σκοτάδι, να καθρεφτίσει το ορατό και να το συνδέσει με το ανείπωτο, να προσφέρει κόσμους ανθρώπινους;