Σε μια ντουζίνα γάτες είναι αφιερωμένη η πρώτη ποιητική συλλογή της Αντωνίνης Σμυρίλλη με τίτλο «Βλέπω ακόμα παιδικά» (εκδ. Θράκα, 2017). Ολιγόστιχα ποιήματα που σου αφήνουν μια πικρή αίσθηση περισσότερο, μετά το τέλος της ανάγνωσης.

Ποίηση ιδεαλιστική, ρομαντικά υλιστική, απογειωμένα πραγματιστική, με όλα τα στερεότυπα που δόξασαν τους ποιητές μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και μέχρι την πτώση της Χούντας των συνταγματαρχών.

Ρυθμική ποίηση, φωτολατρική, μη ρασιοναλιστική (στα χνάρια της δημοτικής παράδοσης και της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας). Και δεν είναι μήτε «θηλυκή» μήτε «ερωτική», παρά μόνον συλλογική, πανανθρώπινη, «καθαρή ποίηση» με έντονο γνωμικό, διδακτικό και παιδαγωγικό χαρακτήρα.

Στα βήματα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου ο ρομαντικός Αλέξανδρος Αηδώνης εικονογραφεί χωρίς να αγιοποιεί την πριγκίπισσα Ειρήνη. Σπονδή νοσταλγίας στον βωμό περασμένων εποχών, με άλλες αξίες κι άλλα τρόπαια. Ένα βιβλίο για τους συλλέκτες «εξαιρετικών αισθημάτων».

Η ποιητική της Γιαννοπούλου είναι μια μίξη ρεαλισμού και μαγικών στοιχείων, που δεν αποτελούν όμως μαγικό ρεαλισμό, καθώς δεν αποφεύγονται στίχοι διαμαρτυρόμενοι και καταγγελτικοί, εμβαπτισμένοι στον υποβόσκοντα θυμό για την ανθρώπινη μοίρα και για την επίγεια διαδραμάτισή της.

Τρυφερότητα συναισθήματος, ομορφιά και πίκρα του έρωτα, «μυρωδιά» γυναίκας πραγματικής, υπαρκτής, όχι ιδεώδους, και κυρίως «μυρωδιά» ανθρώπινη, χωμάτινη, αληθινή. Ποίηση της πραγματικής ζωής, όπου ο αναγνώστης αναγνωρίζει τον εαυτό του στο πρόσωπο του ποιητή ή της ποιήτριας.

Πικρά αισιόδοξη ποίηση με μπωντλερικές καταβολές, δεν αποφεύγει τη σκοτεινιά, δεν ξορκίζει τα ερέβη, χωρίς ωστόσο να τα προτιμά και να έλκεται απ’ αυτά. Στον αντίποδα της καζαντζακικής έκφρασης «Δεν ελπίζω τίποτα», ο Λουάν Τζούλις ελπίζει διακριτικά σε ένα καλύτερο αύριο για όλους τους ανθρώπους και ειδικά για τους αδυνάμους.

Μια ενδιαφέρουσα ποιητική γραφή, όπου αντιπαλεύει το φως με το σκοτάδι, η νίκη με την ήττα, η ζωή με το θάνατο. Ωστόσο, αν και στα ποιήματα της Μαρίας Κουλούρη υπάρχει ο πόνος για την περιπέτεια της ζωής, υπάρχει και η πληρότητα που δίνουν οι ρωγμές της ελπίδας, του έρωτα, της αγάπης και της επιστροφής.

Υπάρχουν εποχές πρόσφορες για ποίηση και εποχές αντιποιητικές; Κι ο τόπος του ποιητή ποιος είναι, η εποχή του ή οι στίχοι του; Πάνω σε αυτά τα ερωτήματα η Ασημίνα Ξηρογιάννη «χτίζει» την τρίτη της προσωπική ποιητική συλλογή.

Μακριά από ψυχαναλυτισμούς, η ποίηση του Γιάννη Δ. Στεφανάκι δεν είναι μήτε σύγχρονη μήτε μετα-μοντέρνα. Είναι αλλοτινή και παλιοκαιρινή, είναι νοσταλγική και αναθηματική, για τότε που ζούσαμε. Ευθυτενείς κι απλοί, κάτω απ’ τ’ άστρα. Αμετάφραστοι από τον ίδιο τον εαυτό μας. Ο κόλαφος της Λογικής, εχθρός κάθε γνήσιου ποιητή.