Το παρόν είναι το δεύτερο βιβλίο της Νίνας Γιαννοπούλου (το πρώτο, με τίτλο «Συλλέκτης κίτρινων αχιβάδων και άλλες ποιητικές ιστορίες», κυκλοφόρησε επίσης από τις εκδόσεις Μελάνι το 2009), η οποία είναι γιατρός νευρολόγος και αυτό το αναφέρω, γιατί δεν είναι άμοιρο συνεπειών στην ποίησή της.

Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη: «Της ψυχής και της τέχνης» και «Της ζωής και του πένθους». Μέσα από μια ποικιλία αφορμών, όπως πίνακες (Μονέ, Βαν Γκογκ), παραμύθια ή μυθικές εικόνες (Παραμελημένοι Πρίγκιπες, Το μονοπάτι του Γίγαντα, Χάρρυ Πότερ, το Εκκρεμές και η Κόρη ), μέσα ακόμα και από SMS, η Νίνα Γιαννόπουλου επιχειρεί μια αναψηλάφηση της παιδικής ηλικίας και των πεπρωμένων της ή απλώς παρηγορεί αναμνήσεις και θέτει ερωτήματα που «τότε» δεν είχαν προκύψει.  Ανάμεσα σε αυτά τα ποιήματα «ξεφυτρώνει» η Φύση με την ευαισθησία γιαπωνέζικου χάικου, (Άηχα, Ανοιξιάτικη Μέρα, Λιβάδι,  Προσκυνητές), προϊδεάζοντας ήδη για  τον κύκλο ζωής και πένθους που πρόκειται να ακολουθήσει στο δεύτερο μέρος του βιβλίου.

Εδώ, το αστικό τοπίο επικρατεί (στάσεις μετρό, μποτιλιάρισμα, ταξίδια) και το ποίημα προκύπτει σε μια στιγμή «αναμονής» σαν υπαρκτικό ερώτημα, σαν διαπίστωση φθοράς του σώματος και του σκοπού του, ερώτημα που γίνεται  ακόμα πιο «ένσαρκο» στα ποιήματα Ms Pair, Κάπνισμα, Σχεδόν Τέλεια, Επιτέλους, Ήμαρτον. Ο απόηχος της χαμένης χαράς (γιατί γιορτάζουμε;) μας βρίσκει στα ποιήματα Τσάμικος, Happy Birthday. Η ποιητική της Γιαννοπούλου είναι μια μίξη ρεαλισμού και μαγικών στοιχείων, που δεν αποτελούν όμως μαγικό ρεαλισμό, καθώς δεν αποφεύγονται στίχοι διαμαρτυρόμενοι και καταγγελτικοί, εμβαπτισμένοι στον υποβόσκοντα θυμό για την ανθρώπινη μοίρα και για την επίγεια διαδραμάτισή της.

Ξεφεύγοντας από τα δύο προηγούμενα μοτίβα, η αναπάντεχη στιγμή φρεσκάδας στην ποίηση της Γιαννοπούλου έρχεται όταν η ποιήτρια αφήνει τη γλώσσα να «λύσει  το ζήτημα». Αυτό γίνεται φανερό σε ποιήματα όπως Τσάμικος, Ανδριάντας, Στάση μετρό Μέγαρο Μουσικής, Στάση μετρό Μεταξουργείο, Στάση μετρό Αεροδρόμιο. Τότε ο αναγνώστης εισέρχεται ακαριαία στους στίχους, βρίσκεται μέσα στην εικόνα, ξεχνώντας τελείως ακόμα και το γεγονός ότι διαβάζει.