Πρώτη ποιητική συλλογή ενός δι-επιστήμονα, αναγεννησιακού ανθρώπου και πολυπρισματικού πνεύματος που θέλει να μας ξεναγήσει στις πόλεις του μέλλοντος με εμπειρίες από το παρελθόν ζωοφόρες. Αυτή η αναζωογονητική ματιά της νέας γενιάς των τριαντάρηδων εγγράφει υποθήκες και δίνει τα ικανά κι αναγκαία εχέγγυα για ένα φωτεινότερο, δικαιότερο, ανθρωπινότερο μέλλον. Φαίνεται ότι αυτή η Κρίση που τώρα περνάμε, το απόλυτο σκότος πριν από το πρώτο γλυκοχάραμα της καινούργιας μέρας δίνει τα απαραίτητα εφόδια-καύσιμα στους δημιουργικούς αμάλαγους ανθρώπους και λειτουργεί ως οίστρος ζωής για τις ψυχές που αναζητούν τη λύτρωσή τους από τα δεσμά της πάσης φύσεως δουλείας. Από τη Βιομηχανική Επανάσταση και μετά, ο άνθρωπος βούλιαξε στην Κοινωνία της Αφθονίας, που τη διαδέχθηκε η Κοινωνία της Πληροφορίας και τον μετέτρεψε από λεξάριθμο σε «νούμερο» (με την απαξιωτική έννοια). Μένει τώρα να ανασυνταχθεί και να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της Ρομποτικής με υγιές βλέμμα σε ένα μέλλον διαυγέστερο και πνευματικότερο.

Το βιογραφικό του Βασίλη Ψαρρά, που γεννήθηκε το 1985, είναι εικαστικός, μουσικός και ποιητής και διδάσκει στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου, είναι λαμπρόν κι εκτενές και παρακαλείσθε να το αναζητήσετε στο «αυτί» του βιβλίου και στο Διαδίκτυο φυσικά. Εγώ απλώς θα περιοριστώ εδώ να ανθολογήσω δείγματα από τη γραφή του και να σας εισαγάγω στην πρωτότυπη, καινοφανή, αν και κάπως κρυπτική τέχνη του.

Όμως, ας τον ακούσουμε πρώτα:

Φανάρια

 

Τρία χρώματα

Φτιάχνουν νότες

Στην υγρή άσφαλτο.

Στο πεντάγραμμα

της Διάβασης.

                                                Περνάω απέναντι

                                                            Γίνομαι Άλλος.

Παρελθόν

Μέλλον

Συμπιεσμένα

σε λίγα μόλις μέτρα.

 

Βέλος

 

Θα γίνω βέλος.

            Να γίνω μπροστά.

                        Θα γίνω βέλος.

                                    Θα μπω στα σήματα των δρόμων.

                                                Θα κάνω βουτιά στην άσφαλτο.

Να γίνω εκεί κατεύθυνση.

                                                Θα μπω στον αεροδιάδρομο.

                                    Θ’ αγκαλιάσω γέφυρες χαρμόσυνες.

                        Θα γίνω βέλος.

            Να γίνω ταξίδι.

Θα γίνω βέλος.

 

Αποχώρηση

 

Σε μια φαντασία νεφοποίητη.

Σ’ ένα δάκρυ του καιρού.

Σε μια εφήμερη γιορτή των ομοίων.

Σε μια επιφάνεια προβολής ονείρων.

Σε μια ηλεκτρισμένη συνάθροιση.

            Εκεί θα σε βρω.

                        Τρέχει το σύννεφο.

                        Τρέχει να ξαναγεννηθεί ενενήντα-μια φορές.

                        Τρέχει να αλλάξει μορφές γύρω απ’ αυτή τη Γη.

                        Τρέχει να πάει στους γονείς του,

                        τη θάλασσα και το βουνό.

                        Τρέχει με μνήμη-κλωστή σε τροχιά να το κρατάει.

                                    Εδώ θα με βρεις.

Διάλεξα τρία εικονοποιήματα (όπως λέγονται) για να δείξω την επιστροφή της σύγχρονης ποιητικής τέχνης στη Μορφή, έπειτα από οδύσσεια περιπλάνηση στο περιεχόμενο, που δεν μπορείς να την πεις κι άσκοπη περιπέτεια, καθήλωσε όμως για πολλές δεκαετίες αναγνώστες και δημιουργούς στην αναζήτηση ενός νοήματος που μπορεί και να μην υπήρχε, αφού το καζαντζακικό «Τίποτα» και το «Μηδέν» είναι στη βάση των απειροστών λογισμών μας.

Με τη Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου (ειδικευμένη στα εικονοποιήματα) και τώρα με τον Βασίλη Ψαρρά επανερχόμεθα σε μια υγιέστερη προσέγγιση του ποιητικού φαινομένου εκ των έσω, καθιστάμενοι συνδημιουργοί και συν-ένοχοι.

Διαβάζοντας τέτοια ελπιδοφόρα πονήματα τείνω κι εγώ να πιστέψω πως δεν χάθηκαν όλα κι υπάρχει ακόμα μέλλον στη μακραίωνη διαδικασία της τελετουργικής, τεχνουργημένης, λεπτεπίλεπτης Ποιήσεως.