Η διαφορά της πρόσφατης από τις προηγούμενες ποιητικές συλλογές του πολυγραφότατου πανεπιστημιακού-ακαδημαϊκού και λογοτέχνη Βάλτερ Πούχνερ εντοπίζεται ακριβώς στο λυρικό στοιχείο νοσταλγίας της μυθοποιημένης (αλλά όχι απαραίτητα ωραιοποιημένης) παιδικής ηλικίας, που επανέρχεται ως τόπος επαναδιευθέτησης των όποιων μνημονικών ιχνών προκειμένου να εμπλουτιστεί τόσο το ατομικό όσο και το συλλογικό φαντασιακό δυναμικό, που άλλως πως «υπνώττει».

Υποδειγματικό πόνημα προαναγγέλον την εξελιγμένη Κριτική Σκέψη στην εποχή μετά τη μεταμοντέρνα καταστροφική (αλλά και αναδημιουργική) λαίλαπα.

Η μαρτυρία του Κοκκινιώτη Αθανάσιου Ι. Πισσάνου, ο οποίος πιάστηκε στο μπλόκο της Κοκκινιάς, από την ομηρία του στη Γερμανία και την εμπειρία του στα καταναγκαστικά έργα στο  λατομείο του Μπένσχαϊμ-Άουερμπαχ.