Μετά τα «Πεντάχορδα» του Καθηγητή και Ποιητή Βάλτερ Πούχνερ, ο επινοητικότατος, πολυμήχανος, ευρηματικότατος σκηνοθέτης, δραματουργός πρωτεϊκός θεατράνθρωπος Ηλίας Φραγκάκης έρχεται πάλι να καινοτομήσει, όχι βάζοντας κατοπτρικά τις σελίδες σε ένα βιβλίο που διαβάζεται και (κατά το ήμισυ) ανάποδα, αλλά συνθέτοντας έναν εικαστικό διάλογο με την Ελένη Παράβα σε μια προβληματική του παρόντος μέλλοντος «τώρα», μιλώντας για το εμείς μέσα από το εγώ της πρωτοπρόσωπης αφηγηματικής φωνής χωρίς να διεκδικεί δάφνες «παντογνώστη», αλλά επιμερίζοντας τη συνεκδοχική ανθρώπινη εμπειρία εις τα εξ ων συνετέθη.
Έπειτα από αυτόν τον συμπυκνωμένο πρόλογο δεν θα μπω στον πειρασμό να απομονώσω δίστιχα, τρίστιχα ή μονόστιχα (τετράστιχα δεν υπάρχουν – τουλάχιστον με γυμνό μάτι)…. Γιατί έτσι θα αδικούσα μια ποιητική που είναι κατ’ εξοχήν συνθετική (με τη μουσική, καθώς και με την εικονολατρική έννοια). Γιατί περί αυτού πρόκειται: ο υβριδικός πεζο-ποιητικός λόγος στα μέσα της τρίτης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα είναι κατεξοχήν δραματικός τε και προφορικός. Επιτάσσει και τονίζει την ελλοχεύουσα αναπότρεπτη απαγγελία.
Σκέφτομαι συχνά πως θέατρο και ποίηση θα ξαναενωθούν χάρη στην Τεχνολογία και χαίρομαι γι’ αυτό, γιατί μας είχε ταράξει η άπειρη δοκησισοφία του ελεύθερου στίχου ελευθεριαζόντων μιας γραφής εαυτιστικής, ομφαλοσκοπικής, αντικοινωνικής εν τέλει… Τώρα οι πνευματικοί άνθρωποι του θεάτρου (με την ευρεία έννοια) είναι και ποιητές και μουσικοί και χορευτές και φιλόσοφοι και σκηνοθέτες και ερμηνευτές της περιρρέουσας ατμόσφαιρας γύρω τους έτσι όπως εισρέει εντός τους.
Ο Ηλίας Φραγκάκης είναι μάχιμη και συνειδητή δημιουργική πολιτιστική οντότητα που εγγράφει υποθήκες για ένα αναγεννησιακό μέλλον που μας αξίζει και το δικαιούμαστε ύστερα από τόσους αλλεπάλληλους υλιστικούς «μεσαίωνες»…
Ακόμα και με ιδεολογικές, πολιτικοκοινωνικές ή και θεολογικές προφάσεις, η ανελευθερία παραμένει αισχρή δουλοπαροικία, επώδυνη σκλαβιά, όνειδος για την Ανθρωπότητα.
Γι’ αυτό εκστασιάζομαι με παρόμοια εξωσυμβατικά πονήματα. Γιατί φέρνουν ζώσα την ανάμνηση ενός αέρα Ελευθερίας για όλα τα όντα (φωτισμένα και μη)…
Φράσεις σαν βεγγαλικά που λειτουργούν κι αυτόνομα σαν διαφημίσεις άυλου αντιεμπορικού πολιτισμικού «προϊόντος» ανυπολόγιστης αξίας.
