Στο ‒όχι και πολύ μακρινό‒ 2040, στην υπερσύγχρονη, δυστοπική γαλλική πόλη Οράνζ, η οποία τελεί υπό τον απόλυτο έλεγχο ενός ιδιότυπου οικονομικο-πολιτικού κατεστημένου, η Σαχάρ και ο Λόρκα αναζητούν τη χαμένη κόρη τους στον κόσμο των Αθεάτων, ένα είδος έμβιων όντων που δεν μπορούν να εντοπιστούν από τα ραντάρ του συστήματος.

Ένας λευκός άντρας δολοφονείται και δίπλα στο πτώμα βρίσκεται το σώμα ενός μαύρου άντρα. Ο μαύρος άντρας κρατά στα χέρια του τα γεννητικά όργανα του λευκού. Μια πράξη που συνταράσσει την αντίληψη των κατοίκων για τη φυλετική ανωτερότητα των λευκών. Λίγες ημέρες μετά συμβαίνει ένας δεύτερος φόνος με το ίδιο τελετουργικό: ένας λευκός άντρας με κομμένα τα γεννητικά όργανά του και δίπλα το πτώμα ενός μαύρου άντρα πεθαμένου από καιρό, μόνο που το πτώμα του μαύρου είναι το ίδιο που βρέθηκε και στην πρώτη δολοφονία. «Με ιδιοφυή τρόπο ο Πέρσιβαλ Έβερετ (γενν. ΗΠΑ, 1956) χρησιμοποιεί μια συναρπαστική περιπέτεια για να μιλήσει για ένα βαθιά πολιτικό ζήτημα» (The Guardian). «Μια ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα τρομακτική αστυνομική ιστορία» (The New Yorker), «γραμμένη από έναν εξαιρετικό συγγραφέα» (The Sunday Times). Υποψήφιο για το βραβείο Booker 2022.

Πρωταγωνίστρια στα διηγήματα του τόμου «Ανατολικά της Δύσης» είναι μια χώρα,  η Βουλγαρία. Για τους ανθρώπους της, που μας μιλούν σε πρώτο πρόσωπο, η Δύση αποτελεί σημείο αναφοράς και στα χρόνια που το «αγαπητό Κόμμα» είναι στο επίκεντρο της ζωής τους, αλλά και μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Ο Γιόζο γεννήθηκε σε ένα χωριό στη βορειοανατολική Ιαπωνία ως το μικρότερο μέλος μιας πολυπληθούς οικογένειας δέκα ατόμων και ως αγοράκι τον ενθουσίαζαν τα τρένα κι οι σιδηροδρομικοί σταθμοί. Ήταν ασθενικό και μελαγχολικό παιδί κι ένιωθε συνεχώς μεγάλη ντροπή και, όσο ακατανόητο κι αν είναι, δεν ένιωθε το αίσθημα της πείνας. Το έργο στο σύνολό του ορίζεται από τη βασανιστική θλίψη που κατέκλυζε τον συγγραφέα σε όλη του τη ζωή και μπορεί να παρασύρει τον αναγνώστη σε πολύ σκοτεινά μέρη.

Απαράμιλλη γλωσσοπλαστική δεινότητα αναδημιουργεί ύφος παράγοντας ήθος. Η «τάξις» του τίτλου είναι αντίθετη του διαλυτικού, αποδομητικού Χάους και σύμφωνη με τον άγραφο (και αδήριτο, εν πολλοίς) συμπαντικό Νόμο που υπαινίσσεται η σοφόκλεια «Αντιγόνη».

Μια νεκρή και φρικτά κακοποιημένη γυναίκα κρέμεται από τον τρούλο του καθεδρικού ναού του Βερολίνου. Στον λαιμό της κρέμεται ένα κλειδί με το νούμερο δεκαεπτά σκαλισμένο στη λαβή του. Ο αστυνόμος Τομ Μπάμπιλον συνειδητοποιεί ότι αυτή η δολοφονία μπορεί να συνδέεται με την εξαφάνιση της αδερφής του αρκετά χρόνια πριν, όταν ο ίδιος ήταν έφηβος. Για αυτό θα κάνει τα πάντα για να λύσει την υπόθεση.

Ο Αφροαμερικανός Αϊζέια και ο λευκός σύζυγός του Ντέρεκ δολοφονούνται στη μέση του δρόμου. Οι πατεράδες τους, ο Άικ και ο Μπάντι Λι, αμφότεροι αποξενωμένοι από τους γιους τους εξαιτίας της αντίθεσής τους στις σεξουαλικές τους προτιμήσεις,  ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ανακαλύψουν ποιοι βρίσκονται πίσω από την εντολή δολοφονίας των παιδιών τους.

Στο ογκώδες και εκτεταμένο μυθιστόρημα που διακρίνεται σε πέντε μέρη και αυτά αποτελούνται από μικρά κεφάλαια που διευκολύνουν την ανάγνωση, η συγγραφέας εξερευνά τις υπερβάσεις και τα άκρα της σύγχρονης Ινδίας κι έρχεται αντιμέτωπη με τη μαφία Ραντζ (Mafia Raj), την εμπορία ανθρώπων, την καταστροφική αστική ανάπτυξη, τη βία και την αισχρή κι ανήθικη κατανάλωση.

Ο ιδιωτικός ερευνητής Ερέδια δεν προλαβαίνει να συναντήσει την παλιά του αγαπημένη που έχει επιστρέψει έπειτα από χρόνια στο Σαντιάγο. Βρίσκεται νεκρή στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της και η αστυνομία θεωρεί την υπόθεση αυτοκτονία. Ο Ερέδια, όμως, είναι σίγουρος ότι η Φερνάντα δεν θα έβαζε τέλος στη ζωή της και αποφασίζει να βρει τι κρύβεται πίσω από τη δολοφονία της.

Ειδολογικά το έργο αυτό κατατάσσεται στο λογοτεχνικό δοκίμιο, αφού διαβάζεται με τόσο ρέοντα ρυθμό ως εάν να ήτο αμιγές μυθοπλαστικό αφήγημα, είναι όμως απολύτως πιστό και συνεπές ως προς τις μέχρι τούδε επιστημονικές κατακτήσεις που υπερβαίνει κάθε απόπειρα τεχνικής οριοθετήσεώς του.

Τα «Φρούτα εποχής» του Δημήτρη Στεφανάκη λαμβάνουν χώρα σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ένα καλοκαίρι και οι ήρωές τους περνούν τις μέρες τους μεθυσμένοι από το φως, τη θάλασσα, αλλά και το αλκοόλ.