In dubio pro reo

Ο Μίνως Ευσταθιάδης σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Ανόβερο. Εργάστηκε ως δικηγόρος πριν ασχοληθεί κυρίως με το windsurfing. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Έξοδος (Ανατολικός, 2001), Χωρίς γλώσσα (Καστανιώτης, 2004), Το δεύτερο μέρος της νύχτας (Ωκεανίδα, 2014) που εκδόθηκε στη Γερμανία (Acabus, 2014) και Ο Δύτης (Ίκαρος, 2018) που ήταν στη βραχεία λίστα του Athens Prize for Literature και εκδόθηκε στα γαλλικά (Actes Sud, 2020). Το θεατρικό του έργο Το Γεύμα (Ευρασία, 2012) πήρε το βραβείο Πρωτότυπου Θεατρικού της Ε.Θ.Ε, ήταν στη βραχεία λίστα του διεθνούς διαγωνισμού Eurodram της Γερμανίας και μεταφράστηκε στα αγγλικά, στα γερμανικά, στα γαλλικά και στα ουγγρικά. Ζει κοντά στη θάλασσα.

Ένα μικρό κορίτσι εξαφανίζεται το 1981 γυρνώντας με το ποδήλατο στο σπίτι της μέσα από ένα δάσος. Οι έρευνες διεξάγονται με εντατικούς ρυθμούς, ώσπου η ανακάλυψη μιας ξύλινης κάσας θαμμένης στη γη θα στοιχειώσει για καιρό τους ανθρώπους που με κάποιον τρόπο εμπλέκονται με την υπόθεση: την οικογένειά της, τους αστυνομικούς, τους γείτονες, όποιον βρίσκεται σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων.

Είκοσι πέντε περίπου χρόνια αργότερα μια άλλη δολοφονία θα συμβεί στην καρδιά του Μονάχου. Μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή στο πολυτελές διαμέρισμά της. Ο άνθρωπος που τη βρήκε, ο ανιψιός της, είναι εκείνος που θα κατηγορηθεί και για τον φόνο. Καταδικάζεται σε ισόβια. Έπειτα από χρόνια ξεκινά μια επικοινωνία με τον Μίνωα Ευσταθιάδη κι ο συγγραφέας πηγαίνει στη Γερμανία για να συναντηθούν. Υπάρχει περίπτωση να σχετίζονται οι δύο υποθέσεις;

Το μυθιστόρημα του Μίνωα Ευσταθιάδη εντάσσεται στο αστυνομικό είδος που δεν  επικεντρώνεται μονάχα στο ποιος ή ποιοι έχουν διαπράξει το κάθε έγκλημα, αλλά σκιαγραφεί κάθε οπτική της υπόθεσης, από τα οικογενειακά πρόσωπα, τα στοιχεία, τους δικηγόρους το δικανικό και σωφρονιστικό σύστημα. Ο φόνος είναι η αρχή και η οριστική καταδίκη το τέλος, όμως εδώ ο συγγραφέας καταπιάνεται κυρίως με όσα διαδραματίζονται στο ενδιάμεσο, πατώντας σ’ ένα πολύ βασικό στοιχείο του δικανικού κόσμου: το τεκμήριο της αθωότητας.

Ο Μίνως Ευσταθιάδης μας πληροφορεί ότι πολλά στοιχεία του βιβλίου είναι αληθινά. Άλλωστε τα ονόματα και των δύο θυμάτων είναι πραγματικά. Και για ακόμα μια φορά ο συγγραφέας καταφέρνει να μαγνητίσει τον αναγνώστη με το αφηγηματικό του ύφος – αν έπρεπε οπωσδήποτε να παρομοιάσω το βιβλίο με μια ταινία με βάση το ευρύτερο υφολογικό της προφίλ, τότε μάλλον αυτή θα ήταν το Zodiac του David Fincher.

Επίσης, η αφήγηση του Ευσταθιάδη είναι μεστή και συμπυκνωμένη, χωρίς πλατειασμούς, παραγεμίσματα και ανούσιες διακλαδώσεις. Ο Ευσταθιάδης, σε πολλά βιβλία του, όπως και στο συγκεκριμένο, στηρίζεται σε κάτι πραγματικό ως πυρήνα για να υφάνει τον ιστό της πλοκής γύρω του. Και τα καταφέρνει μ’ έναν τρόπο μοναδικό να μετατρέπει την πραγματικότητα σε όνειρα και τη φαντασία σε ζωή.