Μια συγκλονιστική όσο και καθηλωτική μαρτυρία ενός επιζώντα του στρατοπέδου του Άουσβιτς, του Λάλε Σοκολόφ, όπως την αφηγήθηκε στη Χέδερ Μόρρις και εκείνη την αποτύπωσε στο χαρτί.

Η ποιήτρια Ζωή Σαμαρά διδάσκει εδώ ήθος και γραφή, μετάφραση κι αναδημιουργία, ποίηση και θέατρο. Προτείνω αυτό το μονόπρακτο να μπει τάχιστα στο ρεπερτόριο ενός κρατικού μας θεάτρου. Τα μεγάλα ποιητικά δραματικά κείμενα δεν μπαγιατεύουν, δεν βγαίνουν ποτέ «εκτός εποχής», γιατί γράφονται κυριολεκτικά με αίμα.

Μέσα από έρευνα πενήντα χιλιάδων εγγράφων από αρχεία της CIA, του Λευκού Οίκου, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μέσα από χιλιάδες προφορικές μαρτυρίες και συνεντεύξεις Αμερικανών πρακτόρων βετεράνων της CIA ο συγγραφέας συνθέτει την πρώτη ιστορία της CIA. Πρόκειται για μια εξαιρετικά κατατοπιστική καταγραφή, αλλά και μια προκλητική και διορατική αφήγηση.

Στο ιστορικό αυτό μυθιστόρημα με θέμα τη δημιουργία του αγγλικού έθνους πρωταγωνιστούν ιστορικά πρόσωπα, όπως ο βασιλιάς Έντουαρντ και ο νεαρός γιος του Έθελσταν, η πριγκίπισσα Έθελφλεντ, οι Δανοί αδερφοί Ίβαρσον και ο νέος επίσκοπος του Κέστερ, Λέοφσταν, αλλά και φανταστικά πρόσωπα. Οι σκηνές μάχης είναι ολοζώντανες και το υλικό αψεγάδιαστο.

Δοσμένο απλά σαν παραμύθι, ο «Μόγκενς» θέλγει τον αναγνώστη περισσότερο με την ανάδυση της κατάλληλης ατμόσφαιρας παρά με τα γεγονότα, τη δράση ή την πλοκή. Ο Γιάκομπσεν αποδίδει  τόσο την καθημερινή πραγματικότητα, εκείνη της εξοχής και της πόλης του 18ου αιώνα, όσο και αυτήν που προεκτείνεται και εξιδανικεύεται από τα παρθένα μάτια του Μόγκενς.

Καθώς ο αρχαιολόγος Τζακ Χάουαρντ ερευνά τον υποθαλάσσιο χώρο στις ακτές της Κορνουάλης, ανακαλύπτει το ναυάγιο ενός πλοίου. Όμως, η ιστορία του πλοίου συνδέεται με την πορεία του Ιερού Δισκοπότηρου, ενώ τις κινήσεις του παρακολουθεί στενά μια οργάνωση, απομεινάρι της Ιεράς Εξέτασης.

Το έργο είναι ιδιαίτερα πρωτοποριακό για την εποχή του, με όχημα τη φαντασία, θίγει όμως ένα θέμα διαχρονικό, αφού η ποιότητα και η υφή των σχέσεων γυναικών-ανδρών επανεμφανίζεται ως φλέγον ζήτημα μέσα στους αιώνες και συνεχίζει να εμπνέει τους δημιουργούς.

Στα πλαίσια του Hogarth Shakespeare Project, η Tracy Chevalier παραδίδει τη δική της εκδοχή του «Οθέλλου», όπου η Δημοκρατία της Βενετίας γίνεται μία σχολική αυλή στην Ουάσινγκτον της δεκαετίας του 1970.

Η Έμα τελειώνοντας την ομιλία της σ’ ένα συνέδριο πηγαίνει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου να ξεκουραστεί. Πριν αντιληφθεί ότι κάτι συμβαίνει, βρίσκεται βιασμένη και με ξυρισμένο κεφάλι. Έξι μήνες αργότερα, η Έμα δεν έχει βγει από το σπίτι, γνωρίζοντας ότι ο βιαστής της έχει δολοφονήσει και άλλες κοπέλες, ενώ ακόμα δεν έχει συλληφθεί.

Ο τίτλος κάθε κεφαλαίου (ένα από τα 24 γράμματα της αλφαβήτου) μπορεί να παραπέμπει σε ένα έντομο, όμως ο τίτλος δεν είναι απλώς η αφορμή: υπάρχουν πολλοί, και σοβαροί, λόγοι για να διαβάσουμε το κείμενο που θα ακολουθήσει.

Εννέα ποιήματα σαν ανάσες, σαν προσευχές, σαν αυτοδιαγνώσεις καθημερινής άπνοιας (κι όχι μόνο νυχτερινής). Σύνθετες λέξεις, εκτενείς προτάσεις, αναλυτική σκέψη, πυκνός λόγος, σύνταξη που παραπέμπει ενίοτε στην αττική διάλεκτο. Θα μπορούσε να δει κανείς αυτή την ποιητική ως ζωγραφική με λέξεις.