Το έργο είναι ιδιαίτερα πρωτοποριακό για την εποχή του, με όχημα τη φαντασία, θίγει όμως ένα θέμα διαχρονικό, αφού η ποιότητα και η υφή των σχέσεων γυναικών-ανδρών επανεμφανίζεται ως φλέγον ζήτημα μέσα στους αιώνες και συνεχίζει να εμπνέει τους δημιουργούς.

Στα πλαίσια του Hogarth Shakespeare Project, η Tracy Chevalier παραδίδει τη δική της εκδοχή του «Οθέλλου», όπου η Δημοκρατία της Βενετίας γίνεται μία σχολική αυλή στην Ουάσινγκτον της δεκαετίας του 1970.

Ο τίτλος κάθε κεφαλαίου (ένα από τα 24 γράμματα της αλφαβήτου) μπορεί να παραπέμπει σε ένα έντομο, όμως ο τίτλος δεν είναι απλώς η αφορμή: υπάρχουν πολλοί, και σοβαροί, λόγοι για να διαβάσουμε το κείμενο που θα ακολουθήσει.

Εννέα ποιήματα σαν ανάσες, σαν προσευχές, σαν αυτοδιαγνώσεις καθημερινής άπνοιας (κι όχι μόνο νυχτερινής). Σύνθετες λέξεις, εκτενείς προτάσεις, αναλυτική σκέψη, πυκνός λόγος, σύνταξη που παραπέμπει ενίοτε στην αττική διάλεκτο. Θα μπορούσε να δει κανείς αυτή την ποιητική ως ζωγραφική με λέξεις.

Η Έμα τελειώνοντας την ομιλία της σ’ ένα συνέδριο πηγαίνει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου να ξεκουραστεί. Πριν αντιληφθεί ότι κάτι συμβαίνει, βρίσκεται βιασμένη και με ξυρισμένο κεφάλι. Έξι μήνες αργότερα, η Έμα δεν έχει βγει από το σπίτι, γνωρίζοντας ότι ο βιαστής της έχει δολοφονήσει και άλλες κοπέλες, ενώ ακόμα δεν έχει συλληφθεί.

Ο Τζόναθαν Χάρρις –καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας σε πανεπιστήμιο του Λονδίνου–, διηγείται τη συναρπαστική ιστορία της αυτοκρατορίας εστιάζοντας σε ιδιαίτερες ιστορικές φιγούρες, σημαντικές δυναστείες και μοναδικές τοποθεσίες. Αξιοποιεί πλήθος πηγών και καλύπτει την κοινωνική, πολιτική, στρατιωτική, θρησκευτική και καλλιτεχνική ζωή του Βυζαντίου.

Καβαφικός και ενίοτε καρυωτακικός λόγος, βαθιά διδακτική γραφή, με έντονη προφορικότητα και δραματικότητα, αλλά και με ανάλαφρο χορευτικό βηματισμό. Ποιήματα προβληματικής των αναμνήσεων, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τα διαμάντια αυτής της ξεχωριστής συλλογής.

Ένα ιστορικό αφήγημα σχεδόν μετα-μυθοπλαστικό. Διαβάζοντας πολλαπλώς και πλαγίως, επαναληπτικώς και «αφαιρετικώς» (αλλά ουχί και «αφηρημένως») αυτό το πόνημα σχηματίζεται στο μυαλό σου μια μυθ-ιστορία που αξιώνει την ανάπτυξιν μυθιστορήματος τινός με γλαφυράς και αναγλύφους προεκτάσεις.

Στο δέκατο όγδοο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου με τίτλο «Νυχτερινή ακρόαση» η συγγραφέας με τη γατίσια όρασή της διακρίνει στο βάθος της ψυχής των πολύπαθων ηρώων της τα πραγματικά θέλω και τα όνειρά τους, τους πόθους τους. Το ραδιόφωνο και οι νυχτερινές εκπομπές αποτελούν αντίδοτο στη μοναξιά και ελπίδα για μια ανατροπή.

«Χέρια μικρά», ο τίτλος του βιβλίου του Αντρές Μπάρμπα, καθώς μιλάει για τον κόσμο των παιδιών. Μικρό σε έκταση και το ίδιο το βιβλίο. Μικρό, αλλά θαυματουργό.

Ο Φάμπιαν Ρισκ επιστρέφει στον τόπο που μεγάλωσε. Ο φόνος ενός συμμαθητή του τον καλεί στο καθήκον, μολονότι βρίσκεται σε άδεια. Στον τόπο της δολοφονίας βρέθηκε και μια φωτογραφία της τάξης του 1982, όπου ήταν και ο ίδιος ο Φάμπιαν, με σβησμένο το πρόσωπο του δολοφονημένου άντρα.