Στο βιβλίο της «Γιατί πληγώνει ο έρωτας: μια κοινωνιολογική προσέγγιση», η Εύα Ιλούζ περιγράφει τις αλλαγές στο σύγχρονο τοπίο των ερωτικών σχέσεων, και καταδεικνύει την επίδραση των κοινωνικών συνθηκών στη γέννηση και εκδήλωση των προσωπικών μας συναισθημάτων.

Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της Ντίτα Πολάχοβα που άλλαξε το όνομά της σε Ντίτα Κράους, όταν παντρεύτηκε τον καθηγητή Ότα Κράους, η οποία   επέζησε του γκέτο/στρατοπέδου Τερεζίν στην Τσεχοσλοβακία, του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς (στο οποίο πέθανε ο πατέρας της) στα δεκατέσσερά της.

Είσαι βιβλιόφιλος, βιβλιοφάγος ή βιβλιομανής; Ό,τι από τα παραπάνω κι αν είσαι –ή και τίποτα από αυτά– «Το εικοσιτετράωρο ενός αναγνώστη» είναι για σένα.

Τα επτά κείμενα που περιλαμβάνονται στη συλλογή διηγημάτων «Ελέφαντας» είναι τα τελευταία που έγραψε ο Ρέιμοντ Κάρβερ και οι ήρωές τους είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ζουν μια συνηθισμένη ζωή.

Νέοι και νέες απ’όλο τον κόσμο με έφεση στη μαγεία έχουν έρθει στη Νέα Ορλεάνη για να σπουδάσουν τις μυστικές τέχνες υπό την καθοδήγηση του Strange,του Brother Voodoo, του Ancient One, της Scarlet Witch, της Magik, του Hellstrom και όλων των αγαπημένων στους αναγνώστες μάγων της Marvel. Αλλά με όλες τις μαγικές απειλές μήπως είναι πολύ αργά;

Στο νέο, πέμπτο του, μυθιστόρημα, ο Βρετανός συγγραφέας και σεναριογράφος, Ντέιβιντ Νίκολς, μας δίνει μια τρυφερή, έξυπνη όσο και συνηθισμένη ιστορία ενηλικίωσης και νοσταλγίας του πρώτου ερωτικού σκιρτήματος και του αποτυπώματος που αυτό αφήνει στη ζωή και στις αναμνήσεις.

Μια γυναίκα αυτοκτονεί και στο σημείωμα που αφήνει γράφει μόνο τη λέξη «αθώος». Αναφέρεται στον σύζυγό της, ο οποίος πριν από δώδεκα χρόνια καταδικάστηκε για μια αποτρόπαια δολοφονία. Η ομάδα του επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη πρέπει να βρει τι πραγματικά συνέβη πριν από τόσα χρόνια.

Παρακολουθούμε τις κινήσεις της Μαρίνας μια Κυριακή του καλοκαιριού, που λίγο παραλλάσσουν από αυτές της κάθε μέρας. Η αφήγηση, τριτοπρόσωπη, είναι όσο χρειάζεται λεπτομερειακή και ακριβής και μεταλλάσσεται με την εξέλιξη της ημέρας όπως και η ηρωίδα.

Το «Στ’ αμπέλια» του Σταύρου Ζουμπουλάκη είναι η προσπάθεια αποτύπωσης ενός κόσμου, αυτού της επαρχίας των δεκαετιών του ’50 και του ’60, που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

Ο συγγραφέας μας εξοικειώνει με το καταστροφικό ντόμινο του φαινομένου της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, αλλιώς κρίσης, και τον γοργό ρυθμό με τον οποίο αυτό εξελίσσεται παγκοσμίως. Η υψηλή συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα, μεθανίου και ρύπων στην ατμόσφαιρα και η υπερθέρμανση του πλανήτη οδηγούν σε απειλές ή αλλιώς στα στοιχεία του χάους.

Ο Διονύσης Μαρίνος στην ποιητική του συλλογή «Ποτέ πια εμείς» αποτυπώνει ένα προς ένα τα στάδια του πένθους, από την άρνηση έως την αποδοχή του και παραδίδει ένα ιδιαίτερο βιβλίο.

Είναι εκπληκτικό πώς ο καλός συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης μέχρι την ανατροπή του τέλους παρωδεί το αστυνομικό μυθιστόρημα ενόσω επαναλαμβάνει όλα μα όλα τα κλισέ του με ιδιοφυή τρόπο.