Μια γυναίκα βρίσκεται σε ένα νησί για να εκπληρώσει ένα τάμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την καταβύθιση της ηρωίδας στα μύχια του εαυτού της σε μια προσπάθεια λύτρωσης.

Εκτός όμως από την κοινωνική κριτική, ο νεαρός (;) πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας ξέρει καλά να κινεί τα νήματα, να στήνει και να ξεστήνει σκηνικά, να εμψυχώνει ρόλους…

Τέσσερις έφηβες στη δεκαετία του ’80 αποφασίζουν ν’ ανακαλύψουν τον αρχαίο ποταμό Ερρινυό στη «γειτονιά της κολάσεως» όπου μένουν με τις οικογένειές τους.

Η νέα ποιητική συλλογή του Κώστα Βασιλάκου είναι χωρισμένη σε τρία μέρη, αποτυπώνοντας στίχους γεμάτους ουσία, αλήθεια κι ελευθερία.

Η νεαρή Ζαππίδα, Σμαρώ Παπάζογλου, και ο καθηγητής  και λογοτέχνης Κωνσταντίνος Βαΐτσης θα ερωτευτούν ένα καλοκαίρι στην Κωνσταντινούπολη του '53. Όμως, τα ιστορικά γεγονότα και οι προσωπικές επιλογές θα ανατρέψουν κάθε δεδομένο στη ζωή τους. Τι απέγινε τελικά η Σμαρώ; Και τι μυστικά μπορεί να κρύβονται στην άλλη άκρη της Ευρώπης, στο Παρίσι;

Η ιστορία μας ταξιδεύει στο όρος Πάικο της κεντρικής Μακεδονίας. Εκεί θα βρεθεί ο  Ηλίας Πανταζής, με τον θάνατο του αδελφού του από ναρκωτικά να τον βαραίνει, και θα γνωρίσει τον Ντρούγκαρο, τον τελευταίο αντάρτη από τους δύο επιζήσαντες της αλληλοσφαγής που ακολούθησε την κατάποση των παραισθησιογόνων μανιταριών αμανίτα μουσκάρια το 1943.

Ο Απόστολος Λαγαρίας καταθέτει ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα με έναν ακόμα πιο ιδιαίτερο τίτλο: αν ψάχνετε για τέσσερις πατούσες και μια ουρά, δεν θα τις βρείτε στις σελίδες του… ή μάλλον θα τις βρείτε… Ισχύουν και τα δύο, μιας και τα δίπολα αλλά και οι επιλογές ανάμεσά τους, είναι το βασικό μοτίβο πάνω στο οποίο χτίζει την πλοκή του.

Η Ροζίτα Σπινάσα παραδίδει στους αναγνώστες μία συλλογή διηγημάτων που αντικατοπτρίζει τη μονότονη και επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα των ανθρώπων φανερώνοντας αυτή της την πρόθεση από τον τίτλο της συλλογής ακόμα – «στόμαστομαστό».

Οι «Αλεξανδρινές φωνές» είναι δεκαπέντε ξεχωριστές ιστορίες –που μοιάζουν ανεξάρτητες και αυτοτελείς– ηρώων που ζούσαν στην οδό Λέψιους της Αλεξάνδρειας, στην οδό του Καβάφη,  στα χρόνια του Μεσοπολέμου (1930-33). Δεκαπέντε κεφάλαια, δεκαπέντε ζωές ηρώων από όλα τα κοινωνικά στρώματα, αλλά και με κοινή επιθυμία να ζήσουν μια ζωή με ουσία, με νόημα.

Συμπερασματικώς, ο Γιώργος Βέης είναι ένας «ολικός καλλιτέχνης» υπερβάλλων του ποιητικού του έργου και υποβάλλων ποιήματα σε όσους έρχονται σε επικοινωνία με το άστρο του.

Μια γυναίκα συγκεντρώνει τις ψηφίδες του παρελθόντος της από τη στιγμή που ήταν κορίτσι. Οι μνήμες εξηγούν πώς ήταν και ποια στοιχεία τη διαμόρφωσαν. Ένα ελλειπτικό και άκρως ποιητικό αφήγημα.