Ανάμεσα

Ο Απόστολος Λαγαρίας, αρχιτέκτονας, μουσικός και συγγραφέας με διακρίσεις σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, καταθέτει ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα με έναν ακόμα πιο ιδιαίτερο τίτλο: αν ψάχνετε για τέσσερις πατούσες και μια ουρά, δε θα τις βρείτε στις σελίδες του… ή μάλλον θα τις βρείτε… Δεν θέλω να σας μπερδέψω αλλά ισχύουν και τα δύο, μιας και τα δίπολα αλλά και οι επιλογές ανάμεσά τους, είναι το βασικό μοτίβο πάνω στο οποίο χτίζει την πλοκή του, η οποία πολύ απέχει από αυτό που ονομάζουμε συμβατικά πλοκή: το «ανάμεσα» σε αυτήν την πρόταση είναι η λέξη-κλειδί του κειμένου, εξ ου και την επέλεξα ως τίτλο της παρουσίασης.

Ειλικρινά νομίζω ότι το σχήμα της πλοκής δεν έχει ιδιαίτερη σημασία στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, γιατί το κείμενο είναι κάτι πολύ ευρύτερο και βαθύτερο σε διαστάσεις, όμως χάριν της παρουσίασης του βιβλίου θα την τοποθετήσω σε ένα πλαίσιο: ο ήρωας γράφει ένα βιβλίο και το μοιράζεται εν τη γενέσει του με μια γυναίκα (Φίλη; Αγαπημένη;) που μένει κάπου αλλού, μέσω του διαδικτύου, αλλά και με εμάς τους αναγνώστες. Παρακολουθούμε λοιπόν παράλληλα τις δικές τους συζητήσεις για το έργο που εξελίσσεται, αλλά και το ίδιο το κείμενο να εξελίσσεται, με πρωταγωνιστές μια ομάδα φίλων που συγκατοικούν σε ένα ιδιόμορφο αστικό κτίριο, έχοντας δημιουργήσει μια καλλιτεχνική κολεκτίβα. Στον πυρήνα της ιστορίας, οι ερωτικές σχέσεις του ενός εξ αυτών με δύο από τις κοπέλες της κολεκτίβας. Ένα «ανάμεσα» που δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα, γιατί θα κληθεί να διαλέξει. Και τότε το πλανητικό σύστημα που έχουν διαμορφώσει συζώντας στο δικό τους κλειστό σύμπαν, θα κλονιστεί, θα αποσταθεροποιηθεί και θα γίνει κάτι καινούργιο. Ή μήπως θα επανέλθει τελικά στην αρχική του ισορροπία; Και με ποιο τίμημα;

Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από το κείμενο του Απόστολου Λαγαρία, μην έχοντας και πρότερη εικόνα από τα άλλα γραπτά του: ο ποιητικός (και απόλυτα κατανοητός στον αναγνώστη που γνωρίζει τα βασικά) τρόπος που χρησιμοποιεί τις θεωρίες της φυσικής και των μαθηματικών για να αποδώσει τις ανθρώπινες σχέσεις ή πιο σωστά την ανθρώπινη διάδραση μέσα έναν κοινωνικό κύκλο-σύμπαν ή στο κλειστό σύστημα μιας σχέσης, είναι πρωτότυπος και λαμπερά ευφυής. Και έχοντας προφανώς ταλέντο και στη γραφή, αυτή την ευφυή ιδέα τη μετατρέπει σε ένα λογοτεχνικό κείμενο που προσωπικά απόλαυσα και επίσης με επηρέασε όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά και ανοίγοντάς μου νέες οπτικές και διαύλους σκέψης. (Και αυτό το δεύτερο, το θεωρώ μεγάλη επιτυχία για κάθε συγγραφέα.)

Ειλικρινά, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που μέσα στις τόσες νέες εκδόσεις ανακάλυψα αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή, νέα συγγραφική φωνή, από την οποία περιμένω πολλά στο μέλλον.