Ιστορίες και βιογραφίες ανθρώπων από τη Βόρεια Ήπειρο που κατόρθωσαν να διατηρήσουν την ελληνική ταυτότητά τους παρά την καταπίεση που δέχτηκαν από εθνικιστές σε ένα δικτατορικό καθεστώς και την πίεση να απαρνηθούν την ελληνική τους παιδεία, την καταγωγή και τις παραδόσεις τους.

Γιάννης Δ. Στεφανάκις: μια από τις πιο σαφείς και προφητικές ποιητικές φωνές του καιρού μας. Εικαστικός καλλιτέχνης, εκδότης λογοτεχνικού περιοδικού κι ανήσυχος πνευματικός άνθρωπος, είναι ποιητής εξ ανακλάσεως κι όχι χάριν κάποιας εμμονικής νευρώσεως.

Σαράντα τέσσερις ιστορίες που μιλούν για τη ζωή, τον θάνατο και την απώλεια, που διαβάζονται είτε ανεξάρτητα, είτε όλες μαζί ως νουβέλα: αυτό είναι το πρώτο πεζογραφικό βιβλίο της Μαρίας Βέρρου με τίτλο «Σκάμματα του χρόνου».

Συναντάμε εικόνες σκληρές συχνά εδώ μέσα. Όνειρο, άνθρωπος, θεός, μάγισσες καμένες και ξαναγεννημένες, αναφορά στο κακό, σύμπαν αλλόκοτο, ανοίκειο που αναστατώνει. Αυτά είναι κάποια μοτίβα-κλειδιά που επανέρχονται και είναι συνδεδεμένα με το Σκοτεινό και το Ανείπωτο.

Δυο αιώνες αφού το πρώτο ευρωπαϊκό πλοίο σάλπαρε για την ακτή του Μαλαμπάρ και αγκυροβόλησε στην Καλκούτα, η Βρετανική εταιρεία Ανατολικής Ινδίας προσπαθεί να εξασφαλίσει το μέλλον της στον δρόμο του μεταξιού, το 1766. Ένα παλαιό κακό σαλπάρει πάνω σε ένα από τα πλοία της εταιρείας, ελπίζοντας να βρει ένα νέο σπίτι στη νέα γη.

Στην παρούσα συλλογή επιλέγονται τρεις «στοιχειωμένες» ιστορίες, με τον ιδιαίτερο και «αυστηρό» χαρακτήρα της αφήγησης του M.R. James.

Η εντιμότατη Φράινι Φίσερ εγκαταλείπει το ασφυκτικό Λονδίνο της δεκαετίας του 1920 και μεταβαίνει στη Μελβούρνη για να λύσει το μυστήριο της μυστηριώδους εξασθένισης μιας νεαρής γυναίκας.

Όμως ο Βασίλειος Ρ. Φλώρος είναι ζυμωμένος με τη ζωή, γνώστης και δραπέτης της πραγματικότητας, φωτεινός κι αισιόδοξος, είναι πνευματικός και «μεταφυσικός», βυθίζει τις ρίζες του στο μαγικό σύμπαν της παιδικής αθωότητας εκεί στη μεσσηνιακή λάμπουσα φύση του Παλαιόκαστρου, όπου γεννήθηκε εν Φωτί το 1967.

Ο Νίκος Λυμπέρης συνθέτει με γεω-λογικά υλικά ένα εικαστικό ποιητικό τοπίο με μηδενική εξωτερική «κίνηση» προς όφελος της εσωτερικής περιπλάνησης στα κομμάτια ενός εγώ που νοσταλγεί την επανένωσή του.

Πλούτο εμπειριών, εκτός από την αναγνωστική του απόλαυση, αποκομίζει ο αναγνώστης από «Το λιμάνι των χαμένων γυναικών» της Νάγιας Δαλακούρα μαζί με μπόλικη μαγεία.

Ο Ματς Κρούγκερ είναι ψυχίατρος και πρέπει να επιστρέψει στη Γερμανία από την Αργεντινή για να σταθεί δίπλα στην ετοιμόγεννη κόρη του. Μόνο που φοβάται τα αεροπλάνα. Όταν το αεροπλάνο απογειώνεται ο Ματς ακούει μια φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής να του λέει ότι η κόρη του έχει απαχθεί.

Το «δέντρο της υπακοής» επανέρχεται συχνά στις έξι ιστορίες αυτού του σπονδυλωτού μυθιστορήματος, που διαδέχονται η μία την άλλη όχι απαραίτητα με την ίδια σειρά. Η «υπακοή» αναφέρεται κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με την πίστη στον Θεό, αλλά και με την πολιτική έννοιά της.