Κι εδώ, όπως και στην προηγούμενη του Γιάννη Παλαβού «Αστείο», ο χώρος όπου εκτυλίσσονται τα ολιγοσέλιδα διηγήματα είναι η ευρύτερη περιοχή του Βελβεντού Κοζάνης. Σε πολλές ιστορίες υπάρχει ένας φόνος – ανθρώπου ή ζώου. Ο θάνατος είναι παρών και σε άλλα διηγήματα. Το ομώνυμο διήγημα, «Το παιδί», είναι το πιο τρυφερό.

Το «Φωτεινό Κέντρο» του Θανάση Λάμπρου είναι μια φιλοσοφική παραβολή για τα κακώς κείμενα αυτού του τόπου έτσι όπως ξεβράζονται στην ομηρική ακρογιαλιά της Αιωνιότητας στα άθλια χρόνια της Κρίσης, οικονομικής αλλά κυρίως πολιτισμικής. Η τόση απελπισία λειτουργεί πάντα ομοιοπαθητικά. Κι από αυτή την άποψη ο Θανάσης Λάμπρου επέτυχε τον στόχο του.

Η καταδίωξη ενός δραπέτη στα δάση της Σιβηρίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1950 μετατρέπεται σε μια απρόσμενη περιπέτεια επιβίωσης και ωρίμανσης ενός νεαρού άντρα.

Δεκαοχτώ διηγήματα, όπου ο άνθρωπος παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς ο χρόνος περνά, οι αναμνήσεις επιστρέφουν, οι προσδοκίες μεταλλάσσονται, οι φοβίες γιγαντώνονται, ο ενδότερος εαυτός πραγματώνεται στον πιο επικίνδυνο εχθρό.

«Όποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα». Το παραπάνω, μαζί με μία καλοστημένη πλοκή, χαρακτηρίζει απόλυτα το ψυχολογικό θρίλερ «Η σιωπηλή ασθενής» του  Alex Michaelides.

Παιδιά, μικρά και μεγάλα, το νησί Πίτσι Πίτσου και οι Πιτσιμπουίνοι, οι μοναδικοί κάτοικοί του, είναι εδώ!

«Ζωγραφική με λέξεις», «ηθελημένη καταφυγή στον κώδικα της γλώσσας, αυτοεξορία και φυλακή, ισόβια». Το «παίγνιον» για τον Μιχάλη Κόκκινο είναι φιλοσοφικός κύβος και λυδία λίθος. Είναι η αφορμή για να υπάρχει, η δικαιολογία προκειμένου να ανασαίνει ελεύθερα αποτινάσσοντας επιταγές και δεσμεύσεις από το σκοτεινό υπερ-εγώ, το μακρινό, το απροσλάλητο.

Στα όρια μεταξύ μπεκετικού «Τέλους του παιχνιδιού» και μεσογειακής χαρμολύπης. Ένα αρκετά πρωτότυπο πόνημα μακριά από τα μπεκετικά και δυτικοευρωπαϊκή πρότυπά του γιατί βουλιάζει μέσα στον μεσογειακό ιρασιοναλισμό καιν στην ανατολίτικη φιλοσοφημένη απραξία, ως μη-δράση.

Μια τρυφερή ιστορία για την τόλμη, την αποφασιστικότητα και τη θέληση των παιδιών για νέες γνωριμίες, νέες εμπειρίες, νέες περιπέτειες.

Το βιβλίο εξιστορεί τέσσερις ημέρες από τη ζωή της ηρωίδας και συγκεκριμένα από τις 20 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 1974,  η οποία υπονομεύεται από ένα ολόκληρο σύστημα γύρω της και ασφυκτιά υπό το βάρος του, θύμα της κοινωνίας, της κοινής γνώμης ευρύτερα, των κρατικών εξουσιών και του Τύπου.

Το διπλό πορτρέτο δύο δημιουργικών γυναικών σε δύο διαφορετικές ιστορικές περιόδους: στη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στην Ισπανία του 1936, εν μέσω του εμφυλίου.