Μια ιστορία που μας αποκαλύπτει την κρυμμένη παρτιτούρα της ζωής, όπου η Τέσυ Μπάιλα, ξεδιπλώνοντας φωτογραφία και συγγραφή, που είναι γνωστές μεγάλες της αγάπες, αποκαλύπτει κι αυτή την έμφυτη δεξιοτεχνία της τελικά να ξεφλουδίζει την πραγματικότητα και τη σιωπή. Ήρεμα, λυγμικά, ψιθυριστά σχεδόν, ενώνει τα επίγεια και τα επουράνια.

H Rebecca Solnit βρίσκει ισχυρούς λόγους για αισιοδοξία και ελπίδα απαριθμώντας τις νίκες όσων αγωνίστηκαν και παραθέτοντας ατέλειωτα παραδείγματα, όπως την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την εξέγερση των Ζαπατίστας στο Μεξικό, τις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης στο Σιάτλ και τις πορείες σε όλο τον κόσμο κατά του πολέμου στο Ιράκ.

Ο Γιάννης Βαρβέρης είναι σημαντικός ποιητής εγνωσμένης αξίας και ήταν αναγνωρισμένος θεατρικός κριτικός. Οι στίχοι του λειτουργούν αυτοτελώς και συγκινούν ακόμα. Οι κριτικές του, όμως, προϋποθέτουν τη θέαση της αντίστοιχης παράστασης, έχουν μιαν επικαιρότητα και μια προσκαιρότητα.

Η Χίλαρι Μαντέλ είναι μια «μάγισσα της γραφής»: το κείμενο είναι ζωντανό, ο αναγνώστης πλέει μέσα του, λες και είναι παρών στα γεγονότα, λες και συμβαίνουν σήμερα και αφορούν τη ζωή του. Κι αυτό είναι το σημείο όπου η συγγραφέας μεγαλουργεί: κάνει αυτή την ιστορία σύγχρονη και ταυτόχρονα μια διαχρονική μελέτη για την ανθρώπινη φύση.

Η ποιητική της Γιαννοπούλου είναι μια μίξη ρεαλισμού και μαγικών στοιχείων, που δεν αποτελούν όμως μαγικό ρεαλισμό, καθώς δεν αποφεύγονται στίχοι διαμαρτυρόμενοι και καταγγελτικοί, εμβαπτισμένοι στον υποβόσκοντα θυμό για την ανθρώπινη μοίρα και για την επίγεια διαδραμάτισή της.

Ο He-Man και η γνωστή παρέα επιστρέφουν. Η Ετέρνια απειλείται. Αυτή τη φορά θα κληθούν να αντιμετωπίσουν όχι τον Skeletor αλλά μια νέα απειλή, τον αδυσώπητο Hordac, με αναπάντεχα αποτελέσματα. Χωρίς τη Sorceress στο πλάι τους, πώς θα καταφέρουν να ανταπεξέλθουν σε αυτή την αποστολή;

Θεματικός πυρήνας και στα τρία διηγήματα είναι το ανθρώπινο δέρμα. Στο πρώτο, ως καταπιεσμένη σάρκα μιας γυναίκας η οποία έπρεπε να τιθασευτεί και ν’ αλλάξει τη φύση της, στο δεύτερο ως σημαδεμένη επιδερμίδα μ’ ένα τατουάζ που συμβόλιζε το πένθος μιας μάνας, και στο τρίτο ως σάρκα άρρωστη, τρυπημένη και σημαδεμένη από τη μάστιγα των ναρκωτικών.

Η ποιητική συλλογή του Τίτου Πατρίκου περιλαμβάνει ποιήματα, όπου μνήμες έρχονται να συγκατοικήσουν με την παρούσα οπτική.

Στην «Οικότροφο», ο Gissing με χιουμοριστικό τρόπο περιγράφει την αναστάτωση που προκαλεί στην οικογενειακή ζωή των Μάμφορντ η παρουσία της Λουίζ, της νεαρής φιλοξενούμενής τους, μιας κοπέλας που δεν μπορεί εύκολα να συμμορφωθεί στους κανόνες της μεσοαστικής τάξης της βικτωριανής Αγγλίας.

Συνεντεύξεις και τοποθετήσεις  του Γούντι Άλεν τον «εκθέτουν» για μια ακόμη φορά στα μάτια μας,  κάνοντάς μας  να θυμηθούμε όλες τις αιτίες για τις οποίες τον θαυμάζουμε. Ακομπλεξάριστος και κοιτώντας στα μάτια τον θεατή  ξεγυμνώνει όλες τις ανασφάλειές του, γοητεύοντας για μια ακόμη φορά με την ευφυΐα  και τον τρόπο με τον οποίο τις αποτυπώνει.

Ο Νέζι αναφέρεται στην εποχή που η ιταλική υφαντουργία έδινε ψωμί σε χιλιάδες οικογένειες. Εξηγεί με απλά λόγια πώς οι υφαντουργοί του Πράτο εγκλωβίστηκαν με το άνοιγμα των παγκόσμιων αγορών και πώς οι Κινέζοι βρέθηκαν στο προσκήνιο με τα φτηνά προϊόντα τους που παράγονται σε άθλιες συνθήκες εργασίας τις οποίες μετέφεραν αυτούσιες στην Ιταλία.

Μια οικογενειακή saga στα χρόνια της οικοδόμησης, εδραίωσης και κατάρρευσης της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Ένα μυθιστόρημα για τις διαψεύσεις, για την απώλεια και για το λιγοστό φως των ανθρώπων σε εποχές γκρίζες.