Ποιητικές θύμησες

Ο Τίτος Πατρίκιος γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος των ηθοποιών Σπύρου και Λέλας Πατρικίου. Το 1946 ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά του μαθήματα στο Βαρβάκειο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε για κάποια χρόνια ως δικηγόρος. Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των γραμμάτων πραγματοποιήθηκε το 1943 με τη δημοσίευση ενός ποιήματός του στο περιοδικό “Ξεκίνημα της Νιότης”, ενώ το 1954 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο “Χωματόδρομος”. Ιδρυτικό μέλος του περιοδικού “Επιθεώρηση Τέχνης” από το 1954 δημοσίευσε πολλά άρθρα και κριτικές στις στήλες του, ενώ πολλά δοκίμιά του συμπεριλήφθηκαν σε συγκεντρωτικές εκδόσεις. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση (κείμενα των Σταντάλ, Αραγκόν, Μαγιακόφσκι, Νερούντα, Γκόγκολ, Γκαρωντύ, Λούκατς και άλλων) και την πεζογραφία, ενώ τα περισσότερα κοινωνιολογικά έργα του είναι γραμμένα στα γαλλικά. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα φλαμανδικά, τα γερμανικά και τα ολλανδικά. Το 1994 τιμήθηκε με ειδικό κρατικό βραβείο για το σύνολο του έργου του.

Στην ποιητική συλλογή του Τίτου Πατρίκιου με τίτλο «Συγκατοίκηση με το παρόν» θα συναντήσουμε ποιήματα, όπου μνήμες έρχονται να συγκατοικήσουν με τη σύγχρονη και διαφορετική οπτική. Στην αρχή της συλλογής ο ποιητής γράφει για το σπίτι, όπου μεγάλωσε, αισθάνθηκε, φοβήθηκε και αγωνίστηκε. Στο συγκεκριμένο μάλιστα μέρος της συλλογής, πέρα από τους στίχους που αφορούν τις αναμνήσεις, έρχονται να προστεθούν και στίχοι του ποιητή, που εντάσσουν τις αναμνήσεις στην ιστορία υπό το πρίσμα του παρόντος βλέμματος που τις θυμάται και όπως τις θυμάται.

Στη συνέχεια η συλλογή περιλαμβάνει διάφορα ποιήματα, που όλα έχουν ένα κοινό άξονα: τη ματιά του Τίτου Πατρίκιου στο σήμερα. Στίχοι που εκφράζουν προσωπικές στιγμές, σκέψεις, ελπίδες, στίχοι που αποδεικνύουν το μεγαλείο της ταπεινοφροσύνης, την απεριόριστη ικανότητα του να βλέπεις τα πράγματα σε όλο τους το φάσμα.

«Συγκατοίκηση με το παρόν». Εξαιρετικός τίτλος για να αποδώσει επιτυχώς τη σκοπιά που επιχειρεί να παρουσιάσει και ο Τίτος Πατρίκιος στην παρούσα συλλογή. Από τις πιο ωραίες συλλογές ποίησης που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια.

Για το τέλος προτίμησα να παραθέσω ένα ποίημα που μου διέγειρε τη σκέψη (Η διπλή σκάλα):

Ένα ένα κατεβαίνω

τα σκαλοπάτια του καιρού

που με πηγαίνουν

προς το τέλος.

Μου δίνει κουράγιο καθώς βλέπω

πως η σκάλα είναι διπλή

πως τόσοι ανεβαίνουν

από τη διπλανή της.