Η συλλογή διηγημάτων του Θοδωρή Τσάκωνα με τον ευφάνταστο τίτλο «Το πέμπτο σημείο του ορίζοντα», αποτελείται από πέντε διηγήματα κι ένα ποίημα ως κατακλείδα στη συλλογή.

Η Δάφνη αφηγείται την ιστορία μιας πολύ καλής της φίλης, της Σοφίας, η οποία υπέπεσε σε πολλά λάθη και οδηγείται σταδιακά προς την αυτοκαταστροφή. Ένα τραγικό συμβάν που βίωσαν μαζί θα είναι καθοριστικό για την πορεία της καθεμιάς και για τη φιλική τους σχέση. Πώς πληρώνει η καθεμιά το τίμημα του σφάλματός τους;

Ο πολυγραφότατος Δημήτρης Βαρβαρήγος, δυνατή πένα με σταθερή παρουσία στο σύγχρονο λογοτεχνικό πεδίο, βάζει μέσα στο έργο αυτό κομμάτι από την ψυχή του και τον συναισθηματικό του κόσμο: προσεγγίζει την Υπατία με αγάπη και θαυμασμό, σαν ένα πλάσμα ανώτερο του μέσου όρου – όπως και ήταν.

Η Νεφέλη, μια έφηβη που ετοιμάζεται ήδη για τις Πανελλήνιες, προσπαθεί να ανασάνει μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, όπου λείπει η στοργή κι επιβάλλεται η πατρική βία. Σε ένα σχολείο, όπου εκπαιδευτικοί παίζουν διακοσμητικό ρόλο δημιουργώντας δυσπιστία στους μαθητές προς όσους θέλουν πραγματικά να τους βοηθήσουν.

Σε καιρό οικονομικής κρίσης πέντε άνθρωποι προσπαθούν να ονειρευτούν, να βιοποριστούν, να προσδιορίσουν τα όρια και τις αντοχές τους. Μέσα σε μια εργασιακή ημέρα οι πορείες τους διασταυρώνονται, σε μια επιχείρηση που από μακριά μοιάζει με λαμπερό μαύρο διαμάντι. Από κοντά όμως είναι γεμάτη δυσδιάκριτες ίνες που περιμένουν να μετατραπούν σε ρωγμές.

Η Ρούλα Ιατρίδου παρασκευάζει στην κουζίνα της γλυκά του κουταλιού Μικρασιατικής καταγωγής από τη μητέρα της, είναι άρρωστη όταν ξεκινά η αφήγηση. Η Ιατρίδου, όπως και η μητέρα της και η γιαγιά της μητέρας της, μισούν τους άνδρες, που τους έχουν εξαπατήσει. Όλες έγιναν κοριτσομάνες. Ο πύργος κληρονομείται από μάνα σε κόρη, χωρίς εξαίρεση.

Ένα κλασικό πολάρ μυθιστόρημα για τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα με αρνητικούς ήρωες τρία μέλη της γενιάς του Πολυτεχνείου, που κάποιος άγνωστος τιμωρός αποφασίζει να τους σκοτώσει.

Στα ποιήματα της συλλογής ο Γιώργος Μολέσκης αποτυπώνει τη σύνθεση της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς οι εξωγενείς παράγοντες διαδραματίζουν τον δικό τους ρόλο στην εξέλιξη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου, στενή φίλη  και συναγωνίστρια της Ηλέκτρας Αποστόλου (1921-1944), έγραψε αυτή τη μυθιστορηματική μαρτυρία ως φόρο τιμής σε μια γενναία ψυχή που βρήκε μαρτυρικό θάνατο τον Ιούλιο του 1944 στα χέρια των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους, στα 32 της χρόνια, λίγους μήνες πριν από την απελευθέρωση.

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης μάς παραδίδει μια συλλογή από τριάντα τρία διηγήματα που χρονικά τοποθετούνται στο χθες –μακρινό ή όχι και τόσο– και τοπικά κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Χρησιμοποιεί απλές λέξεις τόσο προσεχτικά όμως διαλεγμένες που τίποτα δεν είναι περιττό, ενώ η πρωτοπρόσωπη αφήγησή του δημιουργεί οικειότητα με τον αναγνώστη.

Ένα μυθιστόρημα που διαθέτει όλες τις φίνες συγγραφικές  εμμονές της Κατερίνας Καριζώνη: ο χρόνος που είναι προσωπικό θέμα και ουδόλως γραμμικός. Το τίμημα του ταλέντου ή της δημιουργίας. Τα καλά κλειδωμένα σε υπόγεια, βιβλιοθήκες, σοφίτες, και στο υποσυνείδητο της ψυχής μας βαριά μυστικά, τα δικά μας φαντάσματα.