Το «Πορφυρό και μαύρο νήμα» είναι ένα μυθιστόρημα που μας μεταφέρει σ’ ένα μικρό νησί του Σαρωνικού, την Αιγίλειψο, την περίοδο της Κατοχής. Ο Βασίλης, ένα μικρό παιδί, μένει με τη θεία του σ’ ένα μικρό σπίτι. Κάθε πρωί ξεκινάει την βόλτα του για να μαζέψει χόρτα ή να βρει οτιδήποτε άλλο φαγώσιμο, για να γεμίσει τα στομάχια τους. Η καθημερινή επαφή με τους Γερμανούς στρατιώτες δημιουργεί σύγχυση, φόβο, αλλά γεννά και μια αίσθηση πατριωτισμού στο νεαρό ήρωα.

Ο αριθμός εκατό θα κινηθεί με άνεση από τη νίκη στην ήττα, απ’ τη ζωή στον θάνατο, από την ιστορία στην καθημερινότητα, από την ποίηση στο πεζό, απ’ τις τέχνες και τη λογοτεχνία στις εφευρέσεις και στην επιστήμη. Από τη φήμη και τη μυθολογία στο ιστορικό, από εκείνο που φαίνεται σε εκείνο που είναι, από την ύπαρξη στην ανυπαρξία.

Τρεις φίλοι ξεκινούν για μία κυριακάτικη εκδρομή που θα τους προσφέρει λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς, μακριά από τη ρουτίνα και τη μουντή καθημερινότητα. Ένα αστείο οδηγεί, όμως, σε ένα τραγικό ατύχημα και ανατρέπει τα πάντα.

Ο Αλεξάκης, ως άλλος Προυστ ή Κοντορεβιθούλης, επιστρέφει στο παρελθόν του, συνομιλεί με την πεθαμένη μητέρα του σε ένα memoir γεμάτο από τη χαρμολύπη που προσφέρει η ζωή.

«Η αθανασία των σκύλων» περιλαμβάνει 70 σύντομες ιστορίες, όπου οι σκύλοι αποτελούν άλλοτε το θέμα των ιστοριών, άλλοτε είναι μια λεπτομέρεια, μικρή αλλά ουσιώδης. Τα κείμενα είναι πολύ σύντομα. Υπερβαίνουν λίγο τις δύο ή τρεις σελίδες μόνο όταν το θέμα «ανοίγεται» σε διακειμενικές αναφορές από τον κινηματογράφο και, κυρίως, τη λογοτεχνία.

Μέσα από τα κείμενα προβάλλουν πλευρές της πολυεθνικής Θεσσαλονίκης του Μεσοπολέμου, αλλά και πτυχές της προσωπικότητας του ποιητή και καλλιτέχνη που φέρει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της καταγωγής του. Ενός ανθρώπου που έζησε σε μια «ξένη» πόλη (και χώρα) αλλά που η ιστορία της πατρίδας του, η ζωή και οι συνήθειες, τον διαπότισαν και τον διαμόρφωσαν.

Το βιβλίο είναι μία συλλογή από 37 μικρά διηγήματα  που παραδίδονται στον αναγνώστη ως ένα συμπυκνωμένο και μεταμοντέρνο σύνολο προσέγγισης της πραγματικότητας. Κάθε ιστορία είναι και μια θύμηση σε στάση μετρό, λεωφορείου, τραμ και τρόλεϊ. Οι ήρωες προσπαθούν να ισορροπήσουν στον ημεδαπό τόπο, στο αρχαίο παρελθόν, στο τώρα και στο μακρινό μέλλον.

Ο πολυγραφότατος Δημήτρης Βαρβαρήγος, δυνατή πένα με σταθερή παρουσία στο σύγχρονο λογοτεχνικό πεδίο, βάζει μέσα στο έργο αυτό κομμάτι από την ψυχή του και τον συναισθηματικό του κόσμο: προσεγγίζει την Υπατία με αγάπη και θαυμασμό, σαν ένα πλάσμα ανώτερο του μέσου όρου – όπως και ήταν.

Ο φωτογράφος Γιάννης Καρράς καλείται από την αδερφή του για να μείνει σπίτι της και να προσέχει τον γιο της, όσο εκείνη και ο σύζυγός της θα λείπουν. Καθώς η νύχτα πέφτει, ο Καρράς έρχεται αντιμέτωπος με δυο εισβολείς. Λίγες ημέρες μετά ένας γιατρός επικοινωνεί μαζί του και θα τον μυήσει σε σκοτεινά μονοπάτια.

Ένας μοριακός βιολόγος, ο Ν., φεύγει από την Ελλάδα για την Οξφόρδη όπου θα συμμετάσχει ως ερευνητής σε ένα πρόγραμμα για «το γενετικό και βιοχημικό υπόβαθρο της μακροπρόθεσμης μνήμης της στοργικότητας».