Ο Στρατής Χαβιαράς γεννήθηκε στη Νέα Κίο της Αργολίδας, όπου τελείωσε το δημοτικό και στη συνέχεια δούλεψε σε οικοδομές. Εξέδωσε τέσσερις συλλογές ποιημάτων και το 1967 μετανάστευσε στην Αμερική. Εργάστηκε ως υπάλληλος στις βιβλιοθήκες του Harvard, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ιστορίας και λογοτεχνίας. Το 1972 διορίστηκε διευθυντής στη βιβλιοθήκη σύγχρονης ποίησης του πανεπιστημίου Harvard, όπου δίδαξε, διοργάνωσε τακτικές ομιλίες και ποιητικές αναγνώσεις. Τα δύο πρώτα του μυθιστορήματα, γραμμένα στα αγγλικά («When the tree sings» και «The heroic age») μεταφράστηκαν σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Από το 2000 διδάσκει σε εργαστήρια τέχνης του λόγου στο Harvard και το Ε.ΚΕ.ΒΙ..

Το «Πορφυρό και μαύρο νήμα» είναι ένα μυθιστόρημα που μας μεταφέρει σ’ ένα μικρό νησί του Σαρωνικού, την Αιγίλειψο, την περίοδο της Κατοχής. Ο Βασίλης, ένα μικρό παιδί, μένει με τη θεία του σ’ ένα μικρό σπίτι. Κάθε πρωί ξεκινάει την βόλτα του για να μαζέψει χόρτα ή να βρει οτιδήποτε άλλο φαγώσιμο, για να γεμίσει τα στομάχια τους. Η καθημερινή επαφή με τους Γερμανούς στρατιώτες δημιουργεί σύγχυση, φόβο, αλλά γεννά και μια αίσθηση πατριωτισμού στο νεαρό ήρωα. Στις περιπλανήσεις του αυτές θα συναντήσει πτώματα συγγενών του, τον εμπαιγμό από τους φρουρούς, την ανάγκη για πίστη, το όνειρο για ελπίδα. Εκείνο που τον κρατά ζωντανό είναι οι διηγήσεις κάθε νύχτα της θείας του των ιστοριών του Διγενή Ακρίτα και του Βασίλειου Αστέριου  Νυχθημερόν ταυτίζεται με τα δύο πρόσωπα της ιστορίας και όταν η θεία πεθαίνει, αναλαμβάνει ο ίδιος να συνεχίσει την αφήγηση που είχε μείνει ανολοκλήρωτη. Κι όταν τελικά ο μικρός Βασίλης αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Αιγίλειψο, το μόνο που παίρνει μαζί του είναι οι αναμνήσεις και τα παραμύθια, που αποτελούσαν παραμυθία τις δύσκολες και αποτρόπαιες περιόδους.

Το μυθιστόρημα του Στρατή Χαβιαρά, γραμμένο στα αγγλικά, δεν ανήκει απόλυτα και αποκλειστικά σε ένα συγκεκριμένο είδος. Χρησιμοποιώντας πρώτο πρόσωπο στην αφήγηση ο συγγραφέας δίνει αμεσότητα στο κείμενο, ενώ οι διάλογοι είναι ουσιαστικοί χωρίς μακρηγορίες. Στην κεντρική ιστορία του ήρωα, εγκιβωτίζονται άλλες δυο παράλληλες ιστορίες, με αριστοτεχνικό τρόπο, δίχως να κουράζουν ή να μπερδεύουν τον αναγνώστη. Επίσης, στο κείμενο είναι διακριτά τα στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, που δε συναντά κανείς συχνά στους Έλληνες συγγραφείς, ενώ το ύφος του συγγραφέα συμβαδίζει με την ήπια εξέλιξη στη ροή της ιστορίας. Μολονότι τα πρόσωπα είναι δευτερεύοντα, αφού το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η αφήγηση και οι μύθοι, οι προσδοκίες του αναγνώστη δεν μένουν ανεκπλήρωτες, μόλις διαβάσει και την τελευταία σελίδα.

Το «Πορφυρό και μαύρο νήμα» είναι ένα βιβλίο που αποπνέει τον αέρα της ελληνικής υπαίθρου και αποδίδει το νόημα που έχουν οι ιστορίες για τα παιδιά, αλλά και για τους ενήλικες. Η μετάφραση της Ρένας Χατχούτ διατηρεί ακέραια το νόημα του βιβλίου και το ύφος του συγγραφέα.