Συγκεντρωτικό έργο από τα βιβλία του Αχιλλέα Κυριακίδη. Μικροϊστορίες που ερανίζονται στοιχεία από τον Μπόρχες, τον κινηματογράφο, τις εικαστικές τέχνες φτιάχνοντας μια λογοτεχνία «νευρώδη» και θαυμαστή.

Οι «Αλεξανδρινές φωνές» είναι δεκαπέντε ξεχωριστές ιστορίες –που μοιάζουν ανεξάρτητες και αυτοτελείς– ηρώων που ζούσαν στην οδό Λέψιους της Αλεξάνδρειας, στην οδό του Καβάφη,  στα χρόνια του Μεσοπολέμου (1930-33). Δεκαπέντε κεφάλαια, δεκαπέντε ζωές ηρώων από όλα τα κοινωνικά στρώματα, αλλά και με κοινή επιθυμία να ζήσουν μια ζωή με ουσία, με νόημα.

Το μυθιστόρημα «Χάρτινες ζωές» προβάλλει και αποτυπώνει την έννοια του έρωτα από την οπτική τριών γυναικών, της γιαγιάς Μαριάνθης, της μητέρας Βικτώριας και της κόρης Ανθής, οι οποίες τυχαίνει να είναι αποδέκτες παρόμοιων βιωμάτων και εμπειριών. Μας δίνονται οι εκφάνσεις του έρωτα όπως βιώνεται από γυναίκες τριών διαφορετικών γενεών.

Μια θεατρική ομάδα που παρουσίαζε δράματα, ρομάντζες, σκετσάκια, χορευτικά και μουσικά προγράμματα. Η Μαρίκα ήταν θιασάρχισσα ενός πλανόδιου θιάσου που έδινε παραστάσεις στις εξαθλιωμένες λουτροπόλεις ανά την Ελλάδα κατά τα χρόνια του Εμφυλίου μέχρι το 1954, όπου και διαλύθηκε. Η Ελλάδα του σήμερα θυμάται την Ελλάδα της σκληρής δεκαετίας του 1940.

Δεκατέσσερις ιστορίες με ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και θεματικό άξονα τις στιγμές που καθορίζουν τη ζωή του κάθε ανθρώπου.

Στο νέο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου «Στο αυτί της αλεπούς» πρωταγωνιστούν τρεις γυναίκες από το 1900 έως τις μέρες μας. Ένα ασημένιο δαχτυλίδι συναισθηματικής αξίας περνάει από τη μία στην άλλη. Η συγγραφέας διαχειρίζεται τις τροπές και τις αλλαγές της τύχης των ηρώων της με ιδιαίτερα αριστοτεχνικό, ρεαλιστικό και αβίαστο τρόπο.

Το μυθιστόρημα αυτό της Ευγενίας Φακίνου μπορεί να διαβαστεί και ως αλληγορία που αποπνέει αισιόδοξα μηνύματα επιβίωσης εν καιρώ κρίσης και ελπίδας για μια τελική νίκη. Θίγονται μοτίβα, όπως η γυναικεία ευαισθησία και η ανάγκη των γυναικών να νιώσουν αυτόνομες, τα οποία έχουμε συναντήσει και σε προηγούμενα βιβλία της.

Στο δέκατο όγδοο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου με τίτλο «Νυχτερινή ακρόαση» η συγγραφέας με τη γατίσια όρασή της διακρίνει στο βάθος της ψυχής των πολύπαθων ηρώων της τα πραγματικά θέλω και τα όνειρά τους, τους πόθους τους. Το ραδιόφωνο και οι νυχτερινές εκπομπές αποτελούν αντίδοτο στη μοναξιά και ελπίδα για μια ανατροπή.

Αγαπησιάρικες ιστορίες, βαθιά ρομαντικές, νοσταλγικές θα έλεγα των «παλαιών καλών εποχών», όπου οι άνθρωποι έψαχναν έρωτα κι όχι σκληρό, κρύο, «ανώνυμο» σεξ.

Ο Πανσέληνος, ένας δοκιμασμένος πια πεζογράφος, με παιγνιώδες αλλά και σαρκαστικό κάποιες φορές ύφος αναφέρεται σε ομότεχνους, αλλά και παθιασμένους αναγνώστες και τους επισημαίνει κάποια βασικά στοιχεία σχετικά με την τέχνη της λογοτεχνίας.