Η Σοφία, μια κυρία που ζει στην πλατεία Βικτωρίας, πηγαίνει συχνά στην εκκλησία, βοηθάει στα συσσίτια και συζητά με τον ιερέα τα προβλήματα της καθημερινότητας. Κάποια ημέρα θα συναντήσει τον Σταύρο, έναν νεαρό, που μοιάζει πολύ με τον ιερέα της εκκλησίας. Και η Σοφία θα βρεθεί σε μια δίνη όπου αφήνει τον εαυτό της να παρασυρθεί.

Ο Νικόλα Μιλάνο είναι νόθος γιος ενός Έλληνα διπλωμάτη και μέλους της καλής κοινωνίας στη Ρώμη, ο οποίος βιοπορίζεται πουλώντας λίγο-λίγο τη βιβλιοθήκη που έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του με έργα του ελληνικού διαφωτισμού. Μία σπάνια έκδοση γίνεται αφορμή για να γνωρίσει τον ανάπηρο συλλέκτη βιβλίων Άλντο Φερέτι και την όμορφη (και μυστηριώδη) σύντροφό του Μονίκ. Ο Άλντο ψάχνει τη χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα, ενός Έλληνα βιβλιόφιλου που έζησε στην Ιταλία και πέθανε στην Κέρκυρα το 1837.

Ενας ταξιτζής και πρώην βιομήχανος βρίσκει ένα τσαντάκι που περιέχει 350.000 ευρώ. Το παραδίδει στην αστυνομία και αντί να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, βιώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη χλεύη.

Ένα μυθιστόρημα-ντοκουμέντο, συντεθειμένο εξ ολοκλήρου από πηγές και όπου ο συγγραφέας παρεμβαίνει μόνο όταν είναι απαραίτητο, για να δώσει διευκρινίσεις ή για να επισημάνει σημεία όπου διάφορες εκδοχές μπορεί να αντιφάσκουν. Ένα βιβλίο για τον  Βαγγέλη Βολοβότση, διευθυντή (1952-1972) του δημοτικού σχολείου του χωριού Μπελογιάννης στην Ουγγαρία.

Με κύριο χαρακτηριστικό ένα καυστικό, αυτοσαρκαστικό χιούμορ συνδυασμένο με διακειμενικές αναφορές και συνάμα με τη σπιρτάδα της ελληνικής επαρχίας που συνεχίζει να κοντράρει την ισοπέδωση και την κυριαρχία μιας άνοστης σκέψης επιβεβλημένης απ’ τους ρυθμούς της μεγαλούπολης, ο Κορτώ αποτελεί μια περίπτωση δημιουργού ξένη εντελώς με καλούπια.

Ένα σύντομο, αλλά ενδιαφέρον μυθιστόρημα που εγείρει πολλά ερωτήματα στους αναγνώστες και δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Ο ποιητής και πεζογράφος Νίκος Δαββέτας δεν μένει αδιάφορος μπροστά στο πολιτικο-ιστορικό γίγνεσθαι. Με αφορμή αυτό, πραγματεύεται το θέμα «πένθος», και όχι μόνο.

Ένας Έλληνας δημοσιογράφος συναντά κατά τύχη την καθηγήτρια Φιλοσοφίας που είχε σε πανεπιστήμιο της Ρωσίας. Εκείνη βρίσκεται στην Ελλάδα γιατί έχει χάσει τα ίχνη της εγγονής της, η οποία το τελευταίο διάστημα ζούσε στη χώρα. Ο δημοσιογράφος αναλαμβάνει μαζί με έναν άλλο φίλο και συμμαθητή από τα παλιά, να αναζητήσουν την εξαφανισμένη εγγονή.

Η έρευνα που διεξάγει  ένας νεαρός φοιτητής για το κρίσιμο διάστημα 1939-1945 προς χάριν της διπλωματικής του εργασίας γίνεται η αφορμή ώστε να βγουν στην επιφάνια κρυφές αλήθειες και μυστικά των προγόνων της οικογένειας Δημητριάδη-Σέραρντ, αλλά και να φωτιστούν κρυφές πτυχές της ζωής των απογόνων.

Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας εξομολογήθηκε σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις , ο «Θησαυρός του χρόνου», το κύκνειο άσμα του, αποτελεί  «απολογισμό αλλά ταυτόχρονα και αυτοθεραπεία. Ένα είδος εξομολόγησης και αυτοκάθαρσης».