Η Τερέζα είναι έντεκα χρονών το 1960, όταν ξεκινάει το μυθιστόρημα. Επιστρέφει με τη μητέρα της και τον μικρότερο αδελφό της στο Γκρέιτ Φολς της Μοντάνα, όπου ζουν ο παππούς και η γιαγιά της. Μεγαλώνοντας, η Τερέζα θα ζήσει όλα τα πολιτικά γεγονότα που συντάραξαν την Αμερική τη δεκαετία του ’60. Το 1974 θα γνωρίσει στη Μήλο τον συγγραφέα-αφηγητή.

Πέντε διηγήματα-νουβέλες με κεντρικό θέμα τη θυσία, που εκτυλίσσονται σε διαφορετικό κάθε φορά χώρο και χρόνο, από μια πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα η οποία φαίνεται να χειρίζεται καλά τα εκφραστικά της μέσα, προκαλώντας το ενδιαφέρον και τον προβληματισμό του αναγνώστη.

Μια νεαρή κοπέλα από την επαρχία φτάνει στην Αθήνα για να επισκεφτεί την έγκυο αδερφή της. Εκεί θα γνωρίσει το γιο του σπιτονοικοκύρη, τον οποία και θα ερωτευθεί σφόδρα. Καθώς οι ζεστές ημέρες του καλοκαιριού διαδέχονται η μία την άλλη, θα γνωρίσει γωνιές και πρόσωπα της πόλης, προσδίδοντάς της μια όψη γοητευτική και συνάμα πικρή.

Βρισκόμαστε στη μετεμφυλιακή Αθήνα του 1950, όπου πέντε έφηβες φίλες, η Διδώ, η Βιργινία, η Μιχαήλα, η Κάτια και η Ιωάννα, με το όνομα «οι Μαινάδες του Κηφισού» δρουν και ονειρεύονται στις όχθες του ποταμού Κηφισού. Οι «Μαινάδες» θα εμπλακούν μεταξύ άλλων σε μία ιστορία παράνομου φορτίου αλατιού η οποία θα αλλάξει τα δεδομένα της ζωής τους.

Ποιητικότητα των εκτενών περιγραφών, πρόδηλη η ανάγκη του θυμικού να ξεπλύνει τις αμαρτίες του νοητικού και να ξαναβρούμε ως ανθρώπινο είδος τη χαμένη μας, παραδείσια αθωότητα.

«Η εποχή των καφέδων», το πλέον αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα κατά τον συγγραφέα του Γιάννη Ξανθούλη, πλημμυρίζει από μυρωδιές, αρώματα και νοσταλγία περασμένων εποχών.

Το βιβλίο της Τατιάνας Μουκάκου «Το τουίτ στο τέλος» αποτελείται από 108 τουίτερ-μηνύματα και αποτελεί ένα βιβλίο-χάρτη του τι εκφράζεται μέσα από το συγκεκριμένο κοινωνικό δίκτυο και όχι μόνο.

Ατμοσφαιρικό, νοσταλγικό, με αέρα περασμένων εποχών. Ο Δημήτρης Στεφανάκης στη νέα εμπλουτισμένη έκδοση του μυθιστορήματός του «Λέγε με Καϊρα» –το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2002– στήνει το «μαγικό» σκηνικό μιας περασμένης παιδικής ηλικίας, εκεί όπου η αθωότητα και η ανεμελιά βρίσκονται στο απόγειό τους, και μας ξεναγεί σε αυτό.

Είναι ο Αντώνης ένας αδίστακτος  επιχειρηματίας και τίποτε άλλο; Ποιος είναι ακριβώς ο μυστηριώδης Λιβανέζος; Πώς ο Κωστής μεταστρέφεται από «αγρίμι» σε ευυπόληπτο επιχειρηματία; Ήταν ο Μάχος ένας προδότης μέχρι τέλους; Και τι αισθάνονται στ΄αλήθεια οι γυναίκες; Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι γυναίκες παρουσιάζονται είτε ως ματαιόδοξες κυρίες της μεγαλοαστικής τάξης (όπως η Δάφνη), είτε ως πόρνες ή εν δυνάμει πόρνες, ακόμη και από αγάπη.

Σε όλα τα διηγήματα διαπιστώνει κανείς λεπτεπίλεπτους συναισθηματικούς χειρισμούς των ηρώων και ζηλευτές ψυχικές ακτινοσκοπήσεις με τις οποίες καταφέρνει να εισχωρήσει στους πιο απόκρυφους ψυχολογικούς μηχανισμούς. Το απλό και απέριττο ύφος του Ραπτόπουλου εγγυάται μια χειμαρρώδη ανάγνωση που προσφέρει παράλληλα ευκαιρίες για στοχαστικότητα.