«Η μελαγχολία της πατρίδας μετά τις ειδήσεις των οκτώ» είναι μια συλλογή, αποτελούμενη από 14 διηγήματα. Στα κείμενα αυτά ο Ελευθερίου παραθέτει ιστορίες απλών καθημερινών ηρώων, κάποιες και από προσωπικά βιώματα, στοχεύοντας στο να απογυμνώσει την ανθρώπινη πολύπτυχη υπόσταση από όλα τα περιττά, τα ανούσια και τα προσωπεία με τα οποία οι άνθρωποι ντύνουν τη ζωή τους.

Το στοιχείο της ειρωνείας, ο σαρκασμός των άλλων κι ο συγκρατημένος υποδόριος αυτοσαρκασμός είναι το υφολογικό ατού της δεξιοτέχνιδος Κανής Καραβά.

Ο κόσμος έκπληκτος βλέπει τα ιστορικά κειμήλια να διαλύονται σε μια στιγμή. Στα δελτία ειδήσεων γίνεται λόγος για μια νέα μέθοδο τρομοκρατίας. Τα σενάρια συνωμοσίας περί παγκόσμιας κυβέρνησης γίνονται ολοένα και πιο έντονα. Η αναρχία εμφανίζεται στις κοινωνίες και οι κυβερνήσεις προσπαθούν να διατηρήσουν την τάξη.

Με διαφορετική γραφή από αυτή που μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια και με στροφή 180 μοιρών ως προς τη θεματολογία, χωρίς να χάνει στο ελάχιστο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ο Δημήτρης Στεφανάκης αποδεικνύει ότι ξέρει καλά να αφηγείται και παραδίδει ένα σύγχρονο αθηναϊκό μυθιστόρημα με φόντο την οικονομική κρίση.

Το πρώτο βιβλίο της Μαριαλένας Σπυροπούλου με τίτλο «Ρου» θέμα του έχει μια δύσκολη και επίπονη ενηλικίωση, που όμως κλείνει με ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας.

Ένα εξαιρετικό δείγμα της εκ νέου ανακάλυψης των ελληνικών λαϊκών θρύλων και δοξασιών: τις αφηγήσεις αυτές ο συγγραφέας δεν τις χρησιμοποιεί αυτούσιες όπως παραδόθηκαν από τους παλιούς, αλλά ως υλικό και ως έμπνευση για να δημιουργήσει τις δικές του ιστορίες, ταξινομημένες μέσα στο βιβλίο σύμφωνα με περιοχές της Θεσσαλίας.

Η «Μικρά Αγγλία», γραμμένη στα 1997, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη λογοτεχνική απόπειρα μιας γυναίκας συγγραφέως του εικοστού αιώνα, αλλά ένα έργο εμβληματικό για μια εποχή όπου άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της η καταπιεσμένη γυναικεία παρουσία: την κρίσιμη περίοδο 1930-1950, μια εποχή όπου η γυναίκα δεν έχει ακόμη ορθώσει το ανάστημά της στην κοινωνία.

Τα υλικά της Καρυστιάνη έχουν μια δύναμη μοναδική σαν μαγικοί καθρέφτες να σε πηγαίνουν πίσω, μαύρες τρύπες οι  λέξεις της που μεταφέρουν ακαριαία τον αναγνώστη στον χωροχρόνο  των ηρώων της, σε αυτή την πλειάδα αντιηρώων  που πάσχουν ασίγαστα, εσωτερικά για όσα υπομένουν απ’ τις απώλειες και τα σφάλματά τους για ό,τι βαφτίζουν οι ίδιοι σφάλματα.

Μετά τη Μεταπολίτευση, ένας νεαρός συλλαμβάνεται και οδηγείται στα κρατητήρια της Ασφάλειας. Κατηγορείται ότι συμμετείχε στην απαγωγή ενός βιομήχανου, χωρίς ουσιαστικά κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Το μόνο που έκανε ήταν να περιμένει σε ένα παρκάκι την αγαπημένη του –κόρη Πτεράρχου-, που αργούσε και μάλλον θα τον είχε στήσει.

Ο τίτλος κάθε κεφαλαίου (ένα από τα 24 γράμματα της αλφαβήτου) μπορεί να παραπέμπει σε ένα έντομο, όμως ο τίτλος δεν είναι απλώς η αφορμή: υπάρχουν πολλοί, και σοβαροί, λόγοι για να διαβάσουμε το κείμενο που θα ακολουθήσει.