Ένα υβριδικό βιβλίο του Θανάση Βαλτινού που πέραν της γραπτής εκδοχής κυκλοφορεί και σε cd αποδεικνύοντας πως ο διάλογος ανάμεσα στην προφορικότητα και την έντυπη μορφή του λόγου είναι διαρκής.

Στο νέο βιβλίο του με τον τίτλο «Ανάπλους», που σημαίνει αντίστροφη πορεία προς το ρεύμα του ποταμού, ο Θανάσης Βαλτινός αυτοβιογραφείται. Επιλέγει τη συνέντευξη για να μην μακρηγορήσει προκειμένου να μπορέσει να μας εκθέσει τα βιώματά του από την παιδική και εφηβική του ηλικία στη Λακωνία και στην Αρκαδία την εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου.

Μεταβαλλόμενος ρυθμός, διακυμάνσεις ύφους, αφηγηματικές παρεκβάσεις και παραβάσεις, επεμβάσεις κι εκλεκτικές συγγένειες, έντονη διακειμενικότητα, χαρακτηριστικό δείγμα της literature erudite είναι το σπονδυλωτό αυτό αφηγηματικό μωσαϊκό.

Μετά την απόλυση του Σαμ από το Πανεπιστήμιο, η Νεφέλη μετακομίζει με το παιδί τους, ενώ ο Σαμ φεύγει για τη Βαρκελώνη όπου υποτίθεται ότι έχει βρει δουλειά, ενώ στην πραγματικότητα έχει επιστρέψει στην Αγγλία και μένει σε διπλανή πόλη. Η Νεφέλη γνωρίζεται με τη γειτόνισσά της, «συλλέκτρια νεφών», η οποία συνδέεται φιλικά με τον 10χρονο Νικόλα.

Στο τρίτο μέρος της μυθιστορηματικής τριλογίας, ο Δημήτρης επιστρέφει στην Κύπρο μαζί με την Άννα, την πρώτη του αγάπη. Εργάζεται ως ερευνητής στο Κέντρο Ιστορικών Μελετών. Όμως η Κύπρος του 1968 δεν είναι η Κύπρος του 1956. Οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι ζουν χωριστά και η ελληνοκυπριακή κοινότητα σπαράσσεται από έναν εμφύλιο πόλεμο.

Στο νέο βιβλίο του Δημήτρη Μπουραντά, πέρα από τα λοιπά εκφραστικά μέσα του βιβλίου που τα διακρίνει η αμεσότητα, η στιβαρότητα και η καθαρότητα μιας γλώσσας δίχως τεχνάσματα ωραιοποίησης, εξαιρετικοί είναι οι διάλογοι, που μοιάζουν με διαλόγους σωκρατικούς μέσα από τους οποίους κάθε φορά εκμαιεύεται αβίαστα ένα καίριο μήνυμα.

«Ο Έλληνας ασθενής» της Φωτεινής Τσαλίκογλου, από τις εκδόσεις Καστανιώτη, είναι μια καλοχτισμένη ιστορία που θα διαβαστεί, θα μεταφραστεί, θα κινηματογραφηθεί, θα θεατροποιηθεί ίσως. Γιατί είναι ανοικτή στην πραγματική ζωή, με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό το εγχείρημα.

Ποιητική πρόζα, κινηματογραφικών προδιαγραφών, με έντονη δραματικότητα.

Όλα παίζονται μέσα στις τρεις μέρες που ακολουθούν έναν φόνο. Κάποιοι χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους, κάποιοι ονειρεύονται περιουσίες που «νομίζουν» ότι τους ανήκουν και άλλοι βυθίζονται στην κατάθλιψη γεμάτοι τύψεις και ενοχές. Η συγγραφέας σκιαγραφεί με ανατριχιαστική λεπτομέρεια τους ήρωες και τους φέρνει αντιμέτωπους με τη μοίρα τους.

Μια συνηθισμένη μέρα στη δουλειά έχει μόλις ξεκινήσει. Κάτι απρόοπτο όμως θα αναγκάσει τον Ιωσήφ Σαρογιάν να βγει από το κτίριο της εταιρίας. Και τότε θα ακουστεί η πρώτη έκρηξη. Κι έπειτα από λίγο η δεύτερη. Είναι η ώρα που όλα μηδενίζουν, η στιγμή που ο ουρανός έρχεται κάτω…