Ένας κατάδικος γλιτώνει την εκτέλεση την τελευταία στιγμή. Από τότε, όμως, διαγράφονται οι μνήμες του, η ζωή του. Στη συνέχεια, ένας ψυχίατρος προσπαθεί να επαναφέρει τον χαμένο εαυτό τού ασθενή. Ένα σκωπτικό μυθιστόρημα με αφηγητή τον ίδιο τον Θεό.

Ένα μυθιστόρημα επικαιρότητας με θέμα το προσφυγικό ζήτημα. Ένα πλοίο γεμάτο 300 πρόσφυγες ναυαγεί σ' ένα μικρό νησί του Αιγαίου και οι ντόπιοι κάτοικοι μοιράζονται σε όσους βοηθούν και σε όσους αντιδρούν. Αναγκάζονται να συνυπάρξουν για τέσσερις μέρες. Πώς εξελίσσεται η συνύπαρξη αυτή;

Ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία μιας σχέσης ανάμεσα σε έναν νέο άνδρα, τον Πέτρο και μια νέα κοπέλα, τη Βασιλική, αρχικά από την πλευρά του Πέτρου και στη συνέχεια από την πλευρά της Βασιλικής, πάντα σε τρίτο πρόσωπο. Παρουσιάζει τις σκέψεις, τις προσδοκίες τους, τον τρόπο  δράσης ή αντίδρασής τους σε αυτή τη σχέση.

Ένα μυθιστόρημα-χρονικό για την περίοδο 1926-1964. Γεννημένη στον Βόσπορο, από γονείς που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Πόλη με τις απελάσεις του 1964, η συγγραφέας μεγάλωσε μέσα στις μνήμες τους, έφτιαξε εικόνες για τα πρόσωπα των οποίων τις ζωές είχε κάνει με το χρόνο δικές της. Στο χαρτί συνάντησαν άλλους, φανταστικούς μα και αναγκαίους για την πλοκή χαρακτήρες. Πραγματικοί και φανταστικοί, συμπορεύτηκαν για να αναπλάσουν την εικόνα της εποχής στον Βόσπορο και το ιστορικό Πέρα.

Τι είναι γυναίκα λοιπόν αναζητά ο Μάνος Κοντολέων στις 414 σελίδες αυτού του βιβλίου που διαβάζεται απνευστί, απόγευμα καλοκαιριού στη βεράντα, μα επιμένει να ακολουθεί τον αναγνώστη στις συντροφιές και στους περιπάτους του, προκαλώντας τον να δώσει έναν δικό του ορισμό για την έννοια του φύλου και της θηλυκότητας.

Υπάρχει όντως η μοίρα που καθορίζει τη ζωή μας ή εμείς αποφασίζουμε, μέσω των επιλογών μας, για την πορεία της; Το μυθιστόρημα «Το τελευταίο φως» παρουσιάζει τις «δύσκολες» ζωές ανθρώπων τριών διαφορετικών γενεών, που παλεύουν να πάρουν στα χέρια τους τα ηνία της ζωής τους.

Το αφήγημα της Χριστίνας Φραγκεσκάκη «Πιάνεις χώμα», ένα συγκλονιστικό κείμενο, που διαβάζεται απνευστί, αποτυπώνει τα όνειρα, τις προσδοκίες, τη μάχη για μια καλύτερη και αξιοπρεπή ζωή των προσφύγων στην Ελλάδα.

Με λόγο παραληρηματικό, ίδιο με ορμητικό ποταμό, ένας οδηγός λεωφορείου εν ώρα καθήκοντος σχολιάζει την ελληνική πραγματικότητα.

Πέρα από το μήνυμά του, σύμφωνο με την ιδεολογική τοποθέτηση του Λουντέμη, το βιβλίο ανήκει στα κλασικά έργα της ελληνικής λογοτεχνίας και για δύο ακόμα λόγους: για τη δύναμη της γλώσσας και για τη δύναμη στο χτίσιμο των χαρακτήρων, που τους αναγνωρίζεις και στη σύγχρονη εποχή κι ας έχουν περάσει εξήντα σχεδόν χρόνια από την πρώτη έκδοσή του.