Μια δροσερή στη γραφή της ιστορία που γεννά αισιοδοξία και χαμόγελα, με ηρωίδες τέσσερα θηλυκά έξυπνα και χαριτωμένα σαν τις νεράιδες  των παραμυθιών. Με έδρα τους το όμορφο Γαλαξίδι και με προίκα τους την ιστορία του τόπου τους, παρεμβαίνουν με το μαγικό τους ραβδί στις προσωπικές ιστορίες των κατοίκων του εφαρμόζοντας μια ποιητική δικαιοσύνη που φτάνει εκεί που δεν φτάνουν οι νόμοι.

Μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία, η «Ογκρέσα», δεν έχει μόνο αισθηματικό και αστυνομικό χαρακτήρα, αλλά ανοίγεται και πέρα από το ατομικό πλαίσιο, προβάλλοντας ιδιαίτερα κοινωνικά θέματα, όπως την αγωνία της μητρότητας, τη βία που γνωρίζουν κάποια παιδιά από μικρή ηλικία, την εκμετάλλευση των ατόμων στον βωμό του προσωπικού συμφέροντος.

Το ομώνυμο διήγημα μοιάζει να δίνει τον τόνο στη νέα συλλογή διηγημάτων του Νικόλα Σεβαστάκη με τίτλο «Άντρας που πέφτει»: ένας άνδρας αρχίζει να πέφτει (κυριολεκτικά!) μετά την εγκατάλειψη από τη σύζυγό του. Όμως «το βασικό είναι να ανασηκώνεσαι γρήγορα τινάζοντας τη σκόνη από το ρούχο, σαν να μην συνέβη τίποτα».

Το Νόρμαντ, ένα από τα βασίλεια της Κατρανικής χερσονήσου, βρίσκεται εδώ και είκοσι χρόνια σε πόλεμο με το γειτονικό βασίλειο του Γκράντεθ. Αν και ο λαός πολεμά με όλες του τις δυνάμεις, κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι η πραγματική αιτία του πολέμου, καθώς ο βασιλιάς Ρέιχαρτ αρνείται να την αποκαλύψει.

Δώδεκα ιστορίες από διαφορετικούς συγγραφείς, πρωτοεμφανιζόμενους και μη, που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό που διοργάνωσε το Diavasame.gr, σε συνεργασία με το ιταλικό εστιατόριο Da Bruno, με θέμα «Το δείπνο», και εκδόθηκαν σε έναν τόμο από τις εκδόσεις Momentum.

Με επίκεντρο τα Γιάννενα, ο Μιχάλης Σπέγγος χτίζει μία ιστορία σε δύο χρόνους, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη γερμανική Κατοχή και τη δικτατορία του '67, με επίκεντρο δύο οικογένειες της πόλης, τους Καζαντζήδες και τους Λεβή, και στον πυρήνα του έναν απαγορευμένο, από τις κοινωνικές συνθήκες, έρωτα ανάμεσα σε έναν χριστιανό και μία Εβραία.

Μια γειτονιά της Αθήνας και οι ιστορίες των ανθρώπων που την κατοικούν, αυτή θα ήταν μία πρώτη ανάγνωση του βιβλίου του Μιχάλη Σπέγγου. Ένα μυθιστόρημα με τη μορφή διηγημάτων που σιγά-σιγά αποκαλύπτουν την πλοκή του, ξεκινώντας σαν ένα κουβάρι με νήμα που ξετυλίγεται από πολύ μακριά και καταλήγει, μέσα από κύκλους και κόμπους, σε ένα ανοιχτό τέλος.

Το «Μόνο τα νεκρά ψάρια ακολουθούν το ρεύμα» αποτελεί μια παρουσίαση της σημερινής κοινωνικής κατάστασης της χώρας μας, αλλά και των προσωπικών επιλογών του καθενός μας μέσα από μια πολλαπλή ιστορία μυστηρίου, αναμονής, ίντριγκας.