Το βιβλίο αποτελείται από μικρά διηγήματα τα οποία ως προς το θέμα είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Όμως το κοινό τους στοιχείο είναι ότι αναφέρονται στην εποχή μας και αποτελούν προσπάθειες απόδρασης του συγγραφέα από αυτήν ή αλλιώς μορφή αντίδρασης σε αυτήν.

Πού πηγαίνει η αγάπη όταν χάνεται ή όταν δεν την βρίσκεις;
Πώς είναι να ανασαίνεις χωρίς τον παλμό της ζωής;

Η Μαριάννα, μια γυναίκα που απέχει αρκετά από την πρώτη νιότη της, βιώνει έναν ισχυρό κλονισμό. Ο άντρας της, ο Γεράσιμος, νοσηλεύεται για μέρες στη ΜΕΘ έπειτα από εγκεφαλικό. Οι πιθανότητες να ζήσει είναι ελάχιστες.
Τι έζησε με τον Γεράσιμο και τι θα μπορούσε να είχε αλλάξει στις αποφάσεις της; Η Μαριάννα κάνει μια πλήρη αναθεώρηση του παρελθόντος της, τη στιγμή που το παρόν της αναφλέγεται από την παρουσία του Ιάσονα, ενός νεαρότερου συγγραφέα που βρήκε τον άντρα της να κείτεται στον δρόμο και τον μετέφερε στο νοσοκομείο. Θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια σχέση μεταξύ τους ή είναι πια πολύ αργά για αγάπη;
Γιατί τα παλιά τραύματα που κουβαλάμε καθορίζουν τις σχέσεις μας;
Ο Γεράσιμος, δίχως να μπορεί να μιλήσει, στέλνει τα δικά του ανεπίδοτα μηνύματα στη Μαριάννα. Είναι ένας ύστατος χαιρετισμός, καθώς βλέπει πως οι μέρες του τελειώνουν και δεν προλαβαίνει να της πει όσα για χρόνια είχε κρατήσει κρυμμένα μέσα του.
Όλοι οι ήρωες μένουν στο τέλος με το ερώτημα: «Ποιος ξέρει τι είναι η αγάπη;»
Ένα μυθιστόρημα για τις σύγχρονες σχέσεις, την ελπίδα, την ανθρώπινη ζεστασιά και εντέλει αυτό που όλοι ψάχνουμε, την αγάπη.

Λένε πως είναι ένα τρένο-φάντασμα, που, αφού φύγει από το σταθμό, βγαίνει από τις ράγες του, χώνεται στα νέφη και χάνεται. Ότι ταξιδεύει ακυβέρνητο και πως όταν φτάσει στο τέρμα του, που είναι και το τέλος του κόσμου, οι επιβάτες έχουν χάσει τα νιάτα τους. Ο Κανένας όμως, αν και ήταν μόνο δέκα χρονών, δεν τα πίστευε αυτά και ανέβηκε στο τρένο.

Ο Μάνος Κοντολέων στο νέο του πόνημα κατορθώνει να δημιουργήσει μια μυθιστορηματική αλληγορία της παρακμής που αγγίζει κάθε έκφανση της ανθρώπινης δράσης, όταν οι ιδέες εκφυλίζονται και μεταφράζονται σε χρήμα. Σύμβολο αυτής της πορείας προς την ηθική αποτελμάτωση και την καταρράκωση των ιδεών, η Μέλω του.

Οι τρεις γενιές γυναικών που αποτελούν τις ηρωίδες του βιβλίου, μοιρασμένες αντίστοιχα σε τρεις διαφορετικές εποχές που συναντώνται και συγκρούονται χάρη στους δεσμούς αίματος που τις ενώνουν, «λυγίζουν», «κλαδεύονται» και «υποσιτίζονται» μέσα σε θεσμούς και στερεότυπα που προσπαθούν να ακρωτηριάσουν τη διάθεσή τους για αυτονομία.

Ο «Υπνοβάτης» καταλήγει να είναι μια έκκληση βοήθειας σε έναν νέο Μεσσία που δεν είναι άλλος από τον σύγχρονο, σαθρό άνθρωπο. Μεσσίας του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο εαυτός του. Μόνο αυτός μπορεί να φρενάρει ετούτη την ανείπωτη κατρακύλα που απειλεί την ανθρώπινη οντότητα, την πνευματικότητά του και κατ’ επέκταση την τέχνη του.

«Η ουτοπία της αθωότητας», αυτός θα μπορούσε να είναι ο υπο-υπότιτλος αυτού του ιδιοφυούς μυθιστορήματος.

Το βιβλίο «Ηδονή στον κρόταφο» είναι ένα σύνολο διηγημάτων, όπου η ανατρεπτική σκέψη, τα εμπνευσμένα κείμενα  και το διακριτικό χιούμορ, σε συνδυασμό με τον  πλούτο της γραφής, των συναισθημάτων και των εικόνων, το κάνουν μια εξαίρετη συντροφιά.

Ο Μάικ Ζάκρος είναι ένας μπάτλερ που εργάζεται γα τη βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, μέχρι τη στιγμή που ένα τηλεφώνημα θα τον αναγκάσει να επιστρέψει σε όσα από καιρό είχε ξεχάσει. Ένας άνθρωπος που τον βοήθησε, όταν ο Μάικ ζούσε στην Ελλάδα, του ζητάει να ανταποδώσει τη χάρη. Ο Μάικ συμφωνεί να τον βοηθήσει και να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Ο Μένης Κουμανταρέας, με εξαιρετική οικονομία λόγου και συμπαγή γραφή, δίνει έναν πλούτο εικόνων και περιγραφών χωρίς καμία υπερβολή και βλέποντας τα γεγονότα από απόσταση, αποτυπώνει την τρυφερότητα εκείνης της ηλικίας, εντοπίζοντας παράλληλα και το σκοτεινό της ψυχής των ηρώων. Ο συγγραφέας γεννιέται, δεν γίνεται. Με τα χρόνια, απλώς θριαμβεύει.